Parkway Drive
Never Say Die! is naast het achtste album van heavymetalband Black Sabbath ook een tour die momenteel door Europa gaat. Die omvat de bands Comeback Kid (Christian hardcore), Cancer Bats (hardcore punk), This Is Hell (straight edge hardcore), The Warriors (grindcore) en Parkway Drive (metalcore). Bij laatstgenoemde stap ik de toerbus binnen om een paar vragen te stellen over hun laatste album en de opmerkelijke tour. Wanneer ik de bus betreed zit zanger Winston McCall nog even snel te werken achter zijn laptop..
'We hebben vanuit de bus draadloos internet van de zaal, maar helaas is de connectie erg slecht, dus het schiet niet echt op. Ik ben pas twee weken van huis, maar heb graag elke dag even contact met het thuisfront.' vertelt hij terwijl McCall de laatste zinnen af typt voordat z'n Macbook sluit. 'We zijn hier pas net aangekomen en ik ben pas net wakker, vandaag benoem ik tot mijn hersteldag. Voel me al een paar dagen niet echt lekker.'
De tour
De band staat vandaag alweer voor de zesde keer in Nederland (dit na; twee keer 013, Goudvishal, Tivoli en Sevenum) maar doet opvallend genoeg nog steeds geen headline shows. 'Volgens ons boekingskantoor zouden we het makkelijk aankunnen. Maar waarom zouden we dat doen? Dit is toch veel gezelliger, we zijn op tour met onze beste vrienden.' Het blijkt dat Parkway Drive zelf de hele tour heeft mogen samenstellen; 'Never Say Die! wordt georganiseerd door ons boekingskantoor en wij waren de eerst bevestigde naam die zou spelen. Vervolgens hebben wij alle leuke bands naar voren geduwd en deze zijn aan de line-up toegevoegd. Het is vooral backstage erg gezellig met de jongens, we delen allemaal dezelfde smaak en humor. We nodigen elkaar ook uit op het podium om nummers mee te doen en de fans vinden het geweldig! Het is gewoon een killer package.'
Horizons
Hoewel op het tweede album Horizons het lijkt alsof de band zich op iets nieuws richt ziet Winston dit toch anders. 'Het is niet zo dat we ons meer op metal wilden richten, het is iets wat pas in de studio gebeurd is. We proberen vanaf het begin af aan al het uiterste op te zoeken en Parkway Drive zo extreem mogelijk te laten klinken. Horizons is wat eruit kwam en wat mij betreft is dit het beste wat we ooit hebben gemaakt.' Toch geeft de band toe een stuk volwassener te zijn geworden. 'We zijn na het debuut non-stop op tour gegaan en hebben erg veel plekken gezien. Dit heeft erg veel invloed op mij gehad en alle teksten heb ik in deze tourbus geschreven.' Zelfs de albumcover blijkt een vakantiekiekje. 'We hebben een fotograaf op pad gestuurd in Canada en hij kwam terug met een aantal foto's waarvan we de beste hebben gekozen tot onze albumcover. We wilden expres niks bloederigs hebben of met doodshoofden. Dit is wat we zijn, we zijn niet van die hele stoere jongens hoor..'
De sing-a-longs
'So Cry Me A Fucking River - Bitch!' is één van hun bekendste meezingstukken op het vorige album. Op het nieuwe schijfje zijn zulke echter ver te zoeken. 'We hebben nooit expres meezing- of moshstukken geschreven, zoiets moet spontaan ontstaan in de studio en niet geforceerd worden. Dat stuk waar jij op doelt hebben we ook nooit expres bedoeld als sing-a-long. Toen we het voor het eerst live speelden bleken mensen het mee te gaan schreeuwen. We vonden het geweldig!' Gelukkig pusht ook platenmaatschappij Epitaph niet naar zulke hitjes. 'We hebben erg geluk gehad met Epitaph, we mogen alles zelf doen en hoeven ons niet aan bepaalde richtlijnen te houden. Het is voor mij al zeker dat we bij dit label gaan blijven!' Ze mogen op Horizons dan niet aanwezig zijn, maar misschien wel op het volgende album; 'We houden alle opties open, misschien is de volgende plaat wel weer meer hardcore met sing-a-longs. Zoiets moet spontaan ontstaan en ik kan er nu nog niks over voorspellen.'
US / Europa
Parkway Drive komt uit Australië en heeft potentie om de hele wereld te veroveren, echter is de band nog niet zover. 'In Europa zijn ze helemaal wild van ons, bij elke show is het publiek enthousiast en doet iedereen mee. In Amerika wilt het echter niet lukken.' Wat volgens Winston niets met hun afkomst te maken heeft, maar met de grootte van het land. 'Ze hebben in Amerika een enorme scene en het is moeilijk om daar tussen te komen als nieuwe band. Je zou erg veel moeten toeren en elke uithoek moeten bezoeken. Helaas hebben wij daar de tijd niet voor. Wij kunnen er hoogstens twee maanden toeren en moeten dan alweer verder.'
Wanneer ik bij de laatste vraag ben aangekomen vraagt Winston geschrokken wie er momenteel op het podium staat 'Ik heb namelijk afgesproken om een nummer mee te doen met The Warriors.. Maar ik denk dat ik al te laat ben, ik doe even een shirt aan en ren met jullie mee backstage.' Helaas is Winston inderdaad te laat, mijn schuld..
15 juni 2012 tot en met 17 juni 2012 op Reload Festival, Sulingen
In welk opzicht is Comeback Kid 'christian hardcore'?
Ik zal zelf antwoorden, in geen enkel opzicht:
Hier uit een interview in 2006, in tientallen andere gesprekjes komt hetzelfde naar voor:
"SKRATCH: Why the change from Facedown Records to Victory Records?
SCOTT: I think it was a natural decision for us. When we signed with Facedown, we didn't really know where the band would take us, and we didn't really know how things would go. We shopped our demo around to a lot of labels, and Facedown was the only label that was willing to give us a shot, so we decided to go with them-despite the fact our band was not a Christian band. A lot of kids will probably think that we're Christian because of the label affiliation, but we did it anyway and did the record and [it worked out] really well. Facedown did a lot for us and worked super hard for us, but we came to a point where we felt we outgrew the label. It was one of those decisions where we thought about it [a lot]. It took a long time for us to even approach Jason to talk about it, because we felt like he had done so much and he was so a friend to us that everyone felt like leaving would be a betrayal or something. But Victory, they're able to get the record out, and they have it out everywhere-like, worldwide-whereas the last record didn't get distribution in Europe and Australia. That was our main goal: to have our music readily available to listeners who want to get their hands on it."