Serge Simonart in gesprek met Rufus Wainwright

Toen Rufus opkwam en plaatsnam in de leren fauteuil was hij dichterbij dan ooit. Voor de kleine tweehonderd fans die een kaartje hadden weten te bemachtigen (en zich, al dan niet door de waarschuwing van Simonart, keurig gedroegen) was dit interview een kers op de taart van de optredens in juli in Groningen of de dag ervoor in Amsterdam. Iemand die niets met Rufus heeft, zou zich niet meteen op zijn plaats gevoeld hebben. Simonart startte het interview met een aantal weinig samenhangende vragen, die wel tot een aantal interessante antwoorden leidden: Barbara Bush is geen onbekende van Rufus; de flamboyante zanger, door Simonart vergeleken met Quentin Crisp, heeft met Sean Lennon en Bijou Philips in een appartement gewoond op Mulholland Drive, waar, zo leerde Rufus van toenmalig buurman Van Dyke Parks, ook John Lennon en Van Dyke Parks nogal wilde momenten hadden beleefd - dat wist zelfs zoon Sean niet; het komende concert in Wenen zal Rufus de hele avond zijn lederhosen dragen omdat Francesca von Habsburg dat persoonlijk aan hem gevraagd heeft en hij graag aan het verzoek van een bijna-koningin tegemoet wil komen; in Nederland eet Rufus alleen maar Indonesisch en na een gastrol in Absolutely Fabulous komt Rufus niet meer van de dames French en Saunders af, hoewel ze wel goede vriendinnen geworden zijn.

Het interview levert veel van dit soort trivialiteiten op en de lach van Rufus is aanstekelijker dan die van Gordon. Het is daarom 'gezellig', maar dat neemt niet weg dat er onder die gezelligheid een meer dan interessant interview schuilgaat. Niet alleen leer ik namen van mensen van wie ik nog nooit heb gehoord en van wie ik na vanavond meer wil weten, ook vindt Rufus in zijn antwoorden een goede mix van vermakelijkheid en intellect en van flamboyantie en kleine eerlijkheid. De opmerking dat Rufus het liefst tussen de oude Grieken (in hun toga's en met hun openlijke jongensliefde) wil leven, heeft meer om het lijf dan de zoveelste openbaring van zijn homoseksualiteit. "Ik hou ervan om nu te leven. Als ik in een andere, betere tijd zou leven, dan zou ik misschien niet eens opgemerkt zijn." Of dat Beethoven in eigen persoon heeft gezorgd voor een o, zo toepasselijk motto voor de muziek van Rufus: "Wat uit het hart komt, gaat rechtstreeks weer naar het hart terug." Ja, dat is cliché, maar niet voor niets. Wie de muziek van Rufus kent, weet dat hij het meent, net zoals Beethoven het meende. Klassieke muziek inspireert de muzikant enorm en na het noemen van zijn favorieten, Verdi, Puccini, Berlioz en Wagner, laat hij zich zelfs ontvallen dat hij aan een opera aan het schrijven is.

Het gesprek duurt een uur. Dat is eigenlijk te kort. Ik was nog niet uitgeluisterd. "Yes or no," vraagt Simonart en dan wordt het duidelijk dat de piano er misschien niet voor niets staat. Het wordt een nee, want Rufus is moe en zijn stem is een beetje naar de klote. Het is echt afgelopen en het publiek gedraagt zich keurig. Alleen als je een vraag wil stellen die je al twintig jaar wil stellen, dan mag je je mengen. Iedereen vindt het prima. Niemand durft, op een jongen na. Die jongen weet dat Rufus voor zijn eerste album veel meer heeft opgenomen dan uiteindelijk op plaat staat. Ooit zal ook dit materiaal, de rest van de 56 opgenomen liedjes, gereleased worden. Nog iets waar alle fans blij van worden.

En dan, ineens, is het voorbij. Buiten scharrelen de fans nog even rond de tent. Toegankelijker dan dit lijkt het niet te worden. Maar er is geen Rufus. De taxi, een supersjieke auto waarvan ik het merk niet eens herkende, rijdt voorbij. Ik weet zeker dat ie erin zit.