Ween - La Cucharacha

Dat de heren van Ween met blazers aan de slag zijn gegaan heeft alles te maken met één enkele blazer: David Sanford. Dat was de enige waarvoor ze een uitzondering wilden maken qua blazers. Groot gelijk, zou ik zeggen, doe lekker je ding. Maar toch zal de schrik menig Ween-fan om het hart slaan als La Cucharacha opent met "Fiesta", bijna bigband met schettertrompet. Bij "Blue Balloon" is het echter weer helemaal Ween. Zelf bleef ik niettemin wat op mijn hoede na de - heel zacht uitgedrukt - ernstig teleurstellende Friends EP. De titeltrack daarvan is track drie op dit album. Minder verhoused, maar nog steeds zwaar onder de maat. Dat is het patroon dat op dit hele album te zien is. Lekkere rockers ("With My Own Bare Hands") of fijne weirde tracks met de bekende Ween-kwaliteit, afgewisseld met happy-go-lucky reggae, -pop en -latin. Waarbij in de laatste categorie helaas meestal sprake is van een groot of zelfs totaal gebrek aan Ween-ingrediëten. De reggae "The Fruit Man" is een positieve uitzondering, maar de helft van de songs op dit album is erg on-Weens. Zo beginnen de heren in "Spirit Walker" bij de zang te spelen met de AutoTune knoppen. Laat dat alsjeblieft over aan de Henk-Jan Smitsen van deze wereld! En dat is vaak het probleem op dit album: Gene en Dean lijken allerlei apparatuur ontdekt te hebben en hebben meer met de knopjes zitten spelen dan dat ze echte instrumenten vast hielden. Dat is in elk geval wel de indruk die het bij mij achterlaat. Minder beroerd dan de Friends EP, maar nog altijd zeer teleurstellend.

Wat zijn dat voor aandachtvragende kuticonen overal en opeens?

Dat is een experiment en ik vind het ook niet mooi. Maar ik ga de discussie op de FU-mailinglist hier niet overdoen. Please, geef het even de tijd. Ik lijd met je mee.

Geef het de tijd? Ben je dol? Wordt het daar mooier van? Het is hier al een kermis en het wordt elke dag erger. Veel erger.

Zeg er het uwe van...