Fall Of Serenity - The Crossfire

Ik las van de week in de krant dat nep-Viagra bijna niet meer van echt te onderscheiden is. Dat leek me eigenlijk wel handig. Hoef je als hulpbehoevende niet meer naar de apotheek. Het bleek echter vooral om de vorm en verpakking te gaan en niet om de werking. Een kleine test vooraf is dus geen overbodige luxe om een gênante vertoning te voorkomen als 't paaltje bij 't puntje komt. Of stiekem hopen dat mister placebo je op dat moment voor één keer uit de brand helpt. Deze hoop koester ik ook een beetje bij de nieuwe cd van Fall Of Serenity, The Crossfire. Vol verwachting zit ik te wachten tot mijn sergeant-majoor in het gelid springt, maar het blijft slechts bij een lichte tinteling en een verdwaald kriebeltje op zijn tijd. Alsof je hem er alleen even lafjes tegenaan mag hangen en meer niet. Niet dat deze Duitsers niet geprobeerd hebben om het zoveel mogelijk als een melodieus deathmetal-album te laten klinken. De hardcore-elementen zijn net als bij hun landgenoten van Fear My Thoughts zo goed als verdwenen en zelfs oppergod Dan Swanö is ingeschakeld om het juiste resultaat te boeken. Toch hoor ik nog steeds alleen een band die probeert als Grave en At The Gates te klinken, edoch nergens dat niveau haalt. Af en toe neemt de opwinding toe bij nummers als 'A Whore Called Freedom' en het afsluitende 'Blood Portrait', het blijft echter rondspoken dat ik niet naar het echte spul zit te luisteren. Een imitatie, zonder originaliteit, meer niet. Dat zou toch beter moeten kunnen.

Zeg er het uwe van...