PJ Harvey - White Chalk

Chagrijnig en in het wit gestoken kijkt Polly Jean Harvey ons aan. De stemming is meteen gezet. We waren elkaar even uit het oog verloren, haar laatste release was uit 2004. Ik ben geen fan van het eerste uur. Sterker nog, eigenlijk vond ik haar een Patti Smith-kloon: wel een goede, maar toch. Dit veranderde pas nadat ik een optreden van haar zag op Lowlands 2005. Ik was om. Ik ook met mijn rare hersenspinsels. Met White Chalk begint ze aan een nieuw hoofdstuk in haar carrière. Nog nooit klonk Polly zo intiem en raakte ze mij zo van top tot teen. De gitaarherrie is ingeruild voor een basis van pianogepingel waarop de songs zijn gebouwd. De begeleidingsband met grote namen als John Parish, Eric Drew Feldman en Jim White staat geheel in haar dienst, maar trekt haar (bijna ongemerkt) tot grote hoogte. Het album is inmiddels al even uit, maar aangezien niemand zich hier geroepen voelde om dit te bespreken doe ik het dan maar. Ik heb zodoende de tijd gehad om het op houdbaarheid te testen en ze slaagt met vlag en wimpel. Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken, maar ik moet bijna huilen, en dat doe ik niet snel, van zoveel schoonheid. Keer op keer weer. En dan te bedenken dat ze er zelfs over dacht om te gaan stoppen. Ongelooflijk.

Erg mooie cd!

mooi album inderdaad, anders maar toch weer helemaal Polly!

Zeg er het uwe van...