Coronet Blue - Welcome To The Arms Of Forever

'Wel leuk' en 'muzak' waren de tegengestelde meningen die ik hier in huis opving bij het draaien van Coronet Blue's tweede album. Ikzelf neig naar het laatste. De band wordt geleid door de Australiër John Rooney, die hulp krijgt van een stel gelouterde sessiemuzikanten, onder wie drummer Simon Kirke van Free en toetsenist Ian McLagan van de Faces. Belangrijker zijn echter de snarenplukkers Don Dixon en Mitch Easter, die in een ver verleden nog achter de knoppen zaten bij R.E.M.'s debuut, Murmur. Ze zijn op hun plek, want Rooney zingt als Stipe met een cowboyhoed, luister alleen al naar de coupletten in "Promises". Deze vertrouwdheid wekt over de gehele linie echter wat op de zenuwen. Rooney pent variaties op bekende deuntjes, met leuke koortjes en melodietjes, die instant meezingbaar zijn, maar mijn hersens nemen niet de moeite ze op te slaan. Daar komt bij dat de productie wel erg gladgestreken is, iets waar ik me vaker aan erger bij dit soort countrypop. Alsof de stroperige vocalen met autotune op toon zijn gehouden en da's toch meer iets voor Britney Spears. Wat meer lo-fi indie-esthetiek, zoals de vergelijkbare Pernice Brothers wél serveren, had de zaak flink vooruitgeholpen. Lichtpuntje is "Looks Like Love", waar Rooney zingt 'She says she's not love', wat door achtergrondzangeres Georgina Johnston charmant wordt bevestigd: 'I am not in love'. Een simpel en effectief staaltje van Stars-magie. Moet je wel even de harmonica-solo à la Stevie Wonder negeren.

Zeg er het uwe van...