Crash My Deville - Please Glamour, Don't Hurt 'Em

Allereerst mijn excuses. Ik had nog nooit van het Duitse Crash My Deville gehoord. Het tweede album van deze oosterburen heet Please Glamour, Don't Hurt 'Em. Zonder ook nog maar een noot te hebben gehoord had ik mijn oordeel eigenlijk al klaar. De bandnaam, de naam van de plaat, het artwork en de songtitels klinken behoorlijk emo. Twee voorbeelden: "Don't Piss Down Our Backs And Tell Us It's Raining" en "Sorry, No Personal Convenience Within The Next 4.55 minutes". Op basis van dit alles verwachtte ik een soort Duitse kruising tussen Fall Out Boy en Panic! At The Disco. U raadt het al, ik kwam bedrogen uit. Want hoewel op Please Glamour, Don't Hurt 'Em wel degelijk emo-invloeden te horen zijn, is Chrash My Deville in de eerste plaats toch echt een metalcore-gezelschap. Een hip metalcore-gezelschap wel te verstaan en dus zijn er twee zangers. Eén voor de grunts en eentje voor de cleane zang. Ik hoor de liefhebber bijna zuchten; 'niet weer zo'n bandje'. En toch. Toch is dit een heel aardig album. Muzikaal zit het goed in elkaar en er is voldoende afwisseling. Wat deze plaat echt de moeite waard maakt zijn de nummers. Dit klinkt logisch, maar Chrash My Deville weet verdomd pakkende songs te maken. Met een begin, een middenstuk en een eind. Drieluik "The Glamour" nadert briljantie, zelfs het instrumentale tweede gedeelte wist mij te boeien. Misschien neemt de band iets te vaak gas terug. De vaart wordt zo uit sommige nummers gehaald. Aan de andere kant is de plaat juist daardoor ook luisterbaar voor de emo-liefhebbers. Mijn favoriete metalcore-album van dit jaar is in ieder geval niet langer The Serpent van Still
Remains.

Zeg er het uwe van...