Sandro Perri - Tiny Mirrors

De wekker schreeuwt mij wakker. Ik voel me alsof ik slechts een uur geslapen heb. Buiten is het nog aardedonker en het regent pijpenstelen. Na de douche-, aankleed-, kattenaai- en kattenvoersessie zet ik maar eens een muziekje op. Een beetje energie kan ik tenslotte wel gebruiken. Mijn keuze valt op het album Tiny Mirros van ene Sandro Perri. Ik heb de cd nog niet gedraaid, maar door het geraamte op de achterkant verwacht ik rauwe garagerock. Als de gezette koffie en wat brood is genuttigd besef ik dat mijn keuze geen goede was. Tiny Mirros doet qua sfeer denken aan Lou Reed's album Berlin, ook al door het wat holle badkamergeluid en dat is allerminst een energieke plaat. Sandro Perri zoekt het verder in de Will Oldham singer-songwriterhoek met een akoestische Jeff Buckley-arrangement. Het liefst zou ik met nog een bak koffie op de bank plaatsnemen en de muziek op me in laten werken, maar de plicht roept. Na de tandenpoets- en de vriendin-afscheidssessie spring ik op mijn fiets. Het zal de hele dag niets met mij worden. Als ik dan in het weekend eindelijk tijd heb om de cd eens nader te bestuderen blijkt het album van de Canadees ook sombermanteksten te bevatten. Het geraamte verwijst dan ook naar de dood. De liedjes liggen qua sfeer in een droevige lijn en de enige cover "Everybody's Talkin" van Fred Neil wordt liefdevol geadopteerd. Persoonlijk vind ik dat het opleuken met trombone, fluit, cello en euphonium van de zang en gitaarspel van Perri wel een noodzaak is om mijn aandacht vast te houden. Dit had voor mij nog wel wat meer mogen gebeuren, maar die ene ochtend paste het perfect bij mijn gemoedstoestand.

Zeg er het uwe van...