Beirut - The Flying Club Cup

Mooi is dat altijd, hoe er opeens een buzz om bepaalde muziek kan ontstaan. Deze tweede plaat van Beirut is er een typisch voorbeeld van. Deze week hoorde je opeens allerlei mensen erover. Flo en Bob bijvoorbeeld. Het had natuurlijk ook te maken met de optredens in de Botanique en Paradiso. Maar het komt vooral omdat Beirut typisch van die muziek maakt die je graag cadeau doet aan iemand. Het zweeft ergens tussen de Amélie-soundtrack en Arcade Fire in, zeg maar. Wonderkind Zach Condon (21!) besloot, nadat hij debuut Gulag Orkestar vol Balkan-invloeden alleen maakte, voor The Flying Club Cup een tienkoppige band op te richten (met o.a. leden van A Hawk And A Hacksaw). Het knappe is dat dit album toch overal natuurlijk aanvoelt, niet té theatraal, als een verzameling liederen die je daadwerkelijk ergens in Frankrijk zomaar op een straat zou kunnen horen. Condon kiest voor de muzikaliteit, voor het sfeertje, en niet zozeer (of helemaal niet) voor popsongs. "Guyamas Sonora" mag dan nog zo meesterlijk gecomponeerd zijn, en de zanglijn van "Cherbourg" nog zo betoverend (en tegelijk Antony-achtig pretentieus), wat Beirut zo goed maakt is dat de band dat dwarrelende herfstgevoel weet te vangen in een wiegend ritme. Ik had het een nóg mooiere artplaat gevonden als er her en der wat meer spanning ingezeten had (ik krijg nu soms het gevoel dat Condon zonder dralen nog twee Club Cups zou kunnen opnemen), maar ja, dat zou dan weer ten koste gegaan zijn van de puurheid ervan. The Flying Club Cup is geen plaat die ik een hele middag lang kan uitzitten, maar toch absoluut een jaarlijstkandidaat.

Zeg er het uwe van...