Jeroan Drive - The Stones Remain In Silence

'Aparte plaat' was mijn voorlopige conclusie na de eerste keer luisteren van The Stones Remain In Silence. De drie verschillende zangers maken het geheel nogal chaotisch. Het is dezelfde soort ongecontroleerde chaos die we kennen van de Blood Brothers. Het Noorse Jeroan Drive is wel een stukje zwaarder, zeg maar Refused meets Converge. Het levert een vrij donkere plaat op tussen die ergens tussen screamo, metal en hardcore schippert. Post-hardcore dus, hoewel dat een erg ruime term is. Het snerpende "The Perfect Nightmare" wordt afgewisseld met het dansbare "The Escape". Op het geweldige "Cheat vs. Clockwork" gaan de verschillende zangstijlen kop over kop, terwijl "Kill The Cardinal" wordt voortgedreven door een apart soort praatzang. Ook muzikaal zijn er grote verschillen tussen de nummers. Aan de ene kant zijn er die typische post-hardcore tempo's en melodieën, terwijl "Kill The Cardinal" zo van een doommetalband kon zijn. Jeroan Drive is duidelijk beïnvloed door het geluid van Refused en JR Ewing, maar geeft er een geheel eigen draai aan door ook uit andere muzikale vaatjes te tappen. Overdaad schaadt en dat geldt soms ook voor The Stones Remain In Silence. Zeker bij de eerste keer luisteren werd ik soms knettergek van de chaos die Jeroan Drive creëert. Gaandeweg ben ik deze plaat echter gaan waarderen, vooral omdat pas na meerdere keren opvalt dat The Stones Remain In Silence een hele beklemmende sfeer heeft. Een sfeer die de chaotische en ongecontroleerde sound bijeen houdt en van dit schijfje een aparte plaat maakt. In de positieve zin van het woord.

Zeg er het uwe van...