Zonaria - Infamy And The Breed

Ooit gehoord van scandium? Nee? Ik moet eerlijk toegeven dat er bij mij ook geen belletje ging rinkelen. Toch heb ik nu een verhaal gehoord dat ik graag met u wil delen. De kans is echter groot dat u het niet zal geloven. U zal het afdoen als een broodje aap, een op hol geslagen fantasie, meer niet. Dat is dat niet anders. De tijd is namelijk aangebroken om de waarheid te vertellen. Want zeg nou zelf, vraagt u zich ook niet al jaren af waarom er zoveel meer metalbands uit Scandinavië komen? Bent u niet een heel klein beetje nieuwsgierig hoe dat kan? Verbouwen ze daar soms andere bloemkolen? Vliegen de ooievaars daar misschien een andere route? Niets is minder waar. Het geheim heet scandium. Let op, dit metaal is vernoemd naar de vindplaats en werd ontdekt eind negentiende eeuw. Pas vanaf 1960 is men echter in staat om het in zuivere vorm op grote schaal te winnen. En toen zijn ze zo slim geweest om het aan het drinkwater toe te voegen. Eerst een beetje en later steeds meer. In het begin ging dat niet helemaal goed en kwam er nog wel eens een mislukt resultaat bovendrijven. Naarmate de dosis evenwel verhoogd werd, kwamen daar de successen. Hypocrisy, At The Gates, Dimmu Borgir, Arch Enemy en zo kan ik nog wel even doorgaan. De lijst lijkt haast eindeloos en blijft maar groeien. Zo is er nu weer het debuut van Zonaria, Infamy And The Breed. Deze jonge, Zweedse honden brengen een album vol melodieuze deathmetal, uiterst sfeervol, donker en atmosferisch neergezet met een vakmanschap waar je u tegen zegt. Het mist alleen nog een beetje een eigen smoeltje en een paar echte knallers. Maar dat komt vanzelf wel. Gewoon door blijven drinken en dan komt alles goed.

Zeg er het uwe van...