Threshold - The Ravages of Time

Voor mijn gevoel heeft Threshold nooit echt de doorbraak gekregen waar ze wel recht op hebben. Sinds hun debuut-cd Wounded Land uit 1993 zijn de releases van deze Britten vrijwel continu overladen met lovende recensies. Toch lijkt het grote publiek er maar niet aan te willen geloven. Maar hoe komt dat nou? Komt dat doordat de muziek niet progmetal genoeg is en ook te weinig conformeert aan obligate symfo? Het zou kunnen, maar als ik zo luister naar The Ravages of Time (The Best of Threshold) dan vind ik het tof wat Threshold heeft afgeleverd in de afgelopen vijftien jaar. De band kiest - gelukkig - niet voor het een of het ander, maar weet juist een goede balans te vinden tussen beuken en melodie. Oneerbiedig zou ik het Van-dik-hout-zaagt-men-planken-progmetal progmetal kunnen benoemen, maar dat bedoel ik lief. Ik houd wel van het soort liedjes dat Threshold maakt. Ze nodigen vrijwel stuk voor stuk uit tot uitbundig mee blèren, zonder dat je pijn in je kop krijgt van de manier waarop de band achter de zanger van dienst over hun instrumenten raast. Karl Groom (hij schrijft het leeuwendeel van het materiaal) en zijn mannen hebben die manier van songschrijven perfect in de smiezen. En dan maakt het niet zo heel veel uit wie er achter de microfoon staat, als de zanger er maar een met ballen is. Dat vereist de muziek van Threshold namelijk wel. En dat hadden achtereenvolgens Damian Wilson, Glynn Morgan en Andrew 'Mac' Mcdermott ook alle drie. Die laatste is ondertussen onverwacht opgestapt en wordt voorlopig vervangen door Damian Wilson. Ik hoop dan ook dat The Ravages of Time en het optreden in het voorprogramma van Within Temptation in het Beursgebouw volgende week niet de zwanenzang zullen blijken te zijn van deze band. Daarvoor heb ik ze te lief.

Zeg er het uwe van...