Dogpound / House of Shakira

Als huis-gerontorocker van File Under krijg ik heel wat Zweeds spul om te recenseren. Ook deze keer zaten er weer een paar bij.

Bij de naam Dogpound (kennel) zou je misschien rauwe metal met verscheurende zang verwachten, maar het tegendeel is waar. De heren spelen classic rock van de hitparadevariant, dus compacte songs, sterke refreinen, heldere zang en songs die niet teveel van de luisteraar vergen. Dat neemt niet weg dat de heren in dat genre heel aardig materiaal leveren. Mij doet het vooral denken aan Bon Jovi, Santers - als dat iemand nog iets zegt - en de Duitse collega's van Soul Doctor. In het voordeel van die laatsten spreekt dat het allemaal net iets minder gelikt en klinisch is dan dit Dogpound, waardoor de rockfactor ook iets hoger is. Op dit album is het allemaal net iets te netjes ingeperkt: refrein, bruggetje voor de gitaar, de gitaar even naar achteren voor een stukje drums, dat idee. Soul Doctor slaagt er beter in de songs als een geheel te laten klinken. Bovendien is de band na het vorige album precies de verkeerde kant opgegaan qua stijl, ik hoopte op iets meer diepte en verrassing. Toch is dit III best de moeite waard. Met de juiste verwachting is het veertien songs lang plezierig, mede door de uitschieters "Human Hologram", "Glass Jar" en de pianoballad (!) "Rain Must Fall".

In hetzelfde genre, maar beslist een niveau hoger, beweegt zich House of Shakira. Al op hun debuutalbum lieten ze horen bloedcommerciële hardrock met een poppy twist te kunnen schrijven. Denk aan Extreme ten tijde van III Sides To Every Story, maar dan met iets minder individuele uitblinkers. Hoewel, zanger Andreas Eklund mag je nog best tot die categorie rekenen. Maar vooral compositorisch weten de heren regelmatig te verrassen en dat maakt dat ze heel wat bandjes achter zich laten. En hoewel er geen Nuno Bettencourt in de band zit, zijn ook de technische kwaliteiten en de productie dik voor elkaar. De songs hebben niet die stop-start-overgangen zoals je die vaak hoor in de hardrock. Even adem inhouden vóór de solo, zeg maar. Integendeel, House of Shakira grossiert in subtiele overgangetjes, fraaie koortjes, gelikte accenten én verrassende details. In die laatste categorie: het Deep Purple-achtige intermezzo in "High Above" en het lekker tegendraadse koortje in "Bloodline". Voor het echte succes zitten ze in het verkeerde genre, maar wie van het genre houdt hoort House of Shakira te kennen.

Zit nu die House of Shakira te luisteren. Niets hoogdravends maar potverdorie wat een ouderwets lekker swingend 'foute' hardrock.

Zeg er het uwe van...