The Autumns - Fake Noise From A Box Of Toys

Een voorkantje dat er behoorlijk urban uitziet, een label dat ik ken van gemoedelijke popmuziek en een bandnaam die trage treurwilgmuziek doet verwachten. Bij elkaar opgeteld krijg je een heel wispelturig bandje, wat overigens aan geen van deze voorspellingen voldoet. De plaat opent met een kort intro, waar Muse in de musical Hair lijkt te zijn beland. De ruige lijn wordt doorgezet in "Boys", waar de zanger kweelt als die knakker van The Darkness. Terwijl ik peins wat ik hier toch mee aanmoet, begint het derde en beste nummer "Clem". Ineens zijn daar de miniatuur-gitaarlijntjes waar Minus The Bear me laatst mee enthousiasmeerde. Ook hier is het drumwerk boeiend, met een snaredrum als een pingpongballetje. De falset van Matthew Kelly is ineens aandoenlijk. Ook het aanstekers in de lucht-refrein mag er best wezen, met een scherp mespuntje teenangst: 'Don't say no! Say it isn't so! Never gonna let goooo'. Erg lekker en dat kaftje was dus achteraf eerder emo. Hier vlogen intussen alweer termen over tafel als Fall Out Boy en Circa Survive. Maar goed, daar zal The Autumns wel teveel indie-credibility voor hebben. Ze hebben dan ook goed naar Thom Yorke en kornuiten geluisterd, een titel als Night Music spreekt al boekdelen en dan heb ik 't nog niet over de melodie. Misschien is het mijn zapgeneratie-achtergrond, maar gedurende de week begon ik de plaat al snel bij het eerder genoemde hoogtepunt, om daarna al snel mijn interesse te verliezen. Ik wijt het vooral aan de zanger, die alle trucs uit de kast haalt, maar mij vooral ergerde.

Mum-space?

Je bedoelt: http://www.myspace.com/theautumns

mea culpa, gaat wel vaker mis, komt door mijn template waar ik (als het goed is) de juiste links in-plak.

Zeg er het uwe van...