Annot Rhül - Lost in The Woods

De award in de categorie 'ik-ben-Noor-en-ik-doe-Pink-Floyd-op-mijn-manier-na' gaat dit jaar zonder twijfel naar Annot Rhül voor de geleverde prestatie in "Lost in The Woods", de openingstrack van de EP die dezelfde naam draagt. Goed, Rhül levert vocaal gezien misschien een iets mindere prestatie dan zijn overduidelijke voorbeelden deden jaren terug, muzikaal gezien komt "Lost in the Woods" eng dicht in de buurt van een verloren gewaande Pink Floyd-track. De door horrorfilms en hun muziek geïnspireerde EP Lost in The Woods werd in september door Rhül in eigen beheer uitgebracht, en wordt nu twee maanden later opnieuw aan de man gebracht door het Sulatron-label in combinatie met de eveneens in eigen beheer verschenen cdr Who Needs Planes or Time Machines, When There's Music And Daydreams. Gelukkig blijft het niet bij een en al Pink Floyd-na-aperij gedurende de gecombineerde duur van deze twee releases. Op Who Needs Planes heeft het grootste deel een heel andere sfeer. Veel meer surfachtig zelfs, als de Treble Spankers die een flinke pretracket achter de kiezen hebben en een rondje doen op de draaimolen. Op beide releases krijgt Rhül hulp uit de gelederen van zijn labelgenoten Seid, die voor zover ik weet nog steeds zijn opgedoekt. Aangezien die niet vies waren van een meer dan flinke dot krautrock echoot dat op deze release natuurlijk ook behoorlijk na. En zolang Rhül niet al teveel zingt heb je aan Lost in the Woods een zeer aangename nostalgische plaat.

Zeg er het uwe van...