Santana - The Ultimate

Toen ik zelf nog een Storm Jr. was deed ik aan atletiek. Op een bepaald moment kwam er een nieuwe beheerder in de kantine - eigenlijk gewoon een afschreven schaftkeet - van die club. Hij bleek net als ik veel van muziek te houden, maar had zijn muzieksmaak niet echt geupdate. Dat was niet erg, want zo kon ik wat doen aan mijn historisch besef. Hij had een enorme verzameling vinyl en ik leende elke keer een linnen tasje vol platen, luisterde ze, en nam ze als ze me bevielen op cassette op. Zo pendelde ik met flink wat lp's van Santana heen en weer. Daar had hij er namelijk flink wat van. Het viel me toen al op dat Santana zijn beste werk afleverde in het begin van de jaren zeventig. Dat blijkt ook wel uit de manier waarop The Ultimate is samengesteld. Er staat niet een nummer uit de jaren tachtig op, maar wel (heel) veel van zijn laatste drie succesalbums (al waren die laatste twee beduidend minder dan hét comebackalbum Supernatural). Toen ik die lp's leende viel me ook op dat Santana weinig liedjes zelf schreef. Van de klassiekers "She's Not There", "Black Magic Woman", "Oye Como Va", "Samba Pa Ti" en "Europa" schreef hij bijvoorbeeld alleen de laatste twee zelf. Daar draait het ook niet om bij Carlos Santana. Het gaat vooral om zijn fabuleuze uit duizenden herkenbare gitaarspel. Of hij nu zelf zingt of met hippe artiesten als Rob Thomas, Chad Kroeger, Jennifer Lopez of Michelle Branch, zijn gitaarlicks vallen altijd op. Toch bekruipt me, als ik luister naar deze mix van toen en nu, het gevoel van 'vroeger was alles beter'. Dat kan betekenen dat ik ondertussen zelf een ouwe lul aan het ben of dat Santana vroeger gewoon (nog) beter was. Zegt u het maar...

Zeg er het uwe van...