The Donnas - Bitchin'

Tijd voor een geschiedenisles van uw ernstig grijzende gerontorockoloog. Vroegâh, in het vroeg-metalliaanse tijdperk, waren vrouwen in de rock een bijzonderheid. Nou ja, tenzij als groupie of ter opleuking van de platenhoes. In die dagen was het doorgaans voldoende om als vrouw zelfs maar een gitaar vast te pakken. Prompt kreeg je alle aandacht die je wilde, al betekende dat nog niet dat je serieus werd genomen. Een vrouw in de rock, dat was een curiosum. Leuk kapsel, leren stoeipakje, een paar kant-en-klare songs van iemand die tien hits per dag schreef, een producer met gevoel voor commercie en je had alles om een hit te scoren. En nee, het spelniveau deed er niet echt toe. Tot frustratie van dames die wel degelijk konden spelen. Gelukkig zijn we die tijd al even voorbij en is het hooguit een terzijde waard wanneer een vrouw in een rockband de gitaar ter hand neemt of de mussen van het dak brult. Menig prima band heeft een vrouw als stralend middelpunt met eerst en vooral muzikale kwaliteiten. Bij The Donnas is de klok dertig jaar geleden stil blijven staan, want die doen nog eens dunnetjes over wat The Runaways ooit deden. Wel een stuk braver en voorspelbaarder trouwens, ondanks titels als "Bitchin'", "Wasted" en "Like An Animal". Kijk eens naar de hoes, de belettering en een foto's van de dames: de hoes toont een in leer gehulde damesderrière, het logo staat er in een lettertype en kleurenschema van begin jaren tachtig en de dames zijn voorzien van lange haren met zorgvuldig gecoiffeerde krullen en pakjes die het midden houden tussen wild en verleidelijk. Muzikaal is het even verrassend en oubollig: de songs zijn brave drieminutensongs, met veel koortjes in liedjes die vaak niet meer dan een refrein zijn en o wat is er bij de productie voorzichtig omgesprongen met de volumeknop. De voorgaande albums kwamen uit bij Atlantic en een ervan behaalde zelfs goud in de Verenigde Staten. Schiet mij maar lek, want ik kan op dit album met de beste wil van de wereld niet langer dan drie songs zonder ergernis naar deze glampop luisteren. Geen pit, geen bijzondere songs, hapslikwegrock van de ergste soort. Hopelijk weten ze live wel een aardig feestje te bouwen, maar op dit album is daar bar weg van te horen. Volgende!

mm ik vind ze toevallig wel cool

Zeg er het uwe van...