Crossing Border 2007, vrijdag napret

Omdat we Okkervil River missen, zijn we lekker op tijd bij The New Pornographers, waar we nog een filmpje meepikken: Rough Diamond, een slideshow over Kubus & Bang Bang. Leuk, maar ik kan me er niet op concentreren. Het begin van dag twee van Crossing Border had ik me anders voorgesteld, maar ik heb goede hoop. The New Pornographers hebben Neko Case thuisgelaten, maar haar vervangster - of eigenlijk inmiddels ook vast bandlid - klinkt hetzelfde. Kurt Dahle, de weergaloze drummer, steelt de show en het optreden is goed: prima popliedjes, met als hoogtepunt wat mij betreft toch "Spanish Techno" van het vorige album. Jammer is dat de show wat afstandelijk blijft en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dat komt door de zaal. Natuurlijk, de Grote Zaal van de Schouwburg is prachtig, maar zitten maakt de mens een weinig participerend object. Er is geen interactie en op die manier werkt de band keurig de setlist af. Een sterk optreden waar alleen wat inmenging van het publiek miste. (jnnk)

Door een trage start van de dag en lange files op weg naar Den Haag komen mevrouw Storm en ik veel, heel veel later aan in Den Haag dan we willen. Okkervil River moeten we in zijn geheel missen en van The New Pornographers kunnen we net de twee afsluitende liedjes meepikken. Jammer. Maar Tom Brosseau in de Cuatro is een goed alternatief om mee te starten. Althans, dat vind ik. Mevrouw Storm vond 'em maar een beetje een raar mannetje. Met zijn zachte stem die hij veelvuldig licht vervormd en daarbij een aantal vreemde gezichten van stal haalt is het een love-it of leave-it zanger. De verhaaltjes die hij tussen de liedjes door verteld zijn amusant. Grappig is dat hij maar liefst vier keer (of was het zelfs vijf) zijn laatste liedje aankondigt. Van mij had 'ie niet hoeven stoppen.

Daarna proberen we wat mee te pikken van de Schotse en IJslandse avond, maar het kwartje wil maar niet vallen. Het Engels van Gudbergur Berggson is wel amusant, maar het gaat te traag, te monotoon. Voorlezen in een taal die niet je moedertaal is is niet gemakkelijk. Adapter & Asgerour Juniusdottir gaan ons een stapje te ver in hun experiment. Ik houd best wel van avant-garde en klassiek, maar dit raakt me niet, voelt emotieloos. We besluiten om het IJslandse maar te laten voor wat het is die avond en buurten nog wat bij de Schotten, maar daar komt de vaart er eveneens niet echt in. Jammer, want we hadden ons er na de geweldige Noorse avond van vorig jaar op verheugd. (Storm)

In het Paradijs is Jenny Owen Youngs aan de beurt. Een meisjemeisje dat vrienden wil worden met iedereen. Een gevoelige singer-songwriter die past in de traditie van vrouwelijke singer-songwriters als Beth Orton, Cat Power, Regina Spektor en Jolie Holland. Leuk, maar waarschijnlijk op plaat - met wat meer instrumentarium - beter dan met alleen gitaar. Gezegend met een mooie stem bespeelt ze het publiek, praat met de mensen in de zaal en zingt haar liedjes. Voor mij net niet sterk genoeg om het optreden van Loney, Dear voor een groot deel te missen, dus ik neem weer plaats in de Grote Zaal, dit keer op het derde balkon, waar het geluid nog steeds verrassend goed is. Dat Loney, Dear meestal ook verrassend goed is, wist ik al. Ik zag hem twee keer eerder. Maar weer breek ik bij zijn liedjes, die telkens naar een fantastische climax werken. En op dat punt raakt Loney, Dear me altijd in het hart. Zo vertel ik het hem niet, maar als ik hem daarna zie - de rij met mensen die zijn albums kopen is heel lang, ik ben al drie keer op en neer als ik een praatje met hem maak - en het niet kan laten zijn eerste twee cd's ook nog aan te schaffen, moet ik kwijt hoeveel ik van zijn muziek hou. Dat gaat nooit meer weg. (jnnk)

Op dat moment weten we het even niet meer. We willen Malcolm Middleton even meepikken, maar die is nog niet begonnen en wat er dan wel op het verkeerde tijdstip begonnen is, weet bijna niemand. Met een bier begeven we ons dan maar naar Jason Molina, waar we wel binnenkomen, maar om een hoekje staan. Het klinkt goed, maar genieten lukt niet echt, omdat we niets zien en het te druk is. Dan maar een stukje Ben Weaver, een jonge alt.country singer-songwriter met de stem van een vijftigjarige. Tot vervelens toe vergeleken met Tom Waits, maar zelf zegt ie dat je m net zo goed met Howlin' Wolf kunt vergelijken. Mooi is het. Met twee strijkers, van wie er een de zingende zaag bespeelt, en een drummer, dringt hij door tot achterin de zaal. (jnnk)

Op tijd zijn we ook voor de kleine hype Yeasayer, waar zich ook een aantal bekende koppen uit Nederland Muziekland hebben verzameld. We zijn niet voor niets in de tent Cuatro, maar wat ik werkelijk niet begrijp is dat er nog steeds tafeltjes en stoeltjes staan: weinig plek voor veel mensen. Enkelen blijven staan, waarschijnlijk omdat ze de sfeer van het rokerige concert willen benaderen, maar dat wordt hen niet in dank afgenomen. Jammer, want Yeasayer rockt als een malle. Met hun mix van reggae en eighties, van dub en profetische samenzang krijgen ze het publiek mee. Vanwege geluidsoverlast mag er echt geen toegift gegeven worden, maar daar vroeg het publiek wel om. (jnnk)

Net als gisteren is het aangenaam afbieren in de foyer van het Nationale Toneelgebouw, waar onder andere de bandleden van Yeasayer, Loney, Dear en A.F.Th. van der Heijden ook een biertje meepikken. We zijn weer een grote familie. Gezellig. Alleen jammer dat ik niet nog een keer Andrew Bird zie. Ik weet nu zeker dat ik iets had moeten zeggen. Held. (jnnk)