Jaded Heart / Tokyo Dragons

De website van Jaded Heart is nog helemaal in de stijl van het voorgaande album Helluva Time. Alleen bij het nieuws is iets te vinden over opvolger Sinister Mind, dat zelfs nog niet wordt genoemd bij de discografie. Nou was Helluva Time een buitengewoon aangenaam plaatje, maar dat is dit Sinister Mind ook. Lekkere hardrock van Amerikaanse snit, met songs die zo nu en dan voornamelijk een refrein zijn maar altijd iets hebben waardoor ze blijven hangen. Muzikaal klopt het, met lekker stevig ingemixt gitaarwerk, subtiel toetsenwerk en een zanger die geen enkele moeite lijkt te hoeven doen voor een geluid dat zo nu en dan doet denken aan Zak Stevens (Circle II Circle, ex-Savatage). Ook elders lijken ze wel enige affiniteit te hebben met Savatage, getuige de opbouw en de koortjes bij "Going Under". Het heeft allemaal net iets meer body dan bij de voorganger en qua technisch kunnen en productie zit het ook allemaal snor. Sinister Mind is minder voorspelbaar en zeker minder platgeproduceerd dan de meesten in het genre. Fijn werkje dus!

Een ander plaatje uit de categorie pretrock is van de Londense Tokyo Dragons. In tegenstelling tot Jaded Heart niet van Amerikaanse snit, maar lekker Engelse rock met wat glaminvloeden (een van de tracks heet vast niet voor niets "Slade Alive"), als een soort Engelse variant op The Offspring. Zanger Steve Lomax heeft net als Dexter Holland een wat rauwe stem, waarmee hij de woorden meer zijn mond uit slingert dan echt zingt. Dat past echter uitstekend bij de songs, die bijna zonder uitzondering van begin tot eind lekkere up-tempo zijn en voorzien van sterke riffs die de hele song moeten dragen. Ik vind het prima, laat het moeilijke gedoe en de droefsnoeterij maar over aan de Radioheads en Coldplays. De productie is simpel maar doeltreffend, de songs aanstekelijk en meebrulbaar. Perfecte muziek voor een krap uurtje meespringen op een vrije middag.

Zeg er het uwe van...