Jack Molton Distortion - Lakeland

Een enkele keer heb ik zo'n cd'tje dat ik al een hele tijd beluister en waarbij ik me ineens bedenk dat ik er ook nog iets over moet schrijven. Stiekem is zo'n cd dan in mijn gedachten al onderdeel geworden van mijn vaste collectie en komt de gedachte aan een recensie niet eens in me op. Dat gebeurde ook bij deze cd van de Jack Molton Distortion, een fijne Nederlandse rammelrockband. Op de een of andere manier klinkt hun muziek direct heel vertrouwd en lekker. Hun vorige album vond ik al lekker klinken, maar op dit album - met een nieuwe drummer - is wat mij betreft geen mindere track te vinden. Het is ruig waar het kan, melodieus waar nodig en gevarieerder dan ooit. Daarnaast zijn er goede songs in de traditie van Claw Boys Claw en aanverwanten, in een ongepolijste productie maar allebehalve rommelig. Eigenlijk is dit album van een soort vanzelfsprekende kwaliteit die in Nederland maar ook daarbuiten eigenlijk helemáál niet vanzelfsprekend is. Als slot van de cd hebben ze nog twee verrassingen in petto. Allereerst een electrorockversie van "Rachel" waarop ze ineens klinken als NE1. Volstrekt anders, maar ik vind 'm erg leuk. Als bonusdingetje, dat wel, want de rammelrock moet vooral rammelrock blijven. Dat ze daar goed in zijn laten ze nog eens horen in "Jam #162", een eh... jam die het album afsluit. Als bonusbonus krijg je er ook nog een dvd met zes live-opnamen in een polderlandschap bij. Rammelrock extraordinair!

Zeg er het uwe van...