Projekt67 - You Give Me Music

De zon schijnt op deze zaterdagmorgen door het keukenraam naar binnen. Op de hoes van You Give Me Music zit Erna Berendsen gehurkt. Met een koptelefoon op. Ze staart het verre niets in. Een goed idee. Zo moet je deze Projekt67-cd namelijk beluisteren. Dan komt dit album, een oase van rust, het beste tot zijn recht. Zo zit ik nu ook aan de keukentafel met de laptop voor me. Koptelefoon op, af en toe naar buiten starend het blauwe niets in. Naar de bomen zonder bladeren. Naar de langs zoevende auto's, die ik door de koptelefoon niet hoor. Dit stukje schiet niet op. Ik droom steeds weg. Projekt67 is een band waarvan ik echt niet begrijp dat deze niet breder opgepakt wordt. Al die mensen die ooit van Dead Can Dance of Portishead, Pink Floyd, David Sylvian of Eno/Fripp hielden of dweepten met een serie als Twin Peaks, die zijn toch niet stuk voor stuk van de aardbodem verdwenen? Het lijkt me stug in ieder geval. 'Is dit de nieuwe Sinead O'Connor', vroeg mevrouw Storm vanaf de andere kant van de zolder afgelopen week toen ik de cd eens niet met koptelefoon op luisterde en "Massive Clouds" langskwam. Je zou het op meerdere momenten op You Give Me Music inderdaad kunnen denken. Erna Berendsen heeft dan ook een prachtige dynamische stem. Broos, maar kraakhelder. Haar partner in crime Simon van Weelden, die het gros van de instrumenten voor zijn rekening neemt, vult haar perfect aan. Zijn gitaarspel is sober, maar ragfijn.

Iklig al zeker een half uur in bed te luisteren naar de mp3speler op hun site en ben echt onder de indruk, de sfeer die omschreven wordt in de recensie klopt perfect. Binnenkort eens bestellen.

Zeg er het uwe van...