Electroquickies #7

Had de uitvinder van de draagbare muziekspeler al een Nobelprijs? Nee? Wat een onrecht. Ik hoorde "Shadows" van de Midnight Juggernauts voor het eerst onderweg op mijn fiets gisterochtend. Dat het momenteel koud, grauw en guur is buiten weet je, maar bij dit staaltje wonderlijke David Bowie-spacedisco - met een weird Guillemots-intro - kon ik een brede grijns niet meer onderdrukken. Meteen maar de hele debuutplaat Dystopia gedownload dus, die sinds augustus down under uit is. Wow!Fabelachtig! Wat een geluid! Waarom heeft niemand me hier op gewezen? Deze drie Australiërs klinken als... een kruising tussen Alan Braxe en Air, denk ik. Maar dan met liedjes, een beetje à la Daft Punks meesterwerk Discovery. Ik ken geen enkele groep die zijn synthesizers zó prachtig rond en natuurlijk gefilterd kan laten klinken, en er dan toch bij durft samen te zingen. De groep toert dit najaar met Justice en Digitalism en dat snap ik wel als ik "Road To Recovery" hoor, maar het slaat weer als een tang op een varken bij "Aurora". Alsof je Bauer
met de Chemical Brothers mee op pad stuurt. Check ze, die Midnight Juggernauts!

Het mysterieuze Nederlandse eenmansproject Toxic Chicken vervult een langgekoesterde wens van me. Vroeger had de NS de zogenaamde DD-IRM treinstellen. Als bijnaam hadden die 'de doedelzak', omdat de pneumatische koppeling onophoudelijk drie verschillende zoemtonen produceerde. Het is altijd al mijn wens geweest dat iemand daar een druk liedje omheen zou bouwen. Het resultaat heet "Juliaaaaaaaaah" en ik vind het zo waanzinnig leuk omdat er allerlei maffe 16-bit-geluidjes doorheengejaagd worden zonder dat je de draad van de melodie kwijtraakt. De rest van de plaat is ook een beetje zo. De zang in het ADHD'erige "You Are My Dog" pakt zelfs wonderwel mooi uit. Toxic Chicken kan zich zonder meer meten met bijvoorbeeld het werk uit de Lomechanik-stal en zeker in combinatie met de controversiële liveact zal dit kipje nog wel indruk gaan maken de komende tijd.

Met het vertrek van Darren Emerson in 2002 konden we Underworld afschrijven. Everything Everything was een mooi laatste statement en basta. Want A Hundred Days Off haalde het niveau van de voorgaande drie albums nergens meer en de nieuwste plaat Oblivion With Bells is wéér minder. Zouteloze achtergrondmuziek, dat is het geworden. Zelfs single "Crocodile" slaat nergens op en op de tweede helft wordt het nog veel suffer. Prachtige hoes bij een ronduit tegenvallende plaat

Correctie: de DD-IRM-treinstellen heeft de NS nog steeds, alleen is die 'doedelzak'-bug eruit gehaald.

In de nieuwe OOR staat trouwens een fijn interview van Theo Ploeg met Underworld.

Zeg er het uwe van...