Jamie Scott - Park Bench Theories

Ik trap nadat ik Junior en de Jongedame naar school gebracht heb de vouwfiets bijna doormidden om de trein te kunnen halen. Hijgend neem ik de grateloze krant aan; nee mevrouw, ik wil net als gisteren nog steeds geen DAG, de combinatie Spits / Pers bevalt me veel beter dank u wel alstublieft. Prettige dag nog verder. Ik loop naar binnen. Shit, voor niets gehaast de trein in de richting Utrecht heeft vertraging. Nu ja, die vijf minuten overleef ik wel. Omdat ik geen zin had in Giel deze morgen heb ik het stof van de Expandium geblazen en gevuld met wat AA-batterijen. Jamie Scott zingt alleen voor mij en wordt daarbij begeleid door zijn bandje The Town. Een prettig plaatje om de dag mee te beginnen. Okay, het is wat veilig wat Scott c.s. laten horen op Park Bench Theories, maar Scott is absoluut een uit het betere hout gesneden songwriter. Eentje die al vanaf dat hij piepjong was een liefde voor soul en jaren 70-singer-songwriters opdeed. Ondertussen veranderen de boodschappen op de moderne schermen van de NS - oh, hoe mis ik het prettige ratelen van de borden op de stations, soms vervloek ik al dat moderniseren - in "Let op omroepbericht". Geen treinen meer de komende uren. Shit. En nu? Fietsen dan maar. Waarom ook niet? Nou, omdat de zon nu wel schijnt, maar voor vanavond voorspellen ze weinig goeds. Scott zingt ondertussen door, terwijl ik fiets; de rails naast me blijft gelukkig angstvallig leeg. Toch knap hoe Jamie een brug weet te slaan tussen aan de ene de James Blunts, James Morrisons en aan de andere kant de Jeff Buckleys en Damien Rices van deze wereld, bedenk ik me terwijl de cd opnieuw begint. Drie kwartier fietsen is zo best plezant. En ach, wat zal het ook die storm vanavond...

Zeg er het uwe van...