Crossing Border 2007, donderdag napret

Als ik de Grote Zaal van de Schouwburg in sluip aan de zijkant is Anja al een eind op weg in de set. Gelukkig is het een optreden waar je, op welk moment je ook binnenvalt, gelijk gepakt wordt. Althans, dat heb ik. Anja blijkt veel expressiever op toneel dan op plaat. De liedjes die op plaat vaak teder en sprankelend zijn, knallen van het toneel, waarbij de strakheid van haar band - zeker als je dus weet dat ze zelden optreedt - verbazingwekkend is. Ik meen ook wat nieuwe liedjes te horen. Dat maakt me blij, want ik kan niet wachten op een opvolger en hoop dat ik van Anja en haar band snel in een langere show kan zien, want dit was een fonkelende opening van de avond. (Storm)

De zaal waar Propria Cures een paar uur mag vullen 'tegen de literaire terreur' is al vroeg vol. Reden om toch maar een kijkje te gaan nemen bij Johnny's Landing, waar het allesbehalve vol is. De Paul Steenbergen Foyer is een prachtig zaaltje, waar het voor een band als Johnny's Landing goed toeven is. Lijkt me. Een jonge indie rock band uit Den Haag, meldt het programma en hoewel er veel aandacht is geweest voor deze band het afgelopen jaar, kunnen Dominique Dijkhuizen en haar kompanen me met hun bluesachtige indiepop niet overtuigen. Ik vind het eigenlijk gewoon saai. De band staat wat onwennig op het podium (terwijl deze toch al een aantal grote shows heeft gedaan) en zangeres Dominique kijkt alleen maar alsof ze sorry wil zeggen. (jnnk)

De eerste uren zijn sowieso een zoektocht naar zalen in het doolhof dat de editie van Crossing Border in de schouwburg is. Hoewel de Schouwburg sjiekte uitstraalt, is de cleane sfeer in de romantische zaaltjes wat onwennig. De rokende bezoeker kan ook alvast wennen aan hoe een festival er na 1 juli 2008 uitziet: om te roken moet je naar buiten. (Als later bij Akron/Family gewoon toch gerookt wordt in de zaal, blijkt dat voor de rokende bezoeker een bandje kijken leuker is mét sigaret, maar goed, met die opmerking zal ik Stivoro wel weer voor het hoofd stoten.) We vinden Dan Geesin in een van de twee zalen van het Nationale Toneel, bij de Schouwburg om de hoek, en zijn traporgel belooft veel. Een echte Crossing Border artiest, meldt het programmaboekje: hij tekent, maakt films, beelden, installaties en muziek. De sfeer is goed, zijn liedjes zijn aardig, maar zijn teksten doen zijn talent te kort. 'Hij heeft last van het Sinterklaasvirus, ook wel Hepatitis AABB,' zegt Het Meisje, dat het ook jammer vindt dat ze die grap niet zelf verzonnen heeft. (jnnk)

Dat Flip Kowlier niet alleen een vermakelijke zanger/rapper is blijkt op Stage 1 van het NTG. Hij lult zo ongeveer nog meer dan dat ie muziek maakt. En weet je, in zijn geval is dat helemaal niet erg. Ik moet gniffelen om de grapjes die hij maakt tussen de nummers door. Als ik naar buiten loop bedenk ik me dat ik me die grapjes misschien nog wel leuker vond dan zijn liedjes. Hmm, is dat nu een goed of een slecht teken. Zeker is in ieder geval dat Flip de aanwezigen gemakkelijk voor zich won. (Storm)

Dat lukte Spinvis de laatste keer dat ik 'm zag op Lowlands zowaar ook eens bij mij. Vanavond even niet. Raar en onverwacht is dat. Na twee, drie liedjes denk ik, het is mooi geweest, ik ga jnnk zoeken. Samen lopen we - met bier in de hand - naar Phosphorescent. Dat is een rare man. Hij zegt dat 'ie bang is voor volle zalen, maar nog banger voor een zwart gat voor het podium en de twijfel of er überhaupt wel iemand in de zaal staat. Die staan er en ze schuiven als schaapjes richting het podium. Phosphorescent speelt in zichzelf gekeerd, gebruikt niet eens altijd de microfoon. Dat heeft toch altijd wat speciaals. Ik kijk zittend met mijn rug tegen de muur en geniet van zijn liedjes die af en toe zo uit de wereld van Will Oldham weggelopen lijken te zijn. Maar dan loopt langzaam de zaal vol. Mensen gaan met elkaar staan praten. Dat breekt de speciale sfeer die in de zaal hing tot op de grond toe af. Irritant en niet zo'n klein beetje ook. Daarom vluchten jnnk en ik weg bij die stomme mensen. Kom we gaan negers kijken, zeg ik haar. Afel Bocoum & Alkibar spelen met onder andere heel Akron/Family meeswingend in de zaal. Het enthousiasme op het podium is ontwapenend. Het is dan misschien muzikaal gezien niet helemaal mijn ding, maar ik geniet er wel met volle teugen van. (Storm)

In de Paul Steenbergenfoyer wordt het gezellig, met het twee uur durende programma van vader Cherry en zoon Don Duyns. Beiden hebben favorieten uitgenodigd, waar ook een nieuwsgierige Wim de Bie warm voor lijkt te lopen. K. Schippers, Sanneke van Hassel, André Heuvelman, Chiron Holwijn en Merals Harem zijn aanwezig en het is echt gezellig, niet in de laatste plaats door de opgewektheid van de twee generaties kunstenaars die, zo leren we, ook artiesten als voorvaderen hebben. Een goed programmaonderdeel, waar ook veel gelachen wordt. (jnnk)

Het fijne van Crossing Border is dat je met een paar stappen van de ene in de andere zaal bent. Dat maakt het dus mogelijk om vanaf het balkon eerst een stukje Kula Shaker mee te pakken in de grote zaal en vervolgens even - acht trappen op is het - binnen te wippen bij Windmill die net een heel zingend relaas houdt over de gebeurtenissen op de A12 die middag. Ik meen iets op te vangen over een ongeluk, maar blijkbaar niet al te ernstig, anders stonden ze hier nu niet. Vermakelijke vogel die frontman Matthew Thomas Dillon. Na een half uurtje Windmill waag ik me nog even in de zaal waar Kula Shaker net hun grootste hit "Hush" speelt. Het is zo'n moment dat het leuker geweest was als er geen stoeltjes hadden gestaan in de grote zaal. Want echt vrij bewegen is er niet bij voor het publiek. (Storm)

In Caroline's Room, de damesfoyer, zijn de hele avond interviews. Annelies Verbeke, die eerder een geweldig verhaal over huppelen uit haar nieuwe boek Groener Gras voorlas in de grote zaal, interviewt Yves Petry, een Vlaamse schrijver die wat mij betreft té onbekend is in Nederland en die net zijn vierde roman, De achterblijver, heeft afgeleverd. Het is te laat voor serieuze gesprekken, want het is er niet druk, maar ik geniet van de twee grote Vlaamse schrijvers. (jnnk)

Daarna ren ik weer de Schouwburg uit, op weg naar Akron/Family. Wat begint als een kampvuurachtige samenzang ontspoort na een uur volledig en op die manier laat Akron/Family zijn de twee uiterste kanten - met alles daar tussenin - zien. Een geweldige show, de eerste waar de mensen ook echt los komen. Er wordt gedanst, er wordt gestampt en er wordt geklapt. Het is ook de eerste show die een echt muziekfestival ademt, waar de sjiekte vanaf is gevallen. Het was goed. Mensen die treinen moesten halen sms ik nog dat het he-le-maal loos gaat... (jnnk)

Daarna borrelen artiesten en bezoekers die nog niet naar bed hoeven na in de foyer van het gebouw van het Nationaal Toneel terwijl Spinvis plaatjes draait op de afterparty. En het is echt gezellig. Een gathering waar iedereen wel iemand kent en ook ik drink mijn biertjes met bekenden van weleer. Voor een eerste festivaldag wordt het laat. Ik ben tevreden. Het enige wat me zorgen baart is de drukte van vrijdag en met name zaterdag. Nu konden we overal doorlopen, behalve dan bij het eerste programma, maar ik ben bang dat ik de komende dagen wel eens voor gesloten deuren kan komen te staan. Toch ga ik komende avond optimistisch tegemoet. Zin in. (jnnk)