Richard Swift - Dressed Up For The Letdown

Richard Swift heeft een nieuw album en pas toen ik het hoorde wist ik dat ik daarop zat te wachten. Eerlijk gezegd ligt het vorige album, de twee door Secretly Canadian bij elkaar gebrachte minialbums, nog vers in het gehoor, maar daar doet Dressed Up For The Letdown absoluut geen afbreuk aan. Sterker nog, alle liedjes op dit tweede album versterken de liedjes op de eerste twee. Was er eerst nog sprake van een deels wat voorzichtige en gewone kant van Swift, nu combineert hij zijn vaudeville revue en zijn indie singer-songwriter kant en die combinatie houdt hij een heel album vol. Dat hij verhuisd is naar de stal van Bright Eyes doet niets af aan waarvoor Richard Swift op aarde gekomen is: het maken van mooie, sprankelende liedjes. Ja, zo sprankelend zelfs dat ik heel soms qua opbouw en stijl van die liedjes een beetje aan Rufus Wainwright moet denken. In stille liedjes een beetje aan Eliott Smith. Zelfs het instrumentarium en de melodieën van mijn twee platen van Van Dyke Parks zingen door mijn hoofd. Swift schijnt trouwens bijna alles zelf te spelen. Daar heb ik sowieso enorme bewondering voor. De boodschap? Hoe om te gaan met verwachtingen die niet uitkomen. Kunnen we daar niet allemaal iets van leren? Afijn, schreef ik in mijn vorige recensie dat Swifts muziek gemaakt is voor onder de dekens, nu komen daar alleen maar nog veel meer plekken bij. Bij zijn eerste optredens in Nederland, na zijn vorige album, zong zijn naam al rond. Er moet, vind ik, nu nog veel meer rondgezongen worden. Het liefst de liedjes van Swift.

Zeg er het uwe van...