Mondo Leone - Open Deuren Naar Geluk

Leon Giesen draait al veel langer mee in het Nederlandse muziekwereldje dan ik ooit vermoedde. Zo speelde hij bijvoorbeeld basgitaar tijdens drie jaar van het bestaan van Toontje Lager. Daarna bespeelde hij datzelfde instrument nog een paar jaar in Captain Gumbo. Allemaal dingen die ik niet wist. Wat ik wel wist is dat Leon Giesen met Van America helemaal naar America een prachtige documentaire maakte over Rowwèn Heze en dat hij samen met Jack Poels het project Holland America Lijn 'deed'. En natuurlijk dat hij onder de naam Mondo Leone een eigen project heeft waarin hij bewijst zich ook prima op zijn eigen houtje kan redden. Tegenwoordig zelfs helemaal in eigen beheer, want Giesen besloot afscheid te nemen van zijn platenmaatschappij V2 en gesteund door zijn eigen Club Mondo Leone-achterban een cd op te nemen die betaald is uit Mondonaties. Vrijheid, blijheid dus voor Giesen en Open Deuren Naar Geluk, het resultaat van al deze verworvenheden klinkt ook zo. Het is een aangenaam ontspannen klinkende cd waarop Giesen zich niet vast laat pinnen op een stijl. Hij laveert van orkestrale pop naar ingetogen kleine liedjes ("Kermis in de hel", prachtig!), maar haalt net zo gemakkelijk een swikkie swingende beats van stal zoals in bijvoorbeeld "Jeugdzonde" en "Je Danst Zoals Je In Bed Bent". Centraal staat echter altijd zijn zoetgevooisde Limburgse accent, die me soms aan Spinvis doet denken (al is dit natuurlijk allesbehalve een Limburger). Al zoekt Giesen wel wat minder het avontuur op dan Spinvis. Dat resulteert in ogenschijnlijk simpele, maar zeer doeltreffende liedjes waarin het gezien de samenwerking in het verleden niet gek is dat de geest van Rowwèn Heze er ook in rondwaart.

Zeg er het uwe van...