Einsturzende Neubauten - Alles wieder Offen

Als ik zo eens kijk welke bands en stromingen ik zo door de jaren heen gevolgd heb, dan zie ik toch een zeer diverse smeltkroes van herrie. Waar wel een trend in te ontdekken is. Mijn echte wilde haren ben ik namelijk kwijt. Tuurlijk, zo af en toe moet de versterker even op 11, maar meestal prefereer ik toch het liedje boven het sonische geweld. Daarom is het ook fijn als de een band door de jaren heen met je meegroeit. Einsturzende Neubauten is een puik voorbeeld van zo'n band. In de begin jaren van deze Berlijners kon het, bij wijze van spreken, niet onbenullig genoeg ("Abfacklen!") en werden alle soorten, al dan niet zelfgebouwde, instrumenten gebruikt, onder het motto, als het maar hard gaat. Die zelfgebouwde instrumenten zijn er nog steeds maar worden nu op een hele andere wijze ingezet. Het liedje staat voorop en subtiliteit wordt niet geschuwd, onder het motto: keine Schönheit ohne Gefahr. En daarmee is iedere plaat van de Neubauten een verrassing. Ook Alles wieder Offen weer. De plaat is voorgefinancierd door de fans, waarmee de band een redelijke creatieve vrijheid heeft. En die buiten ze volledig uit. Een, bijna, normaal liedje als "Nagorno Karabach" wordt opgevolgd door experimentele nummers als "Weil Weil Weil". Subtiliteiten worden afgewisseld met gitaarerupties en zo blijft de hele plaat één grote sonische achtbaan. Waarmee de Neubauten me na al die jaren nog steeds mee weet te verrassen. Ik denk dat ik uiteindelijk gewoon met die jongens het bejaardentehuis inga...

Heerlijke recensie, en dat zeg ik niet vaak. Fijn zo'n geestverwant. Met Blixa en de rest naar het bejaardenhuis, dat lijkt mij ook wel wat...

De vraag blijft natuurlijk of je met Gr.R. naar het bejaardenhuis wilt... ;-)

Zeg er het uwe van...