A Whisper In The Noise - Dry Land

Ook na een week zwoegen, weet ik nog niet wat van Dry Land te denken. En ik had me er nog zo op verheugd. Jaren geleden, toen de internetbubbel nog niet uiteen was gespat, deelde het Amerikaanse Garageband.com grif platenbonnen uit, aan degene die onbekende bands op de site beluisterden en beoordeelden. Een leuk klusje, al was het wel zoeken naar de juiste toon. Good band, but you need to fire the singer, werd niet geapprecieerd... Toch was het niet alleen wansmaak dat ik tegenkwam. A Whisper In The Noise bijvoorbeeld, een slaapkamermuzikant uit Minnesota. Zachte vocalen en een flinke dosis duistere elektronica, maakte deze jongen tot een vleermuisversie van Sparklehorse. Tot mijn verbazing werd ik nu dus geconfronteerd met een album. Blijkt alweer zijn derde te zijn, met ditmaal achter de knoppen ene Steve Albini. Zoals zovelen voor hem heeft West Thordson zijn solo-project inmiddels uitgebouwd tot een grote band, waaronder een dramatische violist. Weg is de intimiteit, op naar het grote gebaar. Of, zo u wil, minder whispers en meer noise. Ik kon er niet zoveel mee, al is "Sons" wel een lekker brute track. De snaredrums klinken als pistoolschoten, de feedback suist rond, terwijl West zingt als een stervende robot. (Of moet ik zeggen, een paranoïde androïde) Net als ik de moed op wil geven, komt "You, The Orphan" langs. Eindelijk eens een lieve piano-melodie en wat vriendelijkheid. Ook de hoge vocalen in "Go On" weten me te raken. Waar de eerste helft van het album meer Nine Inch Nails is, gaat het daarna richting de galmende melancholie van Dolorean, met als pluspuntje ook nog een aardige versie van Daniel Johnston's "True Love Will Find You In The End".

Zeg er het uwe van...