Phosphorescent - Pride
Het is vast een cliché om over een plaat voor deze donkere dagen te spreken, maar allemachtig wat heeft Matthew Houck een ongelofelijk verknipte kerstplaat gemaakt. Pride wisselt breekbare, bijna gewijde koortjes af met enkele duivelsuitdrijvende jungle-rituelen, vol ratelende percussie en woeste kreten. En dat terwijl ik na het horen van "Wolves" een naïeve singer/songwriters-plaat had verwacht. Het traag opbouwende nummer is met een gammele mandoline, accordeon en Oost-Europese sfeer een alternatieve hit, die vele malen beter is dan alles wat Beirut dit jaar op plaat gooide. Wat een zielenpijn zit er in Houck's stem als hij zingt 'Mama, there's wolves in the house, mama they won't let me out'. Mooi is ook de tegenstelling tussen doodsangst en betoverende schoonheid ('they tumble and fight and they're beautiful') Ja, Pride is in alles een ambitieus album, dus ook tekstueel. Soms gaat dat te ver. De ellenlange ballade "My Dove, My Lamb", Phosphorescent's poging tot "Ambulance Blues", is onnavolgbaar, al is 'lonelier than cattle standing in the rain' wel weer een mooie. Het helpt ook niet dat net daarvoor het enerverende "At Death, A Proclamation", het enige up-tempo nummer, als een klingelende stoomtrein voortraasde. Een groot deel van de plaat sleept zich echter als een bejaarde voort. Zo duren veertig minuten lang en was het maar net hoe mijn pet stond of ik een Will Oldham-achtig nummer als "Cocaine Lights" ('In the kitchen I can hear my blood clicking') kon hebben. Die negatieve aspecten laten onverlet dat Phosphorescent zonder meer iets opmerkelijks heeft gecreëerd. Een totaal eigen wereld.
15 september 2010 in Botanique, Brussel
16 september 2010 in Paradiso, Amsterdam
17 september 2010 tot en met 19 september 2010 op Leffingeleuren, Leffinge-Middelkerke
18 september 2010 op Take Root, Groningen
File: Phosphorescent - Pride
FIle Under: Wolf in schaapskleren of lam met leeuwenhart
File Audio: [A Picture Of Our Torn Up Praise][ MySpace]
Wat een fantastische plaat. De zieleroerselen van Matthew Houck grijpen je naar de strot. Eén van de mooiste, misschien wel de mooiste cd van dit jaar.
ik las in OOR, waar Rene Megens de plaat besprak, dat dit alweer zijn derde plaat is. Met name The Weight of Flight (als ik het goed interpreteer zij debuut) schijnt ook goed te zijn. Maar wat me verbaasde was dat ik die 2 eerdere platen helemaal niet kende. Zou OOR ze niet besproken hebben dan, als Megens zo enthousiast was, had de recensie me toen toch nieuwsgierig moeten maken.