Oceansize
'Je gaat het niet opnemen (?!)'
'Nee hoor, gewoon opschrijven.'
'Dus, je gaat het niet opnemen?'
'Ehh, nee...'
'Omdat ik doodziek wordt van alle verkeerde citaten die in de pers verschijnen'
'Oh. Okay, ik kan het wel opsturen zodat je het kan lezen...'
'Laat maar. Het is wel goed.'
Zou dit dan het eerste interview worden waar ik te maken krijg met 'de moeilijke muzikant'? Na een halve soundcheck te hebben moeten wachten (niet zo erg, want ik moest het concert die avond missen) waarna werd medegedeeld dat de heren eerst gingen eten (ach, ik had ook nog niet gegeten) kon ik dan eindelijk het interview beginnen. Op de hierboven beschreven manier.
Toen mijn eerste vraag vervolgens werd beantwoord met 'Dit is de reden dat ik eigenlijk geen interviews wil doen' (ik vond de nieuwe plaat namelijk best makkelijk in het gehoor liggen en vroeg me af of dit een bewuste keuze was, waarna Oceansize-frontman Mike Vennart -ietwat begrijpelijk- liet weten zo moe te worden van het praten over het tot stand komen van zijn muziek terwijl hij zelf niet wist hoe dit gebeurde) en bassist Steven Hodson vervolgens zijn neus om de hoek stak met nóg een interview verzoek wat iemand anders maar moest doen omdat Vennart daar ECHT geen zin in had, wist ik het zeker. Dit was geen makkelijke muzikant. Maar wel een bevlogen muzikant. En daar gaat het tenslotte om in de muziek.
Het album
'Van al onze albums is Frames denk ik de moeilijkste plaat om naar te luisteren. We hebben meer muzikale richtingen onderzocht dan ooit tevoren. Het is een schizofreen album geworden. Eerdere platen hadden nog een sarcastisch optimistische sfeer. Deze niet. Frames is domweg donker.'
'Dat was geen vooropgezet plan. Dat hebben we nooit als we een plaat maken. Maar ik denk wel dat de relatieve flop van onze vorige albums een rol heeft gespeeld in het geluid van Frames. We wilden er in elk geval niet van beschuldigd kunnen worden dat we een plaat zouden schrijven om ons publiek te behagen. Iets dat sowieso ondoenlijk is. Je moet schrijven wat je zelf wílt schrijven. Als je het publiek wilt plezieren moet je popmuziek gaan maken. Niet dat er iets mis is met popmuziek. De Beatles maakten popmuziek. Maar de meeste pop wordt niet geschreven voor de voldoening van de componist. Het wordt gemaakt om te verkopen.'
De recensies
'Mensen houden van onze muziek of ze haten het. De laatsten komen er vaak later achter dat ze de plaat toch wel goed vinden. Zo gaat het al-tijd! Persoonlijk wil ik een plaat niet meteen leuk vinden. Ik wil verward worden. Perplex staan. De platen die ik meteen leuk vond, daar luister ik nooit meer naar.
Muziek maken
'Soms heb ik wel eens een riff waarvan ik denk dat we er een heel nummer omheen kunnen bouwen. Maar uiteindelijk wordt het toch weer een van de vele riffs die samen een nummer maken. Het gebeurt gewoon. Het is geen bewust proces. Ook omdat iedereen in de band zijn zegje wil doen. Zodat ze later niet kunnen klagen dat ze het nummer eigenlijk niet goed vinden. Bovendien; als je iets zinnigs te zeggen hebt, mag dat best lang duren. Mijn favoriete moppen duren ook lang.'
'Omdat ik heb geleerd slecht met fouten om te kunnen gaan, moet elke plaat perfect zijn. Anders doe ik de rest van mijn leven geen oog meer dicht. George Lucas kan nog eens een remake van zijn film maken. Maar als een plaat af is, dan is hij af. Je kunt er dan niets meer aan veranderen. Daarom kun je je geen enkele fout permitteren.'
Optreden
'Onze vorige show in Vera was geweldig. Voor het eerst dat we een toegift gaven. Dus ik vind het niet erg hier weer te spelen. Ik vind het sowieso niet erg in de kleinere zalen te spelen. Daar is het makkelijker om contact te hebben met je publiek. Als voorprogramma in grotere zalen en op festivals sta je bovendien vaak voor een publiek te spelen dat niet voor jou komt. Festivals in Engeland zijn net theevisites. Ze hebben geen ballen, geen scherp randje. Ik vind het lekker hoor, om op Glastonbury te zijn. Maar als je in vijf dagen één echte rockband ziet, dan is het veel. Vanavond in Vera is er trouwens wel een gevaar; als het niet zo goed wordt als de vorige keer, dan ben ik erg teleurgesteld.'
Toekomst
'Wij maakten deel uit van een groep bands die vergelijkbare muziek maken, zoals Biffy Clyro, The Cooper Temple Clause, Aereogramme en McLusky. Met die laatste toerden we jaren geleden door de VS. Met uitzondering van Biffy Clyro zijn het allemaal bands die op zijn gehouden te bestaan. Gelukkig hebben wij nog steeds een reden om door te gaan, al is het alleen maar uit liefde voor elkaar. Ik zou ook niet weten wat ik anders zou moeten. Ik ontwikkel mij een beetje langzaam, dus het zou best kunnen dat ik er op mijn veertigste achter kom dat ik bij een bank wil werken. Maar tot die tijd wil ik zo goed mogelijk doen wat ik nu doe, en dat is muziek maken. Alleen dan zal ik 's nachts kunnen slapen.'
Zanger/gitarist Andy Falkous en drummer Jack Egglestone van Mclusky zijn nu samen met Kelson Mathias (ex-Jarcrew) Future Of The Left. Check hun plaat Curses zeker eens uit als je nieuw materiaal van Mclusky mist.
Future of the Left ga ik vrijdag zien als voorprogramma van Mono, ik heb er weinig vertrouwen in dat het voorprogramma wat soeps is...
"flop van onze vorige albums"? Misschien qua verkoopcijfers. Muzikaal gezien geenszins! Zelfs het EP'tje dat tussendoor uitkwam vond (wat zeg ik, *vind*) ik een klein pareltje. Deze Britse heren behoren tot de top in hun genre, wat mij betreft. En het zijn nog Cardiacs-fans op de koop toe.
Ik ga die vergelijking met Biffy Clyro inderdaad ook steeds meer zien.


