Crossing Border 2007, zaterdag napret

Fuck the Writer mag aantreden in de Paul Steenbergenfoyer. Dat is heel aardig, want Emil Steenwijk, de man achter de voor Crossing Border weinig toepasselijke naam Fuck the Writer, moet de finale van de Grote Prijs nog spelen. Het tweede album, Keep the Aspidistra Flying, van de band is ook al heel aardig, net als het optreden. Samen met een zangeres die cello en wat percussie voor haar rekening neemt, speelt Fuck the Writer zijn liedjes, ontdaan van alle toeters en bellen die op plaat te horen zijn. Ondanks het feit dat Vic Chesnutt in de Grote Zaal speelt is het nog best druk en dat is niet ten onrechte. Mooie luisterliedjes, met een prachtige tweede stem. Het enige dat echt tegenvalt is het Engels van Steenwijk, dat voor een enthousiast onthaald artiest als hij, nog net iets te Nederlands klinkt. (jnnk)

Toch kan ik het niet laten om ook nog te gaan kijken bij de andere zalen. Dat is ook het fijne van Crossing Border, alles ligt op een steenworp afstand van elkaar. Door de slimme opbouw van de Koninklijke Schouwburg ben je echt in een vloek en een zucht in de andere zalen. Kwestie van een paar keer trap op, trap af, bochtje om en je staat in een andere foyer. iLiKETRAiNS is nog bezig. Ze spelen boven, in het donkerste zaaltje van het gebouw. Gelukkig maar zou ik bijna zeggen, want dit past beter bij hun stevige, donkere post-rock dan de grote zaal. De band maakt op slimme manier gebruik van projecties om hun muziek nog meer kracht bij te zetten. Aan dat soort zaken doet Buffalo Tom niet aan. Bill Janovitz en zijn twee kompanen gooien hun hele hebben en houwen in de strijd. Als ik binnenkom zet de band net publieks- en bandfavoriet "Taillights Fade" in.

Om me heen kijkend zie ik dat het nummer uit volle borst meegezongen door het publiek. Als gastheer Menno Pot na afloop vraagt wie er in 1992 allemaal op Pinkpop was toen Buffalo Tom daar speelde gaan er flink wat handen de lucht in. Mid-dertigers die even sentimenten komen happen dus. Ze worden op hun wenken bediend. Bill zegt Crossing Border geweldig te vinden en ik zie 'm later die avond rondlopen om andere acts te bekijken. Op advies van Billy probeer ik na afloop nog even te gaan kijken bij Tiny Vipers in de Cuatro, maar helaas is het al afgelopen. Ik drink daarom maar even rustig een biertje daar en wacht totdat Alamo Race Track begint.

Zij spelen in plaats van de zieke Chuck Palahniuk. Omdat het nog even duurt voordat Patti Smith begint blijf ik lekker even zitten en wat meer ontspannen. Daar leent de muziek van deze sympathieke Groningers zich prima voor. Dat had ik beter niet kunnen doen, want bij Patti hangen ze er met de benen uit. Wat is deze vrouw live, zonder gedoe van een band om zich heen, broos en innemend. Patti wisselt gedichten af met liedjes. Spontaan zet ze "Perfect Day" in en laat het publiek daarbij meezingen. Dit is zoveel beter dan die vervelende laatste plaat van haar. (Storm)

Iets te laat beginnen de Super Furry Animals aan hun optreden in de grootste zaal van het Nationale Toneelgebouw. Hey Venus, de laatste plaat van het vijftal uit Wales, werd door velen als 'te poppy' aangeduid, maar ik kan niet wachten tot ik een aantal liedjes van deze plaat live hoor. Ik vind het een geweldig album van een geweldige band. In het uur dat ze mogen spelen zien we net zoveel gekheid voorbij komen als op de meeste albums te horen is: zanger Gruff Rhys die met een Power Rangershelm op zijn hoofd door het publiek loopt en door zijn oog lijkt te zingen; gitaren als gekruiste degens; een lichtshow vol stroboscopisch licht en andere stadioneffecten; een gitarist die zo nu en dan de Slash aan het uithangen is en veel, veel hits: "Show your hand", van het laatste album, "Juxtaposed to you", "Golden Retriever" en "Receptacle for the Respectable", waar op plaat Paul McCartney wortel en selderij eet, is Gruff Rhys daar nu zelf verantwoordelijk voor: een glansrol.

Ik vind het een geweldig optreden, mijn lief vindt dat ook, Gijsbert Kamer en Menno Pot staan ook te genieten, maar het publiek had wel wat meer mee mogen doen. Als we daarna een graantje proberen mee te pikken van Black Rebel Motorcycle Club, valt dat voor mij in het niet bij de show van de Super Furry Animals en snel begeven we ons naar de Schouwburg, zodat we in elk geval op tijd zijn voor held, heer en meester Andrew Bird. (jnnk)

Tja Andrew Bird, eigenlijk wil ik er niet zo heel veel woorden meer vuil aan maken. De man is een meester in het neerzetten van een act die er om vraagt heel te luisteren. Hij zuigt me mee zijn liedjes in die hij vakkundig laag (fluitend) voor laag (violend) voor laag (zang) voor laag (xylofoon) opbouwt. Ik ga er zo in op dat ik even helemaal vergeet dat er nog zoiets is als laatste trams die gehaald moeten worden, andere acts die optreden en het publiek om me heen. Ik geniet met volle teugen. Totdat mijn broekzak trilt. Oei, dat is het alarm van over vijftien vertrekt je laatste tram. Alsof Andrew zelf ook de trein moet halen doet hij als afsluitende nummer nog een verzoekje uit het publiek. Ik mis dus gelukkig niets en loop fluitend naar het station. Wat een extreem fijne avond was dit. (Storm)