The Eagles - Long Road Out Of Eden

Een nieuw studio-album van The Eagles, het eerste sinds 1979, zes jaar (!) aan gewerkt en dan nog meteen een dubbelaar ook. Dan is het reuze makkelijk om een stukje te schrijven dat het vroeger allemaal beter was en dat dit een megalomane egotrip is waarmee ze nooit kunnen tippen aan "Hotel California" of "Desperado". Maar opener "No More Walks in the Wood" biedt meteen fraaie harmonieën zoals we die gewend zijn uit vroeger dagen. "Busy Being Fabulous" is voornamelijk een refrein, maar wel een prachtig, verslavend refrein. En toch is vooral disc 1 niet altijd even sterk, vooral wanneer er allerlei arrenbie-elementen als geprogrammeerde drums opduiken. The Eagles is in de eerste plaats een *band* en mag, nee móet klinken naar echte instrumenten. Wat die "Hotel California" betreft, de opener van disc 2, "Long Road Out Of Eden" komt verrassend dicht in de buurt. Tien minuten afwisseling tussen hard en zacht, zoetgevooisde koortjes en lekkere gitaarsolo's maakt dit het hoogtepunt van deze cd. De sceptici zullen verrast zijn. Twee cd's is misschien wat veel van het goede, zeker als je bedenkt dat er maar weinig echte countryrocksongs op dit album te vinden zijn, maar nu Don Henley heeft verzekerd dat dit echt het allerlaatste album is, is het misschien nog niet zo gek. Per slot van rekening hoef je ze niet per se achter elkaar te draaien. Dat zal mij er wel vaak toe brengen direct cd2 op te zetten. Maar ik klaag niet. Als altijd zijn er de cynische teksten van Henley, de bijna vrolijke popsongs van Walsh, de meer aardse country van Glenn Frey en vooral heel veel mooie koortjes. Als bonus zijn er nog een paar interessante covers, zoals van Larry John McNally en Paul Carrack. Iets meer uptempo werk was mooi geweest, maar de verstokte romanticus is hier blij mee, net als de Eaglesfan. Maximaal resultaat, zou ik zeggen.

Zeg er het uwe van...