Mark Olson - The Salvation Blues

Ik ben geen man van de shownieuwsprogramma's en bladen om op de hoogte te zijn van de laatste weetjes over artiesten, maar soms is het wel handig ze wel te lezen en op de hoogte zijn van hun reilen en zeilen. Niet dat de scheiding van Mark Olson en Victoria Williams de bladen of dat verschrikkelijke RTL-programma met Albert Verlinde gehaald zou hebben. Daarvoor is deze gewezen frontman van The Jayhawks - na de cd's Hollywood Town Hall en Tomorrow The Green Grass pakte hij zijn biezen - toch teveel een artiest in de marge. Maar ik wist dus weer van niets en was in de stellige veronderstelling dat het tweetal nog steeds gelukkig samenwoonde in Joshua Tree en samen muziek maakte. Nu ik The Salvation Blues van Mark Olson veelvuldig beluisterd en het begeleidend schrijven gelezen heb, weet ik echter wel beter. Mark Olson voelde zich als stront, ontvluchtte zijn woonplaats en ging op bezoek bij vrienden in Europa. Daar kwam hij langzaam weer tot zichzelf en vond op een bepaald moment zelfs weer inspiratie in, vaak toevallige, gebeurtenissen om weer liedjes te gaan schrijven. Het leidt met The Salvation Blues, met als alleszeggende ondertitel A two-year journey through the heart of loss and redemption, tot de mooiste plaat die Olson in jaren heeft uitgebracht. Voor het eerst in jaren schreef hij ook weer een liedje samen met Gary Louris, de man met wie hij in The Jayhawks zo'n gouden koppel vormde: "Poor Michael's Boat". Het nummer, het meest poppy van de cd overigens, doet je gelijk mijmeren over hoe goed het vroeger was. De rest van de cd is een stuk soberder en vaak weemoedig. Maar de ellende heeft duidelijk het beste in hem bovengebracht. Je zou bijna wensen dat hij zich als stront zou blijven voelen, maar dat gun ik niemand.

Zeg er het uwe van...