Nancy Elizabeth - Battle And Victory

Over Battle and Victory valt genoeg te zeggen, maar tegelijkertijd volstaan eigenlijk de woorden 'gewoon goed'. Het is geen schokkende plaat, maar Nancy Elizabeth is duidelijk een jongedame met talent, die in haar folkmuziek volkomen naturel Keltische invloeden met de Balkan en Amerika laat samengaan. Om daarachter te komen had ik overigens wel een flink aantal luisterbeurten nodig, dus geef haar de tijd. De Engelse zangeres beweegt zich op een zeer aangenaam grensvlak. Freakfolk zonder gefreak, zeg maar. Nancy Elizabeth heeft nu eens geen krakende stem, maar een helder geluid. Zoals Laura Veirs, alleen dan nog wat liever, ze zingt werkelijk als een engeltje. Ook zijn er leuke, bijna poppy meerstemmige passages, bijvoorbeeld in opener "I'm Like The Paper". Daarbij is mevrouw een verbluffende multi-instrumentaliste, die op gitaargebied niet voor Tiny Vipers onderdoet en als een echte muze van deze tijd ook op harp, dulcimer en nog een waslijst andere instrumenten excelleert. Niets te klagen dus? Nou, ik had graag gezien dat het schetsmatige "Electric" uitgebouwd was tot een wat ruiger (swingender!) nummer. Ze zou het absoluut kunnen. Die uitbarsting komt pas in het daaropvolgende "Hey Son", al is dat eerder een vervelend stukje postfolk-chaos à la Akron/Family. Speeltijd dan. Hoewel het een van mijn vervelende stokpaardjes is, kan ik 't weer niet laten: zelfs met slechts vierenveertig minuten is de plaat wat te lang. Na "Weakened Bow", wederom een charmante akoestische gitaar-ballade, versierd met harmonium-accenten, is 't voor mij genoeg.

Zeg er het uwe van...