Wallrus - Burn The Shivers

Als je mij vraagt wat de beste stonerrockband van Nederland is, dan geef ik je voordat je bij het vraagteken in je zin aangekomen bent al een antwoord: Wallrus. Wellicht dat jij daar anders over denkt hoor en dat mag. Ik zie echter graag dat mijn stonerrock verweven wordt met de nodige bluesinvloeden. En dat is precies wat vier Rotterdammers leveren. Helemaal nu superstrot Rob Rietdijk met grote regelmaat de mondharmonica gebruikt. Ze zijn al sinds 1999 in de weer, maar zijn helaas niet al te scheutig met het afleveren van releases. Burn The Shivers is zelfs pas hun tweede 'echte' cd. Da's veel te weinig wat mij betreft. Gelukkig geldt wel voor Wallrus dat als ze iets doen, dat ze het ook goed doen. Zoeken naar een slecht nummer op Burn The Shivers is als wachten naar een hapering in een partijtje tennis van Roger Federer: dat gebeurt voorlopig niet en zeker niet op deze cd. Wallrus is alles behalve een one-trick-stoner-pony. Burn The Shivers kent namelijk een fijne afwisseling tussen massieve geluidsmuren en gestaag groovend voorbijtrekkende uitgestrekte vlakten en alles wat daar tussen ligt. Inclusief af en toe een struikje groen. Wat dat betreft mag de band zijn handen dichtknijpen met iemand als Rietdijk achter de microfoon. Hij kan woest uit de hoek komen als John Garcia, maar ook Chris Goss-achtig. Maar aan de andere kant, met een gitarist als Conrad Freling, een drummer als Joeri Rook (ook Charlie Dée) en een knorrende bassist als Paul van Schaik achter je, is het als zanger comfortabel zingen.

Zeg er het uwe van...