The Tellers - Hands Full Of Ink

Eigenlijk had ik me blind willen abonneren op de nieuwe releases van 62 TV Records. Hier zag ik maar even vanaf na het beluisteren van de ep van The Tellers. De ep was wel aardig, maar haalde in mijn ogen niet het niveau van de andere bands die ik van het label kende. Ik schreef zelfs: "De vraag is wel of een heel album niet teveel van het goede gaat worden, want ik vind de nummers wel wat eenvormig." Het stukje stond nog niet on-line of ik zag dat ze op het Belgische Dour-festival speelden. Ook zag ik onlangs dat er een nieuw album was, maar ik hoopte stiekem deze niet te hoeven beoordelen. Zeker nadat ik in een bekend tijdschrift een zeer lovende recensie las en dat er een tour volgt langs de grotere zalen in ons clubcircuit. Het label stuurde ons echter een promo toe en de hoofdredacteur besliste dat ik deze mocht recenseren. Het tweede nummer "More" en verderop "Second Category" komen me bekend voor, ze stonden namelijk al op de ep. Het waren oh-wat-toevallig de twee singles van de ep en de laatste werd zelfs als reclamesong gebruikt. Verder doet het tweetal wat ze ook al op de ep deden, namelijk frisse wat hoekige songs liedjes maken in de Britse traditie van The Libertines of -pak hem beet- The Kooks. Er is echter gekozen voor een wat meer akoestische singer-songwriterbasis, waarbij perfectie niet het sleutelwoord is. Dat is helemaal niet erg, want het wat rammelende geluid past prima bij de liedjes die sterk genoeg zijn om een heel album te blijven boeien. Hands Full Of Ink is dan ook een leuke cd geworden en een debuut waar de Walen trots op mogen zijn. Een album dat een verantwoord alternatief rustpunt is voor bijvoorbeeld een zondagochtend of na een drukke dag. Live is de band uitgebreid tot een viertal. Eens zoeken waar ze optreden, want misschien is dit het laatste duwtje dat ik nodig heb om helemaal pro-The Tellers te worden.

Zeg er het uwe van...