Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo heb op re-issues. Zeker niet als het gaat om U2, want de laatste tijd zijn er nogal wat dvd's verschenen die ik al lang had versleten op videoband. Ik kreeg echter wel warme gevoelens toen ik hoorde dat er een 20th anniversary edition zou komen van The Joshua Tree. Dit album, wat voor U2 hun definitieve doorbraak betekende, staat bij mij zelfs op 1. De 20th anniversary edition is in verschillende uitgaven te krijgen, waarbij ik de 'box' heb gekozen. "Die cd heb je toch allang", hoorde ik nog al mijn vrienden zeggen, maar het ging me hier niet echt om de cd. Hoewel het album geheel digitaal geremastered is, zijn het de extra's, die een nieuwe aanschaf de moeite waard maken. De bonus-cd bevat namelijk b-kantjes en studio-outtakes van de opnamesessies voor The Joshua Tree, waarbij dit materiaal zeker niet onder doet voor de nummers die op de originele cd zijn verschenen. Daarnaast zit er in de box ook een bonus dvd, met daarop een concert in Parijs uit 1987, de documentaire 'Outside it's America', twee videoclips en een zogeheten 'easteregg'. De box is pas echt af door het fraaie boekwerk met achtergrondinformatie over het ontstaan van het album en vijf foto's van de hand van huisfotograaf Anton Corbijn. De boom waarnaar het album is vernoemd is inmiddels overleden, maar de muziek is nog steeds springlevend.

Je zou het wellicht niet verwachten van een godslasterende rocker, maar exact op het tijdstip dat hij beloofde, is deel twee in deze trilogie verschenen (deel één verscheen afgelopen september en deel drie, een DVD met clips bij de songs van de eerste twee delen, staat voor maart 2008 gepland). En wederom krijgen we een lesje in levenskunst van de Zwitserse dominee-van-de-goot die zich tooit met de naam Beat-Man. Zalvende woorden en preken voor je zieleheil moet je niet verwachten; wel zaligverklaringen voor hen die zich wentelen in gore en hun lage lusten de vrije loop laten. Halleluhah, brothers and sisters! "I've Got The Devil Inside" en hij kietelt me tot ik lachend een andere hoerentent in kruip. Basale blues, rock 'n' roll, folk (een heel klein beetje) en gospel (zo mogelijk nog minder), gebracht door een schreeuwlelijk met charisma en een vet Zwitsers-Duits accent. Het is het beste wat deze kant van de hel te bieden heeft. Net als op Volume 1 eindigt Reverend Beat-Man met een heuse preek, deze keer eentje waarin hij zich "The Swiss Army Knife" noemt. De Beat-Man mag dan een roestig mes zijn, het is er eentje met grote kwaliteiten en een naam die klinkt als een klok (een gebarsten klok, dat dan wel weer).

Ancient Creation, oftewel onvervalste stabiele powermetal. Een zegen of een vloek, dat laat ik even in het midden. Want Ancient Creation is een van die bands die voor niets onderdoet maar ook op Evolution Bound nergens bijzonder uitspringt. En dat is jammer, want de heren kunnen volgens mij veel, veel meer dan dat ze laten horen. Vooral in het nummer "Spirit of Darkness" komt dit naar voren: het wordt in een moordend tempo gespeeld en kent een prachtige technische solo. Een ander goed voorbeeld is het sfeervolle intro van "Lost Angels". Dat dit soort interessante stukken op de rest van de cd dan ook niet meer worden teruggevonden is eeuwig zonde. Want wat hierdoor overblijft, is een cd vol met monotone tempo's, weinig afwisselende gitaarpartijen en ingezongen door een zeurderige stem (Steve Bentley). Met als gevolg dat deze cd al snel in de poel der vergetelheid zal ondergaan. Hopelijk zullen de heren op hun volgende cd wat actiever en verrassender te werk gaan.

Mijn laatste (en enige) recensie hier van Al Di Meola was niet erg positief. Over zijn samenwerking met Leonid Agutin zei ik dat het een slap werkje was, en: 'De enige reden waarom dit werkje niet als "muzak" geclassificeerd kan worden is dat er bovengemiddeld wordt gemusiceerd.' Mazzeltje: op deze dvd is Agutin er niet bij. Speak A Volcano is de weerslag van Di Meola's optreden op de Leverkuser Jazztage in 2006. Hij hanteert naast de akoestische gitaar de electrische gitaar in wat dan vooral als een jazzrockband opereert. Ik heb deze dvd dan ook zonder problemen uitgezeten. Natuurlijk is het wel heel veel gitaarwerk voor jazzpuristen, met veel toonladdertjes en afwijkende maatsoorten, maar waar ik de vorige keer lift-, supermarkt- en barmuziek hoorde zie ik hier een band geconcentreerd - jolige jongens zijn het niet - en met plezier een concert geven. Naast songs van Di Meola zijn dat ook vijf songs van Astor Piazzolla. Daarvan is het furieuze werk in "Mi Longa Del Angel" het fraaist. Technisch vrijwel perfect, met veel lekker drumwerk en percussie. Het is allemaal ongelooflijk prachtig in beeld gebracht. Door de WDR, en die weten hoe het moet: geen snelle beeldwisselingen, vaak de camera op de handen van Di Meola en zijn bandleden, kortom een beeldvoering die op de muziek gericht is. Als je geen uitslag krijgt van jazz maar wel kippevel van vaardige jazzrock dan is dit een fijne dvd.

Iets heel anders is het album van de jongeling Seree Lee. Een solo-album van een gitarist op Lion Music met de titel Variation-A, dat kan bijna maar een ding betekenen: een instrumentale semi-shredder. En inderdaad, Seree Lee is een Thaise gitarist die technisch vaardig en snel is en dit album bevat elf instrumentale tracks. Bij het gros van deze albums is er sprake van drums en bas die alleen op hoog tempo meejakkeren met de gitaar of - nog veel erger - met drums uit een doosje. Bij het opningsnummer laat Seree Lee horen dat hij het over een andere boeg wil gooien. "Stumble" is namelijk een echte song waarin het tempo relatief laag ligt. Sterker nog, je zou er een zanglijn bij kunnen schrijven en een prima "gewone" song aan kunnen hebben. Jammer genoeg blijft de variatie die in het openingsnummer wordt beloofd verderop uit en vegrijpt hij zich vaak aan snelheidsovertredingen op het fretboard. Pas afsluiter "Best Smile" heeft weer de klasse van het openingsnummer. Toch zijn die twee songs genoeg om Seree Lee in de gaten te houden.

Met Sinterklaas eigenlijk nog maar net achter ons, Kerstmis dat letterlijk voor de deur staat en al het drukke heen en weer racen dat daar bij komt kijken, heb ik nu toch de tijd en rust gevonden om het nieuwe album van Asrai, Pearls In Dirt te recenseren. Na de perikelen bij platenmaatschappij Transmission Records - een faillissement waardoor naast After Forever en Epica ook Asrai naar een nieuw onderkomen moest zoeken - heeft de band zijn onderkomen gevonden bij Season of Mist. Een nieuw avontuur en een nieuw album. De kenmerkende sound is echter gewoon gebleven. Zowel de gothic metalsound en het herkenbare stemgeluid van zangeres Margriet Mol, zoals we dat al kenden van voorganger Touch In The Dark, zijn nog immer aanwezig. Net als het in 2004 uitgebrachte album bevat ook deze plaat een aantal lekker aanstekelijke tracks, zoals "Awaken" en het als single uitgebrachte "Sour Ground". Verwacht geen grote muzikale wijzigingen, nee, de band is op dezelfde voet verder gegaan. Een goed en solide album, mede dankzij de medewerking van Sascha Paeth en Amanda Somerville (beiden geen onbekenden in dit genre), als resultaat, wel is het m.i. relatief kort, de tien nummers klokken net aan 43 minuten.

Bandjes komen, bandjes gaan. Zo stopte in 2005 het Zwolse Soundsurfer ermee, nadat eerder drummer Bauke Bakker op was gestapt naar die andere Zwolse band 16 Down. Tja, bandleden komen, bandleden gaan. Zo nam 16 Down op hun beurt afscheid van twee van haar leden. Bassist Sebastiaan van Olst en drummer Bauke Bakker (jawel!) begonnen een eigen band samen met zanger / gitarits Erik Neijmeijer van (jawel!) Soundsurfer. Cool Genius was in de zomer van 2005 een feit. Nu zou je verwachten dat de nieuwe band een optelsom van Soundsurfer en 16 Down was, maar Cool Genius heeft muzikaal weinig met eerder genoemde bands te maken. Cool Genius is geen rockband die recht op zijn doel afgaat. Cool Genius houdt het veel breder met een crossover van diverse muziekstijlen als rock, jazz, rockabilly, country, hiphop, lo-fi en funk. Waarom zou je ook in één hokje blijven als je meer kunt? Het resultaat Maybe You Should Do That Too, dat overigens uitkomt op het verse label Goomah, doet denken aan het werk van artiesten als Eels, Beck, Jim White, Dyzack, Robert Palmer en Prince. Artiesten die allemaal zo hun geniale momenten hadden of hebben. Op Maybe You Should Do That Too straalt het er van alle kanten vanaf dat het trio minstens zo geniaal wil zijn. Het barst van de ideeën en de zestien nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Er is al een bescheiden 3FM-hit gescoord met "Monkey Boy", een nummer dat goed aangeeft wat er zoal te vinden is op het album. Het zou me niet verbazen als deze band verder doorgroeit naar een groter publiek. Het is namelijk ondanks de mix aan stijlen toegankelijk. Persoonlijk vind ik dat de productie wat te helder is, alsof instrumenten niet meer kunnen grommen. Een scheut psychedelica had dit album goed gedaan. Maar ja, recensenten komen, recensenten gaan en ook zij hebben allemaal hun goede en slechte momenten.

Net als Loney, Dear heeft Asobi Seksu dit jaar een internationale inhaalslag gemaakt. One Little Indian verzorgde de wereldwijde uitgave van hun uitstekende tweede plaat Citrus en komt nu (na gebleken succes?) met het titelloze debuut van de band, dat oorspronkelijk uit 2004 stamt. Grote verschillen zijn er niet. Ook hier speelt de groep noisepop, met stevige post-rock-passages. Zelf noemen ze het dream pop universelle en dat sluit leuk aan bij de zuchtmeisjesstem van Yuki. Vergeleken met Citrus is het geluid wat kleinschaliger. Geen grote gebaren in breed uitwaaiende gitaarpartijen, maar juist schattige, bijna warme distortion uit kleine versterkers, luister maar 'ns naar "Sooner". De liedjes zijn wat korter, met bijvoorbeeld twee matige hoekige deuntjes met teksten in 't Japans. Gitarist James Hanna eist vocaal een prominentere rol op. Hij zingt vaker met Yuki mee en doet in drie nummers de hoofdvocalen. Deze tonen vooral aan dat hij ongetwijfeld is opgegroeid op een dieet van zijn New Yorkse stadsgenoten Sonic Youth. Het best geïntegreerd in het bandgeluid is "End At The Beginning", met een paar geweldige akkoordwisselingen en een door Yuki verzorgd outro, dat goed is voor een brede glimlach. Het probleem met Citrus was achteraf gezien de herspeelbaarheid. Het massieve brok geluid was aan de lange kant en bovendien kon ik me al snel geen uitschieters meer herinneren. Asobi Seksu is over de gehele linie minder, maar heeft "Stay": een heerlijk melancholisch duet, met een gitaarsolo zoals ik ze graag hoor. Heel langzaam en dan geleidelijk de volumeknop opendraaien.

Als de pose achterop de cd, met bontkraag en met twee bevallige dames tegen zich aangevlijd, het nog niet duidelijk maakte, dan de titel Rock N' Roll Jesus en tekstuele pareltjes als 'I'm gonna fuck you like I'm never gonna see you again' wel: Kid Rock is bad en de schrik van alle ouders. Maar eigenlijk verraadt 'ie in het titelnummer zijn ware street credibility: 'Been alotta bling bling but it ain't real'. En zo is het maar net, want muzikaal zullen ouders hier meer mee hebben dan hun kinderen. Het hangt namelijk ergens tussen Joe Cocker en John Mellencamp, wat Kid Rock hier brengt. Rock, gospel, country, een vleugje soul en vooral het volume van de gitaren op radiovriendelijk niveau. De songs zijn hier en daar lekker swingend en hebben een kop en staart, maar het zijn niet eens platgetreden paden, er ligt al jaren een vierbaans snelweg. Nou ja, misschien is het daardoor juist wel zijn eerste nummer 1-album in de VS geworden, maar ik kan me niet voorstellen dat hij hiermee in Europa voet aan de grond krijgt. Ik ga toch voor Mellencamp en de vroege Cocker omdat daar meer passie in doorklinkt. Rock N' Roll Jesus blijft iets teveel op showworstelen lijken: veel poeha, maar tegelijkertijd nogal eh...niets.

Eerlijk is eerlijk, die passie hoor ik iets meer terug bij het Engelse The Urge. De zoon van John Miles, John Jr., is de gitarist in deze band. Ook pa had ooit een band onder deze naam. The Urge blijft ruim aan de radiovriendelijke kant van de streep, maar heeft iets meer lekkere boogie uit de Engelse stal. Allen zijn zeer ervaren muzikanten en dat hoor je aan de uitvoeringen. Ik heb de indruk dat er niet teveel takes per song zijn gebruikt, want het klinkt redelijk losjes en heeft een goeie livefeel. De belofte van 'the very best kind of straightforward rock with a hint of AC/DC, Led Zeppelin and The Rolling Stones' op de site is echter onzin. Ik geloof best dat ze het een en ander in de kast hebben staan van deze bands, en Brian Johnson schijnt zich ook met de band te bemoeien, maar The Urge maakt veel meer rock in de richting van FM en hier en daar een randje Thunder, mede door zanger Johnny Boyle. Harmonieuze, melodieuze rock met de voeten stevig in de zeventiger en tachtiger jaren. Uit hetzelfde tijdvak komt "Baby Now I", een lekkere cover van het danig onderschatte Dan Reed Network. De rest van de songs is eigen werk. Hoewel het voor een debuutalbum al redelijk belegen klinkt is er in elk geval meer muzikantenpret in te horen dan bij Kid Rock. Een fijne band als vulling op de festivals, dunkt mij.

We hadden ons zo voorgenomen om dit jaar van de kerstdagen echt een familiegebeuren te maken, zonder ons te laten storen door derden. Gewoon met zijn vieren, gezellig spelletjes doen, een filmpje kijken, een stukje wandelen en zo. Helaas viel het allemaal in het water. Mevrouw Storm lag ziek in bed, de Jongedame een groot deel van de dag in de kamer ernaast, uitgeput van de eerste maanden school. Dus vermaakten Junior en Senior elkaar maar. Maar na een paar uur spelletjes spelen, waarbij we beiden ongeveer evenveel wonnen, wilden we wel wat anders doen. Junior wilde een boekje lezen en dat vond ik wel een goed plan. Het was immers mijn voornemen meer te lezen. Terwijl hij hardop las uit zijn boek - tering wat gaat dat snel! - las ik de laatste hoofdstukken uit Van The Black Rocking Cats tot Spinvis, een halve eeuw popmuziek in & uit Utrecht. Ik heb zelf de tentoonstelling Pop Utrecht 50 die in het Centraal Museum in juni 2004 te zien was gemist, maar dit boek vertelt voor een deel het verhaal achter de vele unieke voorwerpen die daar tentoongesteld werden. Het zijn niet allemaal diepgravende verhalen, soms zelfs een tikkie summier. Toch ze zijn zeker wel leuk om te lezen. Helemaal omdat de schrijvers geen grenzen hebben gesteld aan te behandelen genre. Daardoor komen naast rock ook het levenslied, dance en hiphop aan bod. Net als de festivals die de stad kent en de ontwikkeling (en ondergang) van zalen als de Vrije Vloer, Ekko en Tivoli. Nog leuker is dat je tijdens het lezen van het boek kunt luisteren naar de twee cd's die meegeleverd worden en passen bij de hoofdstukken. Een enorme hutspot aan stijlen staat erop met als enige ordening hun jaartal. Daarom volgt nu na Orphanage's versie van "Opzij" bijvoorbeeld gelijk de Blue Grass Boogiemen. Da's een flink contrast, maar ik vind dat wel grappig eigenlijk. Tussen de tracks ook enkele vrij unieke nummers. De Amerikaanse versie van Urban Dance Squad's "Deeper Shade of Soul" bijvoorbeeld en een oude track van het toen nog Utrechtse Racoon ("Rapid Eye Movement"). Tegen een uur of vijf kwam er van boven weer een teken van leven. De Jongedame meldde dat ze nu wel zin had in poffertjes. Dat kwam mooi uit, het boek had ik al ondertussen uit. Het had van mij wel wat dikker gemogen, eigenlijk.

Is het alweer drie jaar geleden dat Fred Thomas een plaat afleverde onder de naam Saturday Looks Good To Me (de restjesplaat uit 2006 tel ik dan niet mee)? Er is er niet veel veranderd: de popbrille heeft Fred Thomas niet verlaten en ook hier is het weer een grote groep van steeds wisselende muzikanten die hem bijstaan om zijn liedjes op te nemen. En die liedjes, daar gaat het om: briljantjes met powerpop-refreinen als "(Even If You Die On The) Ocean", pastorale stekeligheden zoals we die ook bij Belle & Sebastian aantreffen ("Make A Plan") en droevige liedjes die pas bij een aantal luisterbeurten blijven hangen ("Peg"), stomweg omdat ze zo kort zijn. Op de korte baan ligt wel Fred Thomas' kracht. De twee minste tracks duren ook het langst: ruim vijf minuten, terwijl de meeste liedjes in drie minuten zeggen wat ze zeggen moeten en niet nodeloos opgerekt worden. Zoals het met stukjes als deze zou moeten. Belle & Sebastian en Camera Obscura in je platenkast? Dan ook SLGTM checken!

1. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
2. Ulver - Shadows of the Sun
3. Patrick Watson - Close To Paradise
4. Pain of Salvation - Scarsick
5. Rush - Snakes & Arrows
6. Do Make Say Think - You, You're A History In Rust
7. White Sands - Deseronto
8. Rufus Wainwright - Release The Stars
9. Silje Nes - Ames Room
10. Neurosis - Given To The Rising

1. Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline
2. Shining - Grindstone
3. William Basinski - El Camino Real
4. Susanna - Sonata Mix Dwarf Cosmos
5. BJ Nilsen - The Short Night
6. Supersilent - 8
7. Earthless - Rhythms from a Cosmic Sky
8. Arve Henriksen - Strjon
9. Paradise Lost - In Requiem
10. KTL - KTL 2

1. The National - Boxer
2. Radiohead - In Rainbows
3. Andrew Bird - Armchair Apocrypha
4. The Good, The Bad & The Queen - The Good, The Bad & The Queen
5. Modest Mouse - We Were Dead Before The Ship Even Sank
6. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare
7. Phosphorescent - Pride
8. Akron/Family - Love is Simple
9. Beirut - The Flying Club Cup

1. Richmond Fontaine - Thirteen Cities
2. Dolorean - You Can't Win
3. Ola Podrida - Ola Podrida
4. Pants Yell! - Alison Statton
5. Phosphorescent - Pride
6. Castanets - In the Vines
7. Paul Duncan - Above The Trees
8. Julie Doiron - Woke Myself Up
9. Ladybug Transistor - Can't Wait Another Day
10. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala

1. Neil Young - Live At Massey Hall
2. Hooverphonic - The President Of The LSD Golfclub
3. Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
4. Bettye LaVette - The Scene Of The Crime
5. Feist - The Reminder
6. Chris & Rich Robinson - Brothers Of A Feather (Live At The Roxy)
7. Ricky Koole - Ricky Koole
8. Ian Parker - Where I Belong
9. Pain Of Salvation - Scarsick
10. Charlie Dee - Love Your Life

1. Les Savy Fav - Let's Stay Friends
2. Elvis Perkins - Ash Wednesday
3. Wax Fang - La La Land
4. Minus The Bear - Planet Of Ice
5. Radiohead - In Rainbows
6. Bright Eyes - Cassadaga
7. St. Vincent - Marry Me
8. Wilco - Sky Blue Sky
9. Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga
10. Josh Ritter - The Historical Conquests of Josh Ritter

1. Wilco - Sky Blue Sky
2. Bruce Springsteen - Magic
3. Bright Eyes - Cassadaga
4. Mavis Staples - We'll Never Turn Back
5. Betty LaVette - The Scene of the Crime
6. Jesse Malin - Glitter in the Gutter
7. Elvis Perkins - Ash Wednesday
8. Rush - Snakes & Arrows
9. Beirut - The Flying Club Cup
10. The White Stripes - Icky Thump

1. After Forever - After Forever
2. Dream Theater - Systematic Chaos
3. Pain of Salvation - Scarsick
4. Deadsoul Tribe - A Lullaby For The Devil
5. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
6. Tristania - Illumination
7. Finntroll - Ur Jordens Djup
8. Primal Fear - New Religion
9. Deadlock - Wolves
10. The Birthday Massacre - Walking With Strangers

1. Low - Drums and Guns
2. Arcade Fire - Neon Bible
3. The Shins - Wincing the Night Away
4. Yeah Yeah Yeahs - Is Is
5. Pien Feith - The Wilderness Sound
6. Nina Nastasia & Jim White - You Follow Me
7. Shellac - Excellent Italian Greyhound
8. Battles - Mirrored
9. Clap Your Hands Say Yeah - Some Loud Thunder
10. Cold War Kids - Robbers & Cowards

1. Okkervil River -The Stage Names
2. Radiohead - In Rainbows
3. The Lodger - Grown-Ups
4. The Shins -Wincing the Night Away
5. Besnard Lakes - Are the Dark Horses
6. Locksley - Don't Make Me Wait
7. Neil Young - Live at Massey Hall 1971
8. The Situations - Get the Basics
9. Airiel - The Battle of Sealand
10. Beirut - The Flying Club Cup

1. Midnight Juggernauts - Dystopia
2. Radiohead - In Rainbows
3. Teenage Bad Girl - Cocotte
4. Arcade Fire - Neon Bible
5. Stars - In A Bedroom After The War
6. The Hoosiers - The Trick To Life
7. Digitalism - Idealism
8. Beirut - The Flying Club Cup
9. Serj Tankian - Elect the Dead
10. Daft Punk - Alive 2007

1. Slavior - Slavior
2. Status Quo - In Search Of The Fourth Chord
3. Pain of Salvation - Scarsick
4. Spinvis - Goochelaars & Geesten
5. Milan Polak - Straight
6. Zita Swoon - Big City
7. Umphrey's McGee - The Bottom Half
8. Ryan Parmenter - The Noble Knave
9. Pride of Lions -The Roaring Of Dreams
10. Glenn Hughes - Live In Australia

1. Cephalic Carnage - Xenosapien
2. Riverside - Rapid Eye Movement
3. Volbeat - Rock The Rebel/Metal The Devil
4. Epica - The Devine Conspiracy
5. Legion Of The Damned - Sons Of The Jackal
6. Sworn Enemy - Maniacal
7. Behemoth - The Apostasy
8. Exodus - The Atrocity Exhibition... Exhibit A
9. Severe Torture - Sworn Vengeance
10. Madball - Infiltrate The System

1. A Wilhelm Scream - Career Suicide
2. Coheed & Cambria - No World For Tomorrow
3. Against Me! - New Wave
4. From Autumn To Ashes - Holding A Wolf By The Ears
5. Arcade Fire - Neon Bible
6. Silverstein - Arrivals & Departures
7. Editors - An End Has A Start
8. Crime In Stereo - ...Is Dead
9. Poison The Well - Versions
10. The End - Elementary

Ik dacht in eerste instantie dat Deseronto een verzinsel uit de hoge hoed van Pascal Hallibert was. Maar de plaats waar hij met zijn band White Sands over zingt bestaat echt en ligt in de Canadese staat Ontario. Arme mensen, die daar leven. Althans, als de plaats inderdaad zo is als de naam in mijn oren klinkt: dit moet wel een desolate spookstad zijn. De muziek van White Sands versterkt dit beeld verder. De breekbare stem van Hallibert, die je wellicht/hopelijk kent van Templo Diez, over donkere Americana Noir in een Sparklehorse-jasje. Deseronto is zo'n plaat die je wilt draaien en verder ondertussen niets wilt doen. Een echte voor-je-uit-staar-plaat. Helemaal in deze eindejaarsweken wanneer ik altijd extra vermoeid lijk of misschien wel gewoon ben, maar er niet aan toe wil geven. White Sands is sinds de debuut-ep Alma uit 2006, waarop Hallibert alles zelf deed, uitgegroeid tot een echte band. Zijn muziek wint daardoor aan kracht en gaat een beetje de Templo Diez-kant op. Fraai voorbeeld hiervan is het openingsnummer "Until We Fall". Zelden was ik getuige van zo'n fraaie intieme samendans tussen pedal steel en akoestische gitaren. Alhoewel, in het volgende "Alma" gaat het Haagse trio bijna net zo fraai verder. Dat liedje, met het ogenschijnlijk simpele zinnetje als 'Lately I don't sleep so right, there's no love to come by', is in staat om mij aan het schreien te krijgen. Prachtig.

Bijna net zo fraai als de debuut-cd van White Sands is de titelloze debuut-cd van stadsgenoten John Dear Mowing Club. Een nieuwe naam voor wat voorheen Smutfish heette, de band van Melle de Boer. Misschien wel gekozen omdat na het uitstekende Lawnmower Mind opvolger Through A Slightly Open Door tegenviel. Het maakt ook niet vele uit: de opgezette Americana-hoed blijft bijna dezelfde. En met deze cd is Melle weer terug op het niveau van Lawnmower Mind. Al kiest Melle met zijn driekoppige begeleidingsband wel voor meer variatie dan hij deed toen de band nog anders heette. "The First Time I Heard Townes Singing" is bijvoorbeeld een Neil Young-achtig up-tempo nummer. Inclusief Crazy Horse als achtergrondkoortje. Toch kan ik me wel voorstellen dat er lieden zijn die moeite hebben met de klaaglijke stem van Melle. Ik bemerk dat ik dat zelf ook heb hier en daar. Maar doordat hij wel veelvuldig wisselt van stemgeluid en begeleiding blijft het me wel boeien. Vooral als Melle op zijn breekbaarst zingt zoals in "Marilyn Postcard" en "Donald Duck Suit". Dan is hij op zijn sterkst.

Tributes, re-issues en remakes. Eerlijk gezegd heb ik normaal gesproken helemaal niks op met dit soort uitgaven. Het nieuws dat Cowboy Junkies ter ere van de twintigste verjaardag van hun mijlpaalplaat The Trinity Session deze sessie nog eens dunnetjes over gingen doen, nam ik dan ook schouderophalend ter kennisneming aan. De recente output van Margo Timmins en co wist mij zelden te boeien, dus waarom zou ik me druk maken om het feit dat ze wat oude meuk gingen opwarmen? Hoewel... tussen het rijtje special guests prijkt de naam van Natalie Merchant. En van Natalie Merchant hoorde ik helaas al geruime tijd veel te weinig nieuws. Dus ging ik me toch afvragen hoe dat zou klinken. Uiteindelijk ben ik blij dat deze nieuwsgierigheid mijn aanvankelijke cynisme heeft overwonnen. Trinity Revisited is mede dankzij de inbreng van Ryan Adams, Vic Chesnutt, Jeff Bird (ook aanwezig tijdens de oorspronkelijke sessie) en - uiteraard - Miss Merchant allesbehalve een flauwe herhalingsoefening geworden. Daarnaast heeft de lokatie, de Church of the Holy Trinity in Toronto, waarschijnlijk een magische uitwerking op de Timminsjes. Samen met hun gasten blazen ze de oude nummers een wonderschoon nieuw leven in. Zo mogelijk nog fraaier is overigens de bijgevoegde DVD (of is het andersom?) waarop de gehele sessie op smaakvolle wijze door Pierre en François Lamoureux in beeld is gebracht. Alsof je er zelf bij bent. En wie wil er nu niet bij zijn als Natalie gezeten achter de piano haar versie van "To Love Is To Bury" brengt? Woei!

Het lijkt me nog wat vroeg om van een traditie te gaan spreken, maar het is het derde jaar achtereen dat mijn jaarlijstje op het laatste moment toch nog weer moet wijzigen. En bovendien voor het tweede jaar achter elkaar door een vrouw. Vorig jaar was het Kaat Hellings die met het prachtige Wide and Low and Swallow me meer dan aan het twijfelen bracht, dit jaar is het de Noorse schone Silje Nes die met haar debuutplaat Ames Room de boel op zijn kop gooit. Ik kan me goed voorstellen dat ze bij Fat Cat sprakeloos waren van het materiaal op de door haar toegezonden demo toen ze die out of the blue ontvingen. Die demo nam ze thuis op, via de microfoon van haar laptop. Voor Ames Room doet ze dat opnemen nog steeds thuis, maar wel iets professioneler. In totaal knutselde ze ongeveer drie jaar aan haar geluidscollages waarover ze zelf met ijle zijdezachte stem schier onverstaanbare zinnen zingt. Af en toe zijn het bijna geen liedjes meer. Dan lopen de instrumenten en elektronica elkaar voorzichtig af te tasten en te prikkelen. Niet zo raar als je weet dat Silje van huis uit alleen maar piano speelt en hier onder andere de xylofoon, gitaar, drums, cello en trompet bespeelt. Het ontbreken aan les op de instrumenten werkt voor haar bevrijdend. Ze neemt je mee op haar ontdekkingsreis langs de nieuw verworven instrumenten. Het is op Ames Room overigens niet alleen maar experimenteel. Nes kan ook prachtig een Scandinavische zuchtmeisje spelen (denk Stina Nordenstam) of Mazzy Star-achtig zweven. En als het nodig is, en dat is het soms, gooit ze er overstuurde gitaren tegenaan zoals in het korte "Searching White". Zo wordt Ames Room uiteindelijk een cd waarin je steeds in een uithoekje weer wat nieuws vindt dat Nes, wellicht per ongeluk, wellicht expres rond heeft laten slingeren. Ik verricht dat speurwerk op mijn dooie gemakkie, maar met grote graagte.

Ik ben een liefhebber van fraaie cd-hoesjes met mooi verzorgd artwork. Daarom zal ik ook nooit snel overstappen op het downloaden van muziek via iTunes of iets dergelijks. Noem me ouderwets, maar ik haal nu eenmaal graag mijn schijfjes uit zo'n fonkelnieuw hoesje - bij voorkeur een digipack - alvorens ik ze in mijn speler drop. Als het bijgeleverde boekje dan ook nog eens mijn reukorgaan met dat typische wasco-geurtje prikkelt, ben ik helemaal een gelukkig man. Het draagt ontegenzeggelijk bij aan de totaalbeleving van het beluisteren van een nieuwe cd. 23 van Blonde Redhead zit in zo'n fraai hoesje. Met reliëfopdruk! Er zit alleen wel een onhandig fel rood sigarenbandje omheen, dat ik er iedere keer met de nodige moeite af en op moet schuiven. Het is een wonder te noemen dat het bandje nog niet versleten of zelfs gescheurd is, gezien de regelmaat waarmee ik de voorgenoemde handelingen het afgelopen jaar heb uitgevoerd. 23 is ten opzichte van het weelderige Misery Is A Butterfly uit 2004 een stuk soberder, maar daardoor niet minder doeltreffend. Integendeel. Nog steeds opererend binnen het referentiekader van 4AD-corryfeeën Cocteau Twins en This Mortal Coil, klinkt Blonde Redhead alsof zij hierin definitief haar eigen unieke plaatsje gevonden heeft. Persoonlijk favoriet is "Silently", waarin zangeres Kazu Mikano zo door zou kunnen gaan voor een Gainsbourgiaans zuchtmeisje.

Volgens veel van mijn zeer gewaardeerde collega-schrijvers was 2007 een uitstekend muziekjaar. Ik denk daar anders over. Nauwelijks een verrassend debuut, geen bands die echt iets nieuws probeerden en geen radicale koerswijzigingen. Het zijn dan ook vooral veel aardige tweede (Editors), derde (Silverstein) of vierde (Coheed And Cambria) platen die mijn jaarlijstje vormen. Bovenaan staat Career Suicide, ook alweer het vierde album van A Wilhelm Scream. En dat is eigenlijk pure armoede. Zeker, dit een goede plaat - sterker nog de beste plaat van 2007 -, maar wel eentje die in de lijn van voorganger Ruiner ligt. A Wilhelm Scream is zo'n beetje de enige hardcore/punkband met een uniek eigen geluid. Dat komt vooral door die typische gitaarloopjes van Trevor Reily. De snelle riffs, agressieve drumpartijen en de rauwe stem van Nuno Pereira maken de sound compleet. Vanaf opener "I Wipe My Ass With Showbizz" tot afsluiter "We Built This City" is het tempo moordend hoog. En zo hoort het ook! Geen bullshit, geen ballad, geen gezeik. Het briljante "Jaws 3, People 0" laat goed horen waarom A Wilhelm Scream één van de beste melodieuze hardcorebands is: geweldig gitaarwerk, inventieve melodie en heerlijke tekst: 'Get the fuck fuck fuck fuck fuck, out of here'. De energie die van Career Suicide afspat is ongeëvenaard. De band doet het allemaal zonder de structuur uit het oog te verliezen, de plaat luistert daardoor weg als een tierelier. En ach, dat 'ie dan een beetje op voorganger Ruiner lijkt doet niet ter zake. En nu heel snel terug naar Europa komen, 'You son of a bitch!'

Het valt niet mee om op te groeien in Coventry. Een troosteloze stad, verpauperd en in de steek gelaten door de industriële werknemers van weleer. En als je dan ook nog eens geboren wordt in een van die gewezen arbeidersgezinnen die de working class van Coventry (en Groot-Brittannië) vormen, dan is de kans groot dat je toekomst al min of meer vaststaat. Je school maak je niet af omdat het je vader en oudere broer ook nergens gebracht heeft, rond je 16e krijg je met het meisje van twee straten verderop een baby, en op je 20e zit je in een sociale huurwoning terwijl je leeft van een uitkering of het minimumloon dat men bij de Mac uitbetaalt voor het omdraaien van hamburgers. Zo niet de drie schoffies van The Enemy. Tom Clarke, Liam Watts en Andy Hopkins keken om zich heen en zagen een uitweg uit de misère: de muziek. Hoewel ze onmiskenbaar klinken en ogen alsof ze rechtstreeks uit de harde kern van Coventry City afkomstig zijn (sterker nog, dat zijn ze ook), hebben ze zich weten te ontworstelen aan hun omgeving. Echter, op hun debuut We'll Live And Die In These Towns laten de heren horen dat ze hun roots niet uit het oog verloren zijn. Met rake teksten en een dosis agressie, in de traditie van de vroege Oasis, schetst The Enemy een indringend beeld van de onderkant van de Britse samenleving. Hoogtepunt is het wonderschone "This Song", dat Clarke c.s. niet alleen van hun zachtste kant laat zien, maar ook een soort hart onder de riem is aan hen die het minder getroffen hebben. Want als je ziet dat de helft van je oude klasgenoten al op hun 16e een kinderwagen voortduwt, dan weet je dat het ook heel anders had kunnen lopen. En dat, als jij het toch ook gered hebt, er nog steeds hoop is voor de talloze zielen die op zoek zijn naar een beter bestaan.

'Kerstpakketten Gigant, waarmee kan ik u van dienst zijn? U wilt nog pakketten bestellen? Dat kan nog wel hoor. Als u dat nu doet, leveren wij ze maandag nog af. En om hoeveel stuks ging het? Dat weet u niet precies. Maar voor wie zijn ze dan, uw werknemers? Voor alle metalfans in Nederland zegt u? U zit toch geen grapje te maken? Neemt u mij in de maling? Ohh, ik snap het, ik ben natuurlijk op de radio! Het Glazen Huis soms? Dag mam, dag pap! Alles goed hier hoor. Wat zegt u, u bent niet van de radio? Nu snap ik er niets meer van. Wat wilt u dan van mij? Wat moet er dan in die pakketen? Alleen één cd? Is dat soms ook leuk bedoeld? Hûh, Exodus? Het is kerst hoor, dat is een heel ander bijbelboek. Ohh, zo heet de band van de cd. Wat een stomme naam. Zijn het exhibitionisten, Pardon? Waar hebt u het nu weer over? De albumtitel, het zal allemaal wel. Tres? U weet dus toch hoeveel u er wilt, drie dus. Dat bedoelt u niet. U bedoelt T-H-R-A-S-H? Is het Thrash? Afval? U wilt afval versturen? Omdat het zo lekker beukt? Omdat het zo lekker doorraast? Omdat het zo lekker rauw is? Een stinkende smurrie van genot? Een geluidsorgasme? De droom van Jacob? U bent helemaal mesjogge. U moet naar een dokter. U hebt hulp nodig en snel ook. U bekijkt het lekker maar. Ga maar iemand anders lastigvallen. Tsss, eikel...'

Daar stonden ze dan als afsluitende band op de Fine Fine Music-avond in het Zwolse Hedon: Hospital Bombers. Dit alles ter promotie van hun debuutalbum Footnotes. Ik had ze al diverse keren gezien, hun ep uit 2006 zelfs hier gerecenseerd. Ik was al helemaal om, maar toch was ik benieuwd hoe de vlag er nu bij hing. Aan de gezichten van de Fixkesen, Johan's en Scram C Baby's in de zaal te zien zat het helemaal goed. Ze keken allen vol trots naar de nieuwe loot aan de Excelsior-boom. Ze glommen zelfs. Ik zat er met mijn gevoel dus niet naast. Het viertal uit Noordwijkerhout / Amsterdam bleek in topvorm. De Bombers zijn geen muzikanten die hun instrumenten perfect beheersen (gelukkig niet), maar de korte liedjes zijn ijzersterk en worden vol enthousiasme gebracht. Zanger / gitarist Jan Schenk staat zijn liedjes te zingen als een haan die gaat kraaien. Niet vals overigens, maar vol bravoure en dus trots. Ondertussen speelt Susanne Linssen afwisselend op haar orgel of op haar viool die ze eerder in Seedling bespeelde. En geeft ze vocaal tegengas aan Schenk. Opvallend zijn ook de drumpartijen door Mark van Holst (ook van The Heights) die aan de stijl van Maureen Tucker (The Velvet Underground) doet denken. Niet vreemd dat de combinatie met de viool (John Cale) en het gitaargeluid (bijvoorbeeld de van Lou Reed geleende gitaarriff in "Black Box") sterk aan de Velvets doet denken, maar dan wel aangevuld met de lo-fi - en folkgeschiedenis erna. De band is niet voor niets vernoemd naar een liedje van The Mountain Goats. Het is live geweldig, maar de vraag is of dit op cd overkomt. Ik kan deze meteen beantwoorden: ja! Footnotes is geweldig. Jammer dat ik vijf van de dertien liedjes al ken van de ep, maar tijdens het live -optreden was er gelukkig een nieuw liedje dat nog niet op de plaat staat. Kortom er komt vast wel meer. Nu even een staande ovatie, een big smile ondanks het verdriet dat bezongen wordt en op de valreep een notering in mijn jaarlijstje.

Het was pas veel later dat ik me realiseerde dat het duo van Apocalyptica tijdens het interview dat ik met ze had heel verschillend reageerde op de namen Slayer en Metallica. Het verschil was ook subtiel Natuurlijk, voor beide bands hadden ze veel respect, maar over Metallica werden gelijk (flauwe) grappen gemaakt, terwijl ze over Slayer heel serieus praatten. Als het samenwerken met Slayer (in hun geval drummer Dave Lombardo) een soort van heilige graal was, maar wel een eenvoudig bereikbaar was en een van hun. Terwijl Metallica van een andere planeet leek. Niet zoraar ook als je weet dat Slayer nog met grote graagte op tournee gaan onder het kopje "The Unholy Alliance" met de jonge honden die hun met een beetje pech gewoon van het podium hadden kunnen blazen. Dat risico zit er namelijk zeker in als je met mannen als Mastodon op tour gaat, dat zijn - helemaal op hete podium - allesbehalve koekenbakkers natuurlijk. Maar op de dvd The Unholy Alliance Chapter II Preaching To The Perverted laat Slayer zien dat als ze zouden willen ze de bands die ze meenamen op deze trektocht met huid en haar zouden kunnen verslinden, maar gezien de amicale wijze waarop de Tom Araya en zijn mannen met hun voorprogramma's omgaan backstage zou dat niet logisch zijn. De live-opnamen op de cd zijn helaas geen complete optredens, maar alle vier de voorprogramma's die optraden in Vancouver komen wel aan bod. Slayer blijft natuurlijk ook de hoofdact van het gebeuren. In tegenstelling tot Metallica kunnen zij met een gerust hart nummers spelen van hun laatste cd. Die is namelijk wel goed. De tien nummers die aanbod komen zijn dan ook een puike mix van oud en nieuw werk. Het lijkt ook wel of dat toeren met die jonge honden Slayer's levenselixer is. Dat ze daar dan nog maar veelvuldig van mogen nippen...

Het afgelopen jaar was weer druk. Ik heb een hoop parttime werk gedaan, wat leidde tot een enigszins chaotisch time management, met soms wat verongelijkte gezichten tot gevolg. Ik weet wel wat ik me op 1 januari voorneem... U als File Under-lezer bent er ook slachtoffer van. Sommige van mijn stukjes verschenen te laat om nog hip te zijn en hier voor mij liggen nog een hele berg cd's uit 2007 waarover ik nog wil schrijven. Bij deze dus maar even de compensatie: deze plaat van The Hoosiers is namelijk nog niet eens uit in Nederland. Bij deze Britse groep hoef je zeker niet de volgende Arctic Monkeys te verwachten: het is een zorgeloze, doodgewone popgroep in de lijn van The Feeling en (in mindere mate) Rooney. Wat het bijzonder maakt is echter frontman Irwin Sparkes, die met zijn falsetto overal bovenuitkraait. Om precies te zijn, het heeft iets weg van zowel Mika ls Keane, alleen hebben The Hoosiers veel meer schwung en vaart dan die twee bij mekaar. Een enkel skanknummer als "Cops and Robbers" had wel op het album van de Fratellis kunnen staan en wat Sparkes doet in singer-songwriterachtige ballads als "Clinging On For Life" of "Money To Be Made" vind ik prachtig. Ziedaar het bewijs wat er mis is met Mika. The Hoosiers blijven overigens óók wel wat oppervlakkig. Het is ze niet gegeven - zoals wel de Guillemots - om je echt te raken of om artistiek grenzen te doorbreken. Anderzijds is dit domweg een ijzersterke, frisse en slimme debuutplaat. Benieuwd of Sparkes het komend jaar, zoals hij zelf wil, echt kan losbreken uit de popmuziek als genre. Oh ja, en wat the trick to life is? Not to get too attached to it.

Saga's 10,000 Days is het album waarmee zanger Michael Sadler afscheid neemt. Na dertig jaar - zo'n 10.000 dagen dus - gaat hij het rondreizende rockleven vaarwel zeggen. Geen ruzie, geen "musical differences", het was gewoon genoeg voor Sadler. Het vriendschappelijke afscheid betekende wel dat Saga een afscheidsalbum kon maken. Wat je ook vindt van Saga, ze hebben in die jaren hun eigen hoekje in de progrock veroverd, niet in het minst door de kenmerkende stem van Sadler. Ook op dit album is die uiteraard goed te horen. Het eerste wat me opviel was dat Saga er - anders dan bij verschillende andere van hun studio-cd's - goed in is geslaagd het rockgeluid van de live-optredens te behouden. Dat neemt niet weg dat het ook wel eens misgaat: de ballads zijn glad en, erger nog, onbenullig. Juist het titelnummer is daar een voorbeeld van. Het is dan ook geen afscheid met een enorme klapper geworden. 10.000 Days is wel een degelijk album geworden, met - typisch Saga - een stel puike songs en een paar zwakke broeders. Dat de rockers ook echt rockers zijn is daarbij wel een dikke plus. De zoektocht naar een nieuwe zanger is imiddels begonnen en is te volgen op de site (onder ("Singer").

Maakte dit Duitse trio op het meest recente album, Hotel Morgen nog gemütliche post-rock, voor dit nieuwe ep'tje zijn ze een totaal andere weg ingeslagen. Hoe zal ik het eens noemen? Postdubglitch? Of valt het nog binnen de grenzen van de IDM, waar de nerds van Warp aan de knoppen draaien. Wat mij betreft kunnen ze dit soort experimentjes in deze moderne tijden ook wel als gratis download aanbieden. Ik bedoel, een band zonder naam was hiermee nooit door Domino getekend. Hoe het ook zij, de acht hier aanwezige simpele schetsjes zijn abstract en kil, maar best genietbaar. Ze drijven totaal op ritme, zelfs de melodieën vormen meer een repeterend patroon dan dat de noten werkelijk van belang zijn. Opener "Freitag" klinkt lekker pittig met marimba-achtige synthpatronen en een bloppende ouderwetse kickdrum. "Lvx 4" swingt zowaar zelfs enigszins, al kraakt de naald bijna uit zijn voegen. "Verschieden" probeert de luisteraar in een diep zwart gat te lokken, terwijl er een grijnzend aapje in piccolo-pak op een tamboerijn staat te hameren. In "Abc" babbelen twee robots op het perron van een intergalactisch treinstation. Met genoemde tracktitels was Autechre natuurlijk al niet ver weg en mijn favoriet "Enigma" kickt helemaal in Tri Repetae-stijl. Wordt tijd om die plaat weer eens te draaien.
Naschrift: in de bijgesloten biografie lees ik dat deze ep ontstond uit een opdracht rond de vijftigste verjaardag van het Helvetica lettertype. De nummers (!) zijn ontstaan door met de bouwstenen letters in de muzieksoftware te tekenen. Briljant idee, hoor. Gaap.

Omdat tegenwoordig de Jongedame ook naar school gaat, dacht ik dat ik nu wel zeeën van tijd over zou houden op de woensdagmorgen. Maar dat viel vies tegen. Eigenlijk was het gisteren pas voor het eerst dat ik echt eens op mijn krent kon gaan zitten niksen. Tot dat moment was er altijd wel iets dat gedaan moest worden en waren de ochtenden om voor ik er erg in had. Terwijl ik me toch nadrukkelijk voorgenomen had om die vrije momenten weer een boek te lezen en gewoon favoriete plaatjes uit mijn Billy's te draaien, zonder verplichting tot het uitkakken van een stukje.

Gisteren was dat bijna het geval. Want ik las een boek (Het Plaatjesboek van Leo Blokhuis en opvolger van Grijsgedraaid) en speelde ondertussen de cd die bij dat boek zit. Zestien voor mij vaak verrassende uitvoeringen van Ricky Koole van zestien in het weer bijzonder fraai vormgegeven boek besproken klassiekers . Dat over die combinatie dan nog een stukje moest volgen vond ik niet zo erg. Want Het Plaatjesboek is namelijk hartstikke leuk om te lezen. Blokhuis heeft er allerminst hoogdravende, lastig te lezen verhalen van gemaakt, maar zestien met een sneltreinvaart te lezen stukjes, waarbij je stiekem toch weer wat handige trivia oppikt. Bijvoorbeeld dat Paul McCartney er nooit moeilijk over heeft gedaan dat het loopje van "Lady Madonna" compleet gejat is van "Bad Penny Blues" of dat de Thin Lizzy-kraker "Whiskey in The Jar" eigenlijk als B-kantje bedoeld was. De muziek op de cd is ook fraai. Vooral Aretha Franklin's-versie van "You Never Walk Alone" valt bij mij in zeer goede aarde en ik ben Leo eeuwig dankbaar dat ik door de zwoele Dusty Springfield-versie van "Breakfast in Bed" nooit meer aan die nare combinatie van UB40 en Chrissie Hynde hoef te denken.

De titelloze cd van Ricky Koole had ik al veel vaker gedraaid de afgelopen weken en zwaar okay bevonden, maar ik vond dat 'ie gewoon tegelijkertijd met het boek besproken moest worden. Want samen met Leo Blokhuis (als verteller) en Wouter Planteijdt (gitaar en zang) en Eric van Dijsseldonk (gitaar en zang) trekt Ricky Koole samen langs kleine theaters in het land onder de noemer Harmonium. Tijdens die show gingen ze in eerste instantie op zoek naar het allermooiste liedje ooit gemaakt. Da's meer dan een tikkie naïef natuurlijk, maar wel een nobel streven. Liedjes uit die zoektocht zijn deels verzameld op deze cd. Die queeste leidde gelukkig niet naar alleen bekende oorden. Sterker nog, ik denk dat Jan met de Pet welgeteld nul liedjes zal kennen van deze cd. Maar dat deert niet, het hele project is immers ook bedoeld als een soort van leertraject voor deze Jannen. En als dat leidt naar schitterende liedjes als "Seven Shades of Blue" van de voor mij volstrekt onbekende Beth Nielsen Chapman, ben ik een blij man.

Toen ik een jaar of zestien was, wilde ik leraar óf grafisch ontwerper worden. Maar wat weet je nu van de wereld en van je eigen mogelijkheden als je zestien bent? Iemand die nu zestien is, zal misschien denken dat hij genoeg weet. Maar geloof me, je weet nog niets! Ik heb absoluut geen spijt dat ik voor het beroep van docent heb gekozen, ik geniet echt als ik anderen iets kan leren. Toch vraag ik me wel eens af wat ik mis omdat ik die keuze heb gemaakt. Ook iemand die redelijk succesvol is als muzikant, kan die twijfel hebben. Tenminste dat denk ik na het lezen van wat achtergrondinformatie over Mike Strallow alias Mike Bones. Volgens de citaten die de release van zijn debuutalbum The Sky Behind The Sea vergezellen, is Mike Bones in New York een zeer gewaardeerde gitarist. Toch voelt hij zichzelf veel meer een songschrijver en eerlijk gezegd vraag ik me af waarom. Ik kan niet oordelen of hij zo'n uitstekende gitarist is want The Sky Behind The Sea is geen gitaarplaat geworden. Er staan zeker wel een paar leuke gitaarstukjes op, maar de gitaar verzorgt hier eigenlijk alleen maar de begeleiding. Ik kan echter wel oordelen over de songs en ik vind die niet echt geweldig klinken. Negen nauwelijks opvallende songs die zelfs geen verrassende stukjes muziek bevatten. Nou ja, op een minuutje op het einde van "Pope John Paul" na. Deze liedjes worden ook nog eens met een zeurderige, eentonige stem gezongen en dus is het niet echt een plezier om er ruim veertig minuten naar te luisteren. De songs hebben heel in de verte soms iets weg van het werk van Leonard Cohen of Nick Cave, maar dan zijn het waarschijnlijk de songs die bij deze songschrijvers aan het einde van de opnamesessie op de plank blijven liggen. Het beste nummer is misschien "My Love For You Is All But Gone" en hierop is de piano het belangrijkste instrument. Dat zegt misschien ook wel iets.

Song of America is alles behalve een hap-snap-dat-is-gezellig-met-kerstmis-als-de-familie-er-is verzamelaar. Het is een behoorlijk uit de hand gelopen project van Ed Pettersen, die er ongeveer negen jaar geleden aan begonnen is en nu pas het 'harde' bewijs van al zijn inzet te zien krijgt. De cd's vertellen in drie delen (1492-1860, 1861-1945 en 1946 tot nu) het verhaal van de Amerikaanse geschiedenis in liedjes. De bedoeling van Pettersen, die lang terug getriggerd werd door voormalig officier van Justitie Janet Reno, was deze drie duidelijke tijdvakken in voor die tijd kenmerkende songs te vertellen en die uit te laten voeren door artiesten van nu. Dat was dus logischerwijs een boel werk, maar het resultaat mag er zijn. Pettersen wist zelfs enkele behoorlijk grote namen te regelen voor de opnamen. Neem alleen al de door merg en been gaande versie van "Streets of Philadelphia" van Bettye LaVette of Andrew Bird's vertolking van "How Ya Gonna Keep 'Em Down On The Farm". Die alleen maken de aanschaf van deze verzamelaar een juiste beslissing. Maar ook bijvoorbeeld Devendra Banhart, Martha Wainwright, Janis Ian en John Mellencamp (die cd 3 afsluit met Woodie Guthrie's "This Land is Your Land") droegen hun steentje bij. De derde cd, met logischerwijs meer hedendaagse liedjes, is verreweg de meest toegankelijke cd. De uitvoeringen op cd1, die alleen maar public domain liedjes telt, vind ik zelf de mooiste. Ik merk wel vaker dat ik een sucker for traditionals aan het worden ben. Maar zoals gezegd, het is niet de gemakkelijkste kost. Leerzaam is het wel. Helemaal als je de moeite neemt om tijdens het luisteren in het boekje het verhaal te lezen dat de geschiedenis van Amerika vertelt. Met als rode draad de liedjes van de drie cd's die op dit fraai verpakte digipack te beluisteren zijn.

Maarliefst anderhalve pagina heeft Jill Cunniff nodig om haar plaat uit te leggen. Lettertype: Arial Narrow, 10 pts, of zelfs nog kleiner. Ik vind dat geen goed teken. Ik hang niet per se de gedachte aan dat de muziek altijd helemaal voor zichzelf moet spreken, soms is zo'n bijgevoegde bio namelijk best handig (eerdere bands, andere albums en leuke weetjes), maar anderhalve pagina is me echt te gortig. Dat Jill Cunniff leadzangeres was van Luscious Jackson staat al in de eerste regel en dat lijkt me het belangrijkste om te weten. Nu weet ik weinig tot niets van Luscious Jackson en dat is wel jammer, want ik weet niet of deze soloplaat ergens lijkt op wat Jill eerder heeft gedaan. Wat me vooral opvalt is de extreem gladde en commerciële productie van twaalf liedjes en twee bonustracks, die vooral beïnvloed lijken te zijn door lome jazz, zomerse lounge, slome slaapliedjes en, in tegenstelling tot wat de kleine lettertjes zeggen, níet door 'Brazilian mixtapes, Bebel, Astrud en Jao Gilberto and Prince Paul among many others', waar Jill thuis naar luistert. Het enige uptempo liedje, "Future Call" maakt ook al weinig goed: ineens probeert Jill een soort Gwen Stefani. Uit het niks. Nee, voor mij brengt dit album niet de zomer en het strand dat de cover - die heeft ze zelf geschilderd - en natuurlijk die ellenlange bio, beloven. Ik kan niet zeggen dat City Beach een slechte plaat is. Ik heb het werkelijk geprobeerd, maar helaas vind ik City Beach misschien wel de saaiste en gezapigste plaat van het jaar.

Dit live-tussendoortje van Damien Rice is een beetje een rare cd. De opnames ervan stammen namelijk al uit 2003. Je zou, juist omdat de man continu op tournee is, verwachten dat er sinds die tijd toch wel genoeg nieuwe live-opnames gemaakt zijn van Rice om met iets nieuws op de proppen te kunnen komen. Toch is er voor gekozen om deze opnames die gemaakt zijn in de kerk in Londen uit te brengen. Het is ook minder raar dan je denkt, want The Union Chapel is volgens mij ook wel precies een plek waar Damien Rice op zijn best tot zijn recht komt. Veel beter dan in bijvoorbeeld Heineken Music Hall. Al vond ik 'em ook daar meer dan overtuigend. Maar stiekem miste ik Lisa Hannigan, die sinds maart dit jaar geen deel meer uitmaakt van het reizende gezelschap van Rice. Op deze live-cd is Lisa vanzelfsprekend nog wel aanwezig. Ze doet zelfs solo een nummer: "Silent Night". Geheel a-capella is haar vertolking van deze traditional bloedstollend mooi. Daarom is het ook zo jammer dat Live From The Union Chapel helaas maar zo kort duurt. Na zesendertig minuten slechts is de pret helaas voorbij. Er moet die avond toch meer moois opgenomen zijn naast de prachtige uitvoeringen van de vier nummers die overbekend zijn van o en de drie nog niet eerder op cd vastgelegde nummers? Ik vind het raar en vooral heel jammer, maar dat leed wordt grotendeels verzacht door de uitvoeringen van "Volcano", "Delicate" en "The Blower's Daughter", die van grote schoonheid zijn.

Flip Kowlier spreekt netjes Vlaams
Flip Kowlier is een veelzijdig man. Zo'n man met meer lopende projecten dan een gemiddelde ontwikkelingsorganisatie. Onlangs bracht hij zijn derde soloplaat uit, De man van 31. Een sober album, hangend naar oude Beatles en Neil Young-geluiden, zowel qua instrumentarium als songstructuur. Op een avond als deze heb ik weinig trek om diep in te gaan op de inhoud van de plaat. Ik heb daar al over kunnen lezen in de meegestuurde biografie en er zullen vast meer mensen zijn die hem daar over aan de tand zullen voelen.

Bovendien is het moeilijk in te schatten of Flip Kowlier trek heeft in een diepgravend interview. Bij binnenkomst zit de band rustig een beetje muziek te luisteren. Op weg naar de (nu nog lege) foyer van de schouwburg waar Crossing Border tegenwoordig huist trekt Flip een biertje uit de koelkast met een dubieus merk. 'Is dit goed Nederlands bier?' 'Ik ben bang van niet. Ken je die avondwinkels die goedkope drankjes verkopen?' Hij lacht. 'Een man van weinig woorden', denk ik. Maar dat valt gelukkig wel mee.

In niet een land wordt zoveel glam- en sleazerock geproduceerd als in Zweden. Zoals door de volgende drie:

Hell N' Diesel heeft begrepen hoe het moet. Opener "Sweet Sister" knalt met een enorme vaart en energie uit de startblokken en dat blijft een album lang zo. Dat je vaker wel dan niet aan Guns N'Roses herinnerd wordt, ach, dat neem ik maar op de koop toe. Zanger Evil heeft een stevige speenvarkenimitatie in huis, maar is wel degelijk een sterke zanger en gitarist J. Sledge is dan misschien geen Slash, maar weet met enige regelmaat aardig in de buurt te komen. Axl Rose schijnt op 12 februari weer eens een releasedatum te hebben, maar ik zie het niet gebeuren dat een plaat waar ongeveer een halve eeuw aan gewerkt is nog fris en energiek klinkt. Dat is bij dit Passion For Power zeker wel het geval. Evil is meer zanger dan Axl Rose, er worden heel wat koortjes gebruikt, maar verder heeft deze band alles wat Guns N'Roses zo lekker maakte: compromisloos harde killerriffs, een waanzinnige drive in de songs en niet te vergeten een zeldzaam strakke uitvoering. Hell N' Diesel heeft het kunstje afgekeken, maar dan wel verdomd goed.

Bij de rerelease van het debuut uit 1983 van Easy Action zat ik klaar om een vernietigend stukje te gaan schrijven. Weliswaar is de band - met Zinny Zan en Kee Marcello (ex-Europe) weer aan het touren, maar dit album bevat alleen oud materiaal. Puur nostalgie, slechts voor een enkeling, dat had ik in gedachten. Natuurlijk, het is jaren tachtig-glamrock, met poppy deuntjes, niet al te heftige gitaren, de nodige echo en veel koortjes. Vooral qua geluid had ik me op het ergste voorbereid en juist dat viel me alleszins mee. Sterker nog, dik twintig jaar later klinken deze songs nog steeds niet verouderd. Blijft dat twintig tracks lang leuk? Normaal gesproken zou je zeggen dat dat echt wat te lang is. De aanwezige livetracks zijn echter een flink stuk steviger en zorgen voor de broodnodige variatie. En zo is dit een schijfje met verrassend veel glampret.

Na de voorgaande twee is Dreamin' In A Casket van Hardcore Superstar geen meevaller. Ook dit is glam/sleazerock, maar naast dat de tracks zelden indruk maken is de productie van dit album een stuk beroerder dan bij de eerste twee. Hell N'Diesel is lekker wild en rauw, Easy Action is op het randje van overgeproduceerd maar wel puik gedaan, terwijl de mix en productie op dit album er juist niet in slagen het geheel naar een hoger plan te tillen. Die productie is best okee, maar is tegelijkertijd totaal onopvallend. Halverwege gaat het gas er even op en komen er nog een stel aardige tracks langs, zoals "Spreadin' The News". Al met al is het echter niet genoeg om dit album echt bijzonder te maken.

Helemaal eerlijk was het natuurlijk niet om deze dubbel-dvd van Thin Lizzy Live and Dangerous te noemen. Waarom het niet eerlijk is? Nou, de opnamen die hier onder die titel gepresenteerd worden, zijn namelijk helemaal niet van de optredens uit de Noord-Amerikaanse leg van de tour waaruit Live and Dangerous gecompileerd werd. Begrijpelijk is het wel, want Live and Dangerous wordt altijd genoemd als er lijstjes gemaakt worden van beste live-lp's/cd's en zoals het er naar uit ziet zijn er uit die topjaren van Thin Lizzy gewoon geen betere beeldopnamen beschikbaar dan deze opnamen uit de Londonse Rainbow. Bovendien, wie nog steeds denkt dat die lp/cd-versie Live and Dangerous wel puur live is moet de geschiedenisboeken er nog maar eens op na slaan. Maar net als de vinyl-versie spat bij deze dvd-versie de energie en de klasse van deze band rond Phil Lynott van het scherm. Daar heeft Thin Lizzy geen spetterende lichtshow, vuurwerk of andere rariteiten voor nodig. Alleen de muziek volstaat. En ja, het geluid is misschien niet wat we gewend zijn van al die bands die tegenwoordig de markt overspoelen met fancy dvd's en er zijn niet driehonderdtachtig camera's die de boel opnamen vanuit elke van de 360 graden, maar qua feel kan deze dvd het daar gemakkelijk tegen opnemen. Alleen al om de dikke lagen kippenvel opwekkende versie van "Still In Love With You" met superbe (twin)sologitaarspel van Scott Gorham en Brian Robertson scoren deze beelden extra bonuspunten met drie keer woordwaarde. Daarna krijg je als toetje ook nog eens een extra concert uit de jaren tachtig (met ondertussen John Sykes in de gelederen), opnamen van Top of the Pops én nog een bonus-cd met live-opnamen uit 1975 cadeau. En wie er dan nog geen genoeg -ik dus- van heeft kan dan ook nog kijken naar drie kwartier interviews met de drie nog levende bandleden die ten tijde van Live and Dangerous in Thin Lizzy zaten.

Vroeger keken we voor de grap wel eens naar Miami Vice op ZDF. Hilariteit als Sonny een nagesynchroniseerd "He du, Crockett! Laß dein Kanon fallen!" om zijn oren kreeg. De schoudergevulde bad-guy [ziehier voor een geniaal exemplaar daarvan] verloor aldus het laatste greintje geloofwaardigheid, om er een onmetelijke cultstatus voor terug te krijgen. De in Berlijn residerende Devastations brengen terug naar die tijden. Met hun gladgekamde matjes en zweetsnorretjes blikken ze je vanaf de hoes in al hun serieusheid aan. In de zwoelduistere, door synthesizers en drumsamples opgetrokken atmosfeer van "Black Ice" waarmee Yes, U - hun derde album - opent, blijft de geloofwaardigheid echter alleszins behouden. Dit is muziek die juist uit de speakers klinkt als je in de stijlvolle classic cabrio die je nooit zult bezitten onder een van wolkbreuk zwangere hemel over Santa Monica Boulevard scheurt, op weg naar dat exclusieve feestje op Mulholland Drive waar je nooit voor zal worden uitgenodigd, alle zich naar huis reppende surfdudes en skategirls met stomheid geslagen achter je latend. Een ironische houding ten aanzien van op papier potsierlijke tearjerkerteksten als Oh me oh me oh my, marry me' is niet per se nodig; bassist Conrad Standish draagt ze met verve. Met zo'n verpletterend emotioneel soundspectrum in huis kun je met een epische ballade als "Rosa" al tot een zinderend hoogtepunt komen (dat teasend lang wordt uitgesteld, maar na een hartverscheurende break goddank losbarst in Tom Carlyons orgie van gitaarnoise) - en dan zijn we pas bij nummer 3. Nu al een aanrader.

Klinkt als metal, vind ik. Die bandnaam. Maar dat komt natuurlijk door After Forever. En Tender Forever heeft misschien wel helemaal geen weet van After Forever, want Tender Forever is het soloproject van het Franse, wereldse meisje Melanie Valera, dat de wereld wel fladderend moet overvliegen. Want fladderen, dat doet Wider, haar debuutalbum ook. Knap glad gestreken synthpop, die een combinatie is van de stemmen en het meerstemmige van Mates of State en de opbouw van de liedjes en strakke geluid en ritmes van de Postal Service. Ik kan je vertellen, dat is een goede combinatie zo aan het donkere eind van het jaar. Mijn hartverwarmende liefde voor meisjes en synthesizers wordt hier gevoed met een kerstmenu van minstens zeven gangen. Ik vind dit album zelfs zo goed, dat het zeker nog een kans maakt op een plek in mijn jaarlijstje, dat gelukkig niet al op 2 november ingeleverd had moeten zijn. Voor mij is deze charmante, dromerige, verfijnde en rinkelende meisjespop precies zoals meisjespop moet zijn. Tender Forever werkte voor deze plaat samen met labelgenoten The Blow, waardoor de zachtjes pompende beats en gevoelige synthmelodieën wel wat weg hebben van die van Paper Television, The Blow's laatste plaat. Toch lijkt er bij Tender Forever meer liefde in de plaat te zitten. Van Wider word je opnieuw verliefd, of besef je dat je het nog steeds bent. Ik tenminste wel.

Rock Action, het label dat onder andere de releases van Mogwai 'doet' en Robotic Empire hebben de handen ineen geslagen en zorgen er samen voor dat het titelloze debuut van Torche ook hier in de schappen ligt. Goede zaak, want wie ondertussen uitgekeken is op de 'poppy' stoner van Queens of the Stone Age, heeft met dit album een heerlijke lompe brok stoner voor handen. Die ook nog eens beter klinkt dan het origineel, doordat de boel opnieuw gemixt is. In een klein half uur denderen er elf verpletterende energieke tracks door je woonkamer. Maar opmerkelijk is dat ondanks dat de band hun nummers doorspekt heeft met logge op Sabbath-leest geschoeide riffs, ze op een bepaalde manier stuk voor stuk fijne melodielijnen blijken te hebben. Maar die vallen je door de geluidstsunami, met voormalig Floor-zanger Steve Brooks als rots in de branding achter de microfoon, die je in eerste instantie overspoelt niet eens op. Met als hoogtepunt het meeslepende, ruim negen minuten durende "The Last Word" dat de oorspronkelijke persing afsloot. Machtig werk.

Zo ver is het Berlijnse RotoR nog niet, maar net als op hun vorige cd kiezen ze voor vette, maar geraffineerde stonerrock. Bij RotoR is deze wel een stuk lichter verteerbaar dan bij Torche. Misschien komt dat ook wel doordat het drietal voor deze derde cd ervoor gekozen heeft de zang maar weg te laten en zich te focussen op instrumentale nummers. Dat vind ik best verwonderlijk, want op 2 - originele cd-titels verzinnen vinden deze Duitsers blijkbaar niet nodig - echode de (voor de gelegenheid ingehuurde) zanger van dienst nog op zeer aangename wijze het gevoel van John Garcia uit. Maar het is niet zo dat RotoR er minder van geworden is. Doordat ze nu helemaal geen zanger meer hebben om zich achter te verschuilen zoeken (en vinden) ze in de tien tracks die 3 kent meer naar psychedelische en jazzy details, waarbij vooral het gitaarwerk om van te likkebaarden is.

Sinds de introductie van de gothic metal is volgens mij niet de metal, maar de progrock de sector waarin vrouwen het meest ondervertegenwoordigd zijn. Voor een stroming die zich progressief noemt is dat toch merkwaardig. De Nederlandse band Kingfisher Sky doet daar wat aan. "Ja ho, maar dat is toch de band van drummer Ivar de Graaf, ex-Within Temptation, dus gothic metal?" Ja en nee. Inderdaad is deze band opgericht door De Graaf en de klassiek geschoolde zangeres Judith Rijnveld. En inderdaad zijn er tracks die vooral als gothic metal aanvoelen, zoals het titelnummer. Maar op andere momenten wordt er stevig gas teruggenomen, komen er folky elementen om de hoek kijken en klinkt de zang Rijnveld niet zo klassiekerig. Luister maar eens naar het fraaie en ingetogen "Big Fish". Technisch nog steeds buitengewoon goed, maar de emotie voert de boventoon. Kingfisher Sky ontpopt zich op die momenten als een band die van progressieve rock tot gothic metal reikt. Zelf noemen ze allerlei popreferenties als Clannad, Kate Bush en Peter Gabriel, maar daar ben ik het niet zo mee eens. Daarvoor gaan de songs teveel in de richting van traditionele progrock. Niet dat ik dat erg vind, want ik geniet volop van deze cd. Waar bij mij de gothic metal doorgaans na drie songs begint te irriteren, heeft dit Hallway of Dreams de variatie in tempo, instrumentatie en sfeer om het een album lang spannend te houden. Met dit Kingfisher Sky hebben we er een geheid exportproduct bij. Een klassedebuut en een grote belofte voor de toekomst!

De meeste platen die we bij File Under bespreken zijn promo's van de platenmaatschappij. Die promo's worden in toenemende mate geleverd in kartonnen hoesjes. Ook een platenmaatschappij denkt aan de kosten. Dat heeft zo zijn nadelen, je vindt de cd's lastiger terug in je kast en je mist een stukje artwork, maar, hey, wie ben ik om daar over te zeiken. Een ander nadeel is omdat de cd's inclusief hoesje, veel dunner zijn, de kans dat een cd tussen wal en schip valt, veel groter is. Dat is dus de reden dat u hier nu pas een recensie van The Historical Conquests of Josh Ritter leest. Want hij was me letterlijk even ontglipt. Een grondige opruimactie bracht deze omisie aan het licht en sinds die tijd luister ik weer met plezier naar Ritter's laatste werkje. Want Ritter klinkt ineens als het zonnetje in huis! De man had eens zin in wat anders en besloot om zijn nummers maar eens te gaan schrijven op een piano, die hij gekregen had. En dat terwijl de man helemaal geen piano kon spelen. Dat leverde geheel nieuwe inzichten op en die zijn vertaald naar The Historical Conquests of Josh Ritter. Verwacht geen zonnetjes in de teksten, er wordt wat afgeschoten, maar goed, je wordt natuurlijk niet ineens een vrolijke snuiterd als je jaren anders geweest bent. Die compromisloze zonnigheid heeft één nadeeltje, Ritter sluit zich naadloos aan bij de andere singer/songwriters en vooral na enige tijd wordt de inwisselbaarheid wat groter. Maar de kracht van Ritter's prettige stem blijft. Al met al is dit dus een bijzonder prettig album, dat mijn jaarlijstje niet zal halen, maar waarvan ik blij ben dat ik het teruggevonden heb...

De ultieme kerstplaat is natuurlijk al een paar decennia geleden gemaakt door Phil Spector. Knappe samensteller die daar nog ooit overheen gaat. Het enige dat je nog zou kunnen doen is de weg van de humor bewandelen en kerst- en andere winterellende op een grappige manier over de luisteraar heenstorten. Platenlabel Yep Roc heeft een halfslachtige poging gewaagd. Naast vooral cynische en sarcastische bijdragen, staan er een paar serieuze kersttracks op Oh Santa!. Jason Ringenberg en Kristin Rose hadden met hun "Lovely Christmas"-duet in elk geval geen romantische bedoelingen. Grappig is de track wel: een samenzang tussen een vrouw die vooral de mooie en knusse aspecten van kerst benadrukt en de man die al die romantiek uit zijn portemonnee moet zien te toveren. Marah doet een vrolijke poging om New York tot hoofdstad van de kerstdagen om te toveren (half gelukt), The Apples in Stereo durft kerstklokken van stal te halen (ook half gelukt) en The Moaners hebben vooral oog voor de vunzige aspecten van de kindervriend ("Something Funny in Santa's Lap"). Oh Santa! geeft een aardig overzicht van de Yep Roc-stal, maar om in de juiste kerststemming te komen is het toch slimmer om Phil Spector's A Christmas Gift For You uit de Back to Mono-box te toveren.

As is verbrande turf. Deze recensie begint alvast met een doodoener pur sang. Bij Sworn Enemy vraag ik mij namelijk vaak af, wat als.. Wat als bijvoorbeeld, laat ik eens een dwarsstraat noemen, James Hetfield de vocalen voor zijn rekening had genomen? En als het nieuwe album iets van St. Anger had geheten. Zou het dan niet allemaal anders zijn geweest? Zouden de mannen dan opeens niet veel meer cd's verkopen? Zouden de fans van St. James dan wel met een blij gevoel van de platenboer teruggekomen zijn? Het zal wel een slecht idee zijn om de link te leggen met de M-dudes, een beetje nieuwsgierig ben ik wel. Er moet toch een groter publiek voor deze sympathieke gasten te vinden zijn. Misschien dat je je niet helemaal kunt vinden in de schreeuwerige stem van Sal Lococo, edoch muzikaal gezien valt er werkelijk helemaal niets te klagen over Maniacal. De vette trash-riffs, het puike soleren, het fabuleuze trommelwerk van As I Lay Dying drummer Jordan Mancino, de genadeloze breakdowns en de uiterst meezingbare refreinen zorgen voor zeer aangename gevoelens in mijn onderbuik. Alles klinkt zo vertrouwd en zo natuurlijk. Als een warme deken waar je lekker onder kunt kruipen, mocht je tijdelijk zonder stroom zitten. Dat is de kracht van dit Sworn Enemy. Ik heb het al eens eerder geroepen en ik blijf er nog steeds bij dat het onmogelijk is dat je niet tenminste één keer wild slaande bewegingen met je hoofd maakt bij het beluisteren van dit aangename schijfje. En laten we eerlijk zijn. Deze jongens komen er ook wel op eigen kracht. Daar maak ik mij helemaal niet druk over.

Je hoort wel eens dat internet niet goed voor het sociale leven is en tot nu toe heb ik dat altijd ontkend. Toch ben ik daar vandaag eens goed over na aan het denken want ik werd eens flink met de neus op de feiten gedrukt. Al een paar jaar lang zoek ik het internet af naar leuke en onbekende bands en ik schrijf er dan een stukje over op mijn weblog. Ik ken daardoor intussen heel wat obscure bands uit allerlei uithoeken van de wereld, maar ik ontdekte nu dat ik toch niet zo goed op de hoogte ben van de muziekscene van Nederlandse bodem. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van het duo/trio The May Bees uit Arnhem en dat is eigenlijk heel erg. The May Bees bestond eerst uit gitarist/zanger Gregory Orange en drummer Marzj en daar is nog niet zo lang geleden bassist Patrick Vetkamp bijgekomen. In 2005 en 2006 brachten ze in eigen beheer twee demo-ep's uit en de meeste van die songs, plus een paar andere, zijn nu verschenen op het eerste album Drop Little Boy. Een beetje Pixies, een beetje Dinosaur Jr. en er zijn nog wel wat meer invloeden te horen. Maar het hele album is het zoveelste bewijs dat je ook met een kleine bezetting uitstekende rockmuziek kunt maken. The May Bees is in ieder geval weer een nieuw interessant exportproduct. Ze hebben intussen al een kleine toer door Noord-Amerika gemaakt en een contract getekend bij een Amerikaans label. De cd is zeker de moeite waard want met nummers als "Undefined Sofa Sketches", "Black Queen", "Yeah! Come On!" en zeker "The Enemy's Scientist" kun je volgens mij prima scoren, zeker live. Ook "Mess" en "Fields of Albany" klinken niet verkeerd terwijl ze in verhouding met de rest wel erg lang duren. Ze duren samen bijna de helft van de speeltijd van de cd en er zijn genoeg rockfans die vinden dat een rocksong maar een paar minuten mag duren. Drop Little Boy maakt me in ieder geval nieuwsgierig naar het vervolg.

Ik weet niet of het komt doordat ik meer 'hoor' dan voorheen, maar ik heb het gevoel dat er steeds meer gelukszoekers vanuit de Verenigde Staten de grote plas over steken om hier hun geluk te beproeven. Vaak treden ze tijdens hun eerste ronde van Nederland voor een appel en een ei op en hopen vanaf het podium zieltjes voor zich te winnen en van de verkochte merchandise een voldoende belegde boterham te kunnen betalen. De volgende keer gaan ze dan voor het diner en hopelijk wat extra zakgeld. Als ze tenminste genoeg succes behaald hebben tijdens hun eerste rondje. Gentry Bronson is volgens mij een goed voorbeeld van een artiest die het wel eens tot een tweede rondje zou kunnen schoppen. Binnen een kleine maand heeft deze singer/songwriter uit San Francisco bijna twintig optredens hier in Nederland. Dat doet geen enkele band van Dietschen bloed 'em na volgens mij. Als laatste wapenfeit bij zijn merchandisestand kun je No War vinden, laat je dan vooral niet afschrikken door de spuuglelijke hoes, daar heeft hij volgens mij patent op aangevraagd. Als je houdt van wellcrafted pianopop die ergens ligt tussen Ben Folds en Billy Joel, dan zou ik zeker even gaan buurten bij een van de onderstaande optredens. Al vind ik wel dat Bronson in zijn songs, die grotendeels met band zijn opgenomen, het raffinement van deze twee grootheden mist. Rauwer, wat ik dan wel weer een pré vind, maar het compenseert mijns inziens net niet genoeg. Toch denk ik ook dat als hij solo slechts gewapend met piano optreedt zijn publiek met speels gemak om zijn vinger zal winden.

Het Franse Nightmare schijnt tot op heden een soort symfonische metal gespeeld te hebben, maar dat is met Genetic Disorder veranderd. Vanaf het begin is het powermetal met thrashy elementen: nekbrekers met veel dubbele bassdrums, hakkende riffs en een zanger die van rauw brullend naar sirene en weer terug gaat. De titel is overigens niet op dit album te betrekken, want het mag dan wel allemaal heel netjes binnen de lijntjes van het genre blijven, dat gebeurt wel retestrak en loepzuiver. Met bovendien een puike productie. Niets mis mee dus.

Voor Vendetta zal het een stuk lastiger worden om op te vallen. In principe is het niets anders dan Nightmare, maar dan allemaal een treetje minder. De zanger is capabel maar niet bijzonder, het gitaarwerk is capabel maar niet bijzonder, de productie... affijn, u begrijpt het. Blijkens de bio is dit een album met 'classic metal anthems'. Hmm. Redelijk radiovriendelijke deuntjes vermomd als heavy metal is meer de omschrijving volgens mij. De gitaren zijn hard, de (twin)solo's veelvuldig, maar de songs zijn wel erg eenvoudig van opzet. De wat dunne, nasale stem van Edward Box versterkt de pop-associatie. De helft van de tijd is er bovendien niet heel veel meer dan een refrein. Dat is weliswaar een belangrijk onderdeel van een anthem, maar daarmee ben je er nog niet. Alleen voor de echte fanaat, dit album.

Ignitor noemt zich True Metal en is - niet verrassend - stevig beinvloed door Manowar. Toch is er een de andere invloed die duimendik doorklinkt, namelijk de NWOBHM en dan vooral Judas Priest en in de zang Iron Maiden. Het duurde tot het vierde nummer voor ik doorhad dat de meneer die er zong een mevrouw was. Maar eerlijk is eerlijk, de dame heeft een metalstrot om u tegen te zeggen. Niks subtiels en liefs aan, het is het betere sirenewerk met ballen. Verder is Ignitor rauw en stevig, maar zo origineel als een nerd met een computer. De teksten zijn zo nu en dan lachwekkend stoer: "Reinheitsgebot, Metal is the law!" Staat je kast vol met Maiden en Manowar dan moet je eens luisteren, anders zou ik 'm laten liggen.

Als ik mijn cd-verzameling bekijk, heb ik er in verhouding misschien wel heel veel debuutalbums tussen staan. Waarom? De band is nieuw en het geluid klinkt nieuw en fris. Het is niet altijd zo dat een tweede of derde album minder fris klinkt, maar die allereerste cd heeft toch iets aparts. Zo herinner ik me heel goed dat ik de debuut-cd van The Feelies voor het allereerst hoorde, of "Murmur" van REM of de eerste cd van Kings of Leon. Al deze bands hebben ook daarna nog uitstekende albums uitgebracht, maar die eersteling vergeet ik nooit. Het is niet toevallig dat ik deze drie bands als voorbeeld heb genomen want bij het beluisteren van het debuut van The Shaky Hands moest ik aan hen denken. De stem van zanger Nick Delffs klinkt zelfs zoals die van Caleb Followill van Kings of Leon. The Shaky Hands is een band uit Portland, Oregon en ze maken muziek die ik alleen maar kan omschrijven als 'ingetogen wild'. Snelle, korte songs die klinken alsof de lont er net voor de explosie is uitgetrokken. Met die explosie was het misschien net te veel van het goede geweest en nu klinkt het precies goed. Het zijn stuk voor stuk hele fraaie rocksongs die me het gevoel geven dat er nog heel veel leuks aan zit te komen. The Shaky Hands is duidelijk met veel plezier opgenomen zoals je heel goed kunt horen aan "Why & How Come", "Another World" en "Hold It Up". Deze cd zal niet zo snel in de kast verdwijnen want het hoort op het stapeltje 'regelmatig te draaien cd's' thuis.

Het is niet de eerste keer dat Jim Lauderdale zich aan bluegrass waagt. Hoewel ik het overzicht een beetje aan het kwijtraken ben (drie platen in anderhalf jaar en sinds zijn debuut in 1989 een stuk of vijftien, naast talloze zijprojecten en samenwerkingen met anderen), is het wederom een stap in zijn exploraties van de verschillende kanten van de americana. Van het rauwere singer/songwriter-idioom, via de gelikte Nashville-sound naar, inderdaad, een oervorm als bluegrass. Maar het is niet de puristische versie die Lauderdale hier op The Bluegrass Diaries beoefent. Wat daardoor nog meer opvalt: alle tracks zijn van zijn eigen hand. Normaliter zie je bij dit soort albums toch minimaal één, maar vaker een aantal covers om te laten zien wat het idee achter de plaat was. Of het nu vertrouwen in eigen kunnen is, die enorme hoeveelheid materiaal die Jim Lauderdale opneemt of iets anders, hij heeft wel lef. (En dan te bedenken dat er voor volgend jaar weer twee cd's op het programma staan!) Of alle songs genoeg opvallen in het genre zal de tijd moeten leren, maar zijn studies van het genre klinken overtuigend genoeg, al blijven er maar weinig meteen in het geheugen gegrift. Het wanhopige "I wanted to believe" en opener "This is the Last Time (I'm Ever Gonna Hurt)" in elk geval wel. Voor de rest geldt: prima plaat, maar Jim Lauderdale blijft wel een beetje teveel aan de veilige kant.

Her en der wordt u wijs gemaakt dat de doorbraak van Colbie Caillat grotendeels te danken is aan het feit dat ze op MySpace ontelbare keren gedraaid is door haar vele vriendjes. Ik neem dat eerlijk gezegd met een korreltje zout. Ik denk dat het feit dat haar vader (executive producer van Coco) in een verleden meewerkte aan onder andere de roemruchte Fleetwood Mac lp's Rumours en Tusk veel meer deuren voor haar liet opengaan. Maar ja, MySpace is nog steeds het nieuwe hip, dus het verhaal komt goed uit. En, eerlijk is eerlijk, de single "Bubbly" is een heerlijk lichtvoetig liedje waarin Colbie klinkt als de perfecte mix van Jack Johnson en Norah Jones. De pest is alleen dat de rest van de liedjes ook zo klinkt. Goed, hier en daar een accentje R&B of een latin-feel, maar daar blijft het bij. Dat is natuurlijk best leuk als achtergrondmuziek op een zonnige lentemorgen. Maar toen ik intensief naar Coco ging zitten luisteren en het water met bakken uit de lucht viel, ging ik me er gruwelijk aan lopen ergeren. Het is me allemaal net even een tikkie te netjes. Dat betekent waarschijnlijk dat deze jongedame een hele grote gaat worden, want in Amerika en op stations als Sky Radio lusten ze hier wel pap van.

Nee, doe mij dan maar Amy MacDonald. Ook zij is nog piepjong (19), maar haar debuut cd This Is The Life is in ieder geval een stuk gevarieerder dan Coco. En alleen al door haar eigenaardige lichthese stem - als ik je wijsmaakte dat ze 35 was zou je het ook geloven - heeft deze Schotse bovendien veel meer een eigen smoel dan Caillat. Net als Caillat schreef ze alle liedjes voor haar debuutplaat zelf, maar ze had hier in tegenstelling tot Caillat geen 'assistent' bij nodig. Ze maakte van dit debuut zelfs min of meer een concept-cd. Alle liedjes hebben als thema de lusten en lasten van beroemdheden. Zo verwoordt ze in het opzwepende "Poison Prince" op simpele, maar doeltreffende wijze hoe ze over Pete Doherty denkt: 'Sing me songs you wrote before / I tell you this my poison prince / You'll soon be knockin' on heavens door.' Dat Pete het maar weet. Hier en daar denk ik wel eens een melodielijntje toch zeker ergens anders van te kennen, maar dat wil ik in het geval van Amy MacDonald wel door de vingers zien. Want deze dame zal als ze op deze voet doorgaat nog een grote mevrouw worden in de pop/rock-wereld en daar heeft ze gezien zinnen als 'Give me a festival and I'll be your Glastonbury star' uit "Let's Start A Band" zelf ook wel zin in.

Als liefhebber van thrillerseries is het elke zaterdagavond weer moeilijk kiezen. Op de Belg is er de Engelse serie "Touch Of Frost" en op Nederland is er de Zweedse tegenhanger "Wallander". Waar Frost voornamelijk in de grote stad de moorden moet oplossen heeft Wallander veel meer (landschappelijke) ruimte tot zijn beschikking. Frost is eigenwijs, maar vol humor. Wallander is serieuzer en bevat meer diepgang. Gelukkig zijn er apparaten om één van beide op te nemen. Vaak kies ik er voor om de humor van Frost op de avond zelf te bekijken en is er Wallander voor later in de week. Toch kan ik me bij Wallander ook ontspannen. Het Zweedse landschap straalt rust uit en stadjes passen erin alsof het altijd zo geweest is. Met series als C.S.I. heb ik niets: veel teveel technisch geneuzel, terwijl ik het oplossende brein interessanter vind. Het Zweedse Friska Viljor komt ontspannen wat folky over, alsof Wallander door het Zweedse landschap wandelt en ze er altijd geweest zijn met hun liedjes. Als je echter goed luistert dan zijn er meerdere "intellectuele" lagen op Bravo! te beluisteren. Er is het liedje, maar de instrumenten zijn vakkundig ingezet zodat je niet meteen uitgeluisterd bent na een paar keer draaien. Soms klinkt het wat meer opgefokt, alsof de grote stad van Frost is opgezocht. De keuze en inzet van instrumenten is echter ook een vorm van humor. Ik moet er althans om glimlachen, ook al zijn de teksten hier niet mee in overeenstemming. De lalala-stukken zijn geen toeval, maar lokken een welbewust meezingen uit. Bravo! is dan ook een fijne plaat waar liefhebbers van de folk- (Sufjan Stevens), gitaar- (R.E.M.), lofi- (Flaming Lips), hoempapa- (Kaizers Orchestra), orgeltjes- (The Doors) en postpunkpop (Franz Ferdinand) vast hun eigen voorkeuren hebben. Als je smaak breder is dan heb je geluk: Friska Viljor is namelijk van alle markten thuis: je hoeft niet te kiezen en het is één groot feest zonder zwakke momenten.

Een band met een bassiste in de gelederen heeft hier op File Under altijd een streepje voor. Dat wist Film School frontman Greg Bertens natuurlijk ook toen hij voor de zoveelste keer nieuw personeel ging zoeken voor zijn bandje Film School. En zo kwam hij op de proppen met een blonde dame die luistert naar de prachtige naam als Lorelei Plotczyk. Ik vermoed dat dat niet haar eigenlijke naam is overigens. Maar goed, al dat geroddel altijd, het gaat natuurlijk om de muziek die Film School maakt en of de bijdrage van Lorelei daarin er een is die je doet popelen om Hideout te kopen of om de band eens live aan het werk te gaan zien. Nou, daar is best wel reden voor. Binnen de shoegazer die Film School brengt is het baswerk van deze mevrouw namelijk een adequaat fundament. Daarnaast geeft ze met het dromerige zangwerk waarmee ze Bertens aanvult de band net dat beetje extra om ze uit de dikke mist te trekken. Als alleen de stem van Bertens een cd lang te horen zou zijn, dan had ik het in ieder geval een stuk minder plezierig gevonden om naar te luisteren. Film School klinkt daardoor nu ongeveer als een duistere versie van Lush die op de borrel gaat bij Slowdive en My Bloody Valentine-pinda's meebrengt. Hip is het niet, maar als u een fijn opwarmertje zoekt om in de stemming voor de reünie van My Bloody Valentine, is dit een niet te versmaden aperitief.

Bruce Guthro is groots aan de andere kant van het water in zijn thuisland, Canada. Ook Europa kent hem wel, maar dan als zanger van de Schotse folk-band Runrig. Zijn nieuwe solo-cd zorgt ervoor dat ik me ga afvragen of er nu eigenlijk nog wel iets nieuws kan worden gemaakt onder de muziekzon. De titelsong van de cd en "Come To Life" doen mij sterk denken aan een kruising tussen Nelly Furtado en Boyzone. Weer eentje in die rij en pak een Michael Bublé er dan ook maar bij. Niks nieuws onder de zon. En toch, en toch.. De cd heeft countryinvloeden, is bij vlagen jazzy en ook folk is hier en daar te bespeuren. Lichte, rustige muziek die wordt gecombineerd met de warme stem van Guthro die soms wat aan soul doet denken, maar wel zo dat ik geloof wat hij zingt. Het komt over. Het laatste sterke punt is dat, in dit genre, zijn teksten over de liefde een mooie tekstvorm krijgen. Hij bezingt ook andere vormen van liefde tussen mensen dan die, meer cliché, tussen geliefden. Voor zijn broer, de vriend die zijn vrouw is verloren en haar terug ziet in de wolken, maar ook de liefde voor Nova Scotia (zijn geboorteprovincie) en de stad Montreal, die in de combinatie muziek en tekst wordt geschetst op de laatste warme zomerdag van het jaar. One of the sexiest cities in the world. Deze cd past absoluut in het Sky Radio-genre, maar is er dan wel eentje die er met kop en schouders bovenuit steekt.

Het was helemaal niet de bedoeling dat ik Apocalyptica ging interviewen. Daar waren andere vrijwilligers voor die heel graag wilden. Maar ja, dan komt er een kink in de lange reeks van promo-activiteiten die de band doet rond de release van hun nieuwe cd Worlds Collide doordat er een TV-optreden in Frankrijk niet doorgaat en wordt de persdag in Nederland een dag verschoven naar dinsdag. Ik snap het wel, ze zijn al lang genoeg van huis en als je dan nog even bij moeders de vrouw kunt zijn, dan is dat fijn.

Maar toen zaten we wel met een probleem, want de aangewezen persoon voor een prettig gesprek met drummer Mikko en eerste cellist Eicca moest gewoon werken en woont bovendien niet op een steenworp afstand van Amsterdam. Daar heb ik minder last van en daarnaast wilde ik ook wel eens weten wat ze nou gemotiveerd had om drummers en gastzangers in hun muziek te gaan gebruiken. Hoewel ik het an sich niet eens zo'n slecht idee vind, vind ik ook dat het unieke en ijzersterke van vier (en later drie) cellisten ontkracht en dat dat de muziek er ook niet altijd beter van werd.

Dolenthousiast was ik, toen ik Plug Me In van AC/DC binnen kreeg. Vijf uur met live-opnames van diverse televisieoptredens overal op de wereld, leek me namelijk fantastisch. Vooral ook omdat ik eigenlijk nooit genoeg van AC/DC kan krijgen, al was het maar omdat de ouwe rotten keer op keer laten zien hoe het wél moet. En aangezien nieuw werk voorlopig nog niet te verwachten is, een vriend van mij die Angus aanschoot toen hij hem bijna in Aalten omver liep, vroeg naar de stand van zaken en kreeg tot zijn verbazing een uitgebreid, maar niet bemoedigend antwoord, moeten we het maar doen met dit soort werkjes. Maar na tweeënhalf uur, zeg maar bij het begin van DVD 2 werd het enthousiasme allengs minder. Het verschil tussen DVD 1 en DVD 2 is namelijk nogal opvallend. Even voor de duidelijkheid: de DVD-box bestaat uit twee DVD's met live-opnames en opnames van TV-optredens. Een deel ervan is bewerkt, maar er zijn fragment die de tand des tijds amper hebben doorstaan. Het is overigens heel gek om na twee uur ineens een Nederlandse aankondiging van Lex Harding te horen. De eerste DVD bestrijkt de Bon Scott-periode en de tweede de Brian Johnson-periode. En daar waar de soms beroerde kwaliteit van beeld en geluid, bij Bon Scott nog te harden is, gaat het bij Brian Johnson storen. Vooral ook omdat er wat overlap in de nummers zit en dan wordt het verschil tussen Johnson en Scott pijnlijk duidelijk. Niet dat Johnson slecht is, maar Scott was gewoon zoveel beter. De kwaliteit, van de beelden maakt dat deze box eigenlijk vooral voer voor fans is. En doet verzuchten dat het na de overdaad aan live-DVD's met Johnson het eigenlijk eens tijd wordt voor een goede live-DVD met Bon Scott. Maar gezien de kwaliteit van sommige opnames hier en het toch een beetje gezochte karakter van de box, heb ik weinig vertrouwen dat die opnames er zullen wezen...

In - alweer! - een nieuwe prijsvraag gaven we een handvol exemplaren weg van deze dvd-box. Daar ben je nu te laat voor dus.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb 't idee dat die hele freakfolk-hype inmiddels wel uitgemolken en overgewaaid is. Op een gegeven moment heb je het ook wel gehad met naïeve bloemenmeisjes en zweefjongetjes, die op een paddestoel zitten te wippen. Parallel Suns beluisterend denk ik, ach die Samara is een niet al te boeiend nakomertje. Om een slechte gewoonte te veranderen besloot ik eens wat feiten op te sporen. Klabam, deksel op de neus. Deze zangeres annex violiste is niet de eerste de beste, maar een New Yorkse pychedelica-veterane, die ook prominent aanwezig was op Thurston Moore's (niet al te beste) recente solo-plaat. Aan de andere kant ga ik me daar natuurlijk niet door laten intimideren. Parallel Lines is een schattig geïnstrumenteerd plaatje, met strijkers en belletjes, alleen dat verhult allemaal niet dat ik binnen vijf minuten wel genoeg heb van Samara's piepstemmetje. Al geef ik toe dat in het openingsnummer "Have You Seen The Colors" wel even de naam Vashti Bunyan door mijn hoofd schoot. Liefhebbers doet er uw voordeel mee. Ik ben blij als ze in het instrumentale "Meeting of The Sun" haar klep houdt. Het charmante toetsenwerk doet daar een Beirut-achtig Oost-Europees dansje, wat wil je met zo'n achternaam. Ook aangenaam curieus is het intro van "The Cloistered Palace", waar ik heel even een echo hoor van mijn oude helden eels. Mag je verder meteen vergeten. Parallel Suns is naast te geitenwollig, vooral muzikaal teveel een brij van weinig boeiende elementen.

De tijd dat ik veelvuldig naar black metal luisterde ligt al ver achter me. Die tijd was ook maar kort overigens. Death metal ben ik wel altijd blijven luisteren, maar ook dat gebeurt nog steeds maar met mate. Ik was er gewoon klaar mee. Als steeds maar harder, wreder en obscener een doel wordt, dan gaat het nergens meer over voor mijn gevoel. Toch zijn er nog steeds wel bands uit die tijd die ik graag beluister. Alleen maken die tegenwoordig al lang geen black metal meer. Ulver is hiervan, denk ik, het meest extreme voorbeeld. In positieve zin. De band verbreedde continu hun horizon. Al van het prille begin waren er overduidelijke folkinvloeden te horen in hun blackmetal. Maar dat deden natuurlijk veel meer bands. Ondertussen klinkt Ulver anno 2007 alles behalve black Metal. Voor Shadows of the Sun werkten ze bijvoorbeeld zelfs samen met de Oostenrijkse IDM en elektronicakoning Christian Fennesz. Het resulteert in spannende momenten in het intense, maar ingetogen "Vigil". De rest van Shadows of the Sun is overigens ook van stilmakende schoonheid. Althans, als je liefhebber bent van muziek die een extreme kalmte uitademt en opzichtig, maar wel galant flirt met klassiek. Verwacht dus veel strijkers (van het Oslo Session String Quartet), en wees verrast door de smaakvolle trompetpartijen van Mathias Eick (die dit jaar de The International Jazz Award for New Talent ontving) in onder andere de verbluffende Black Sabbath-cover "Solitude". Want wie op wolkbreukveroorzakende gitaarpartijen, blastdrums en ijzingwekkende krijsende zangers zit te wachten, die hoeft niet meer aan te kloppen bij Ulver. En wie het bij mij komt brengen mag het bij de buren afleveren. Doe mij maar Ulver. Die leveren met Shadows of the Sun namelijk een van de mooiste cd's van dit jaar af.

Ik pakte een willekeurige cd, zonder naar bandnaam of titel te kijken, uit de stapel om deze te gaan draaien. Ik wilde eigenlijk de krant lezen. Mijn aandacht was echter meteen bij de muziek. "Klonk R.E.M. tegenwoordig maar zo," ging er door mijn hoofd. Als de cd met het tweede nummer verder gaat stel ik mijn gedachten bij: "Dit lijkt meer op The La's dan op R.E.M." Ik pak de cd erbij, dit zou toch niet de verwachte comebackplaat zijn? Nee, de muziek is van de mij onbekende band Shack en de titel Time Machine (The Best Of Shack) bevat nummers van hun vijf albums tussen 1988 en 2006 aangevuld met twee nieuwe tracks. Shack kwam voort uit The Pale Fountains, maar tussen de opnames van hun eerste en de uiteindelijke release in 2005 was er even geen Shack en ging de Liverpoolse band in twee delen verder: als begeleidingsband van Arthur Lee onder de naam The Strands en als Cast met een lid van The La's. Mijn gedachten waren dus niet vreemd. Nu zijn er diverse redenen in mijn ogen om een verzamelaar aan te schaffen: de eerste is dat de singles boven de rest van het materiaal uitstijgen, de tweede is dat er materiaal op staat dat niet via de reguliere albums te krijgen is, de derde is dat de aanschaf van het gehele repertoire kapitalen gaat kosten en de laatste reden dat het een leuke introductie is totde band. Aan de laatste drie eisen voldoet Shack, maar ik kende ze helemaal niet: zelfs niet van een single. Ik ben echter helemaal in mijn nopjes met Time Machine en kan vreemd genoeg niet merken dat er in de nummers een chronologische volgorde ontbreekt. De nummers lijken voor elkaar gemaakt. Shack heeft tegenwoordig onderdak gevonden op het label Sour Mash van -jawel- Noel Gallagher. Misschien dat dit de verdiende internationale doorbraak is van de band, want vrolijker kan alternatieve gitaarpop toch niet zijn.

Ik heb op deze plek al vaker mijn liefde uitgesproken voor IJsland en de andere Scandinavische landen. Ik denk dat als we niet twee van die doerakken zouden hebben, we ook al lang niet meer in Nederland zouden bivakkeren. Al zou het misschien geen belemmering moeten zijn. Ik geef het toe. Maar de rust en de puurheid van die noordelijke landen, die trekt dan ook nog steeds. Het verlangen om eens te verkassen - en dat tijd zuigende File Under maar eens ajuus te zeggen (oh!) - is niet verdwenen. En het kijken naar de dvd van Sigur Rós doet het vuur weer aanwakkeren. Wat een betoverende, overrompelend mooie beelden heeft de tour door eigen land opgeleverd die Sigur Rós na haar laatste wereldtournee gedaan heeft. Heima betekent dan ook zoveel als geboorteland. Overweldigende beelden van IJsland worden afgewisseld met muziek en interviews. De optredens variëren van extreem intiem tot overweldigend grote mensenzeeën, maar altijd gratis. De beelden van de openluchtoptredens met de adem van de band en het publiek zittend in het gras tijdens een IJslandse zomernacht laten zich niet in woorden uitdrukken. Ik merkte ook dat ik überhaupt weinig opnam tijdens het kijken. Ik zat alleen maar te genieten van de beelden en weg te dromen bij de beelden. En - ik geneer me er allerminst voor om dat te zeggen - pinkte meerdere tranen weg.

Tegelijkertijd met Heima verschijnt Hvarf/Heim. Een dubbel-cd waar ik net als bij de film in kan ronddolen tot mijn BMI weer Sonja Bakker-fähig is. De ene cd (Hvarf) is 'electrisch', Heim, de andere helft bevat zes akoestische nummers. De eerste drie nummers van Hvarf zijn nieuw, maar niet gloednieuw. Het zijn overblijfsels van sessies van vorige albums. Dat maakt ze overigens allerminst vullertjes. Grappig is dat de band zelf aangeeft bij nader inzien ook niet altijd te begrijpen waarom een nummer het niet tot een cd gered heeft. Zeker "Salka" had zeker niet misstaan op (). Prachtig zijn ook de rücksichtsloze bewerkingen van "Von" en " Hafsol" die beide oorspronkelijk al van het debuut uit 1995 stammen. Heim kent dus een hele andere insteek. Deze nummers zijn live opgenomen. Deels tijdens de tournee uit 2006 die Heima beschrijft, en deels afgelopen voorjaar. Heim laat horen dat de nummers van Sigur Rós zich uitstekend lenen om geheel akoestisch gespeeld te worden. Vooral de uitvoering van "Staralfur" is ontroerend mooi. Maar ook de versie van "Von" doet met zijn verstilde tromslag en golvend strelen van vioolsnaren een hardnekkige poging de zoute druppels oogvocht langs mijn neus naar beneden te laten biggelen.

Zes verschillende acteurs (waaronder Cate Blanchett!) spelen Bob Dylan in de film I'm Not There. Het belooft een caleidoscopische inkijk in het leven van de grootste songsmid van de twintigste eeuw te worden. En dat je dan zes acteurs nodig hebt, ach, Bob Dylan heeft ook meerdere muzikale levens achter de rug, zullen we maar zeggen. Het is dan wel consequent om ook de soundtrack door meerdere mensen - op één geval na niet Dylan zelf - in te laten spelen. Rode draad in het geheel is de gelegenheidsformatie The Million Dollar Bashers waarin we onder meer Steve Shelley, Lee Ranaldo, Tom Verlaine en John Medeski terugvinden. Dit combo vervult de rol van begeleidingsband bij een aantal uitvoeringen. Hoewel het met de deelnemende muzikanten en de tracklist al haast niet fout zou kunnen gaan, zijn de uitvoeringen en combinaties soms verrassend goed. Wat bijvoorbeeld te denken van Mark Lanegan die "Man in the Long Black Coat" voor zijn rekening neemt of - absoluut hoogtepunt - Charlotte Gainsbourg die samen met Calexico "Just Like A Woman" omtovert. Joey Burns en John Convertino helpen ook Jim James een handje met "Goin' to Acapulco" en oude getrouwe Willie Nelson met "Senor (Tales of Yankee Power)". Maar hoe bizar of tijdelijk de combinaties soms ook zijn, het resultaat is minimaal interessant, maar vele malen erg bijzonder en indrukwekkend. Ook de versie van het niet eerder officieel verschenen "I'm Not There" die Dylan en The Band als toetje op deze soundtrack meegeven.

"Ach, doet hij het ook nog?" vragen vrienden K. en M. als ik vertel dat ik luister naar de nieuwste cd van Youssou N'Dour. Ja, hij is er nog. De zanger die waarschijnlijk het meest bekend is van zijn hit "7 seconds" met Neneh Cherry uit 1994. Na Egypt is dit zijn nieuwe album. De boodschap die N'Dour middels zijn muziek wil uitdragen is dat Afrika veel heeft ontvangen van de Westerse wereld, maar dat ze ook veel heeft gegeven. De Cubaanse ritmes, reggae en blues zijn per slot naar de nieuwe wereld gebracht met de slaven. De titel Rokku mi Rokka betekent dan ook 'jij geeft mij iets, ik zal jou iets geven'. N'Dour heeft zich deze keer laten inspireren door het noorden van Senegal. Hij maakt gebruik van traditionele Afrikaanse instrumenten en de teksten zijn als kleine verhalen over Afrika die je verpakt in muziek worden toegezongen; ze gaan over een nomadenstam, worstelen (dé nationale sport van Senegal) en de vrouw, die de familietradities bewaakt. N'Dour wil een positief beeld scheppen van Afrika. Niet alleen het continent van oorlog, honger, armoede en aids, maar de trots, de cultuur en de muziek; positief. De meer Westerse klanken, muzikaal en instrumentengebruik, vind je het meest duidelijk terug in nummers als "Bàjjan", "Xel en "Wake Up" (It's Africa Calling), wederom een duet met eerdergenoemde Neneh Cherry. Deze afsluiter is een triest einde aan een cd waarop de Afrikaanse ritmes en het stemgeluid van N'Dour een mooie combinatie vormen met Westerse invloeden.

In een tijd waarin het voor iedereen mogelijk is om met een beperkte investering een complete thuisstudio tot zijn beschikking te hebben (leve de usb-poort!) is het nog helemaal niet zo eenvoudig om je album te voorzien van een lekker ouderwets rammelgeluid. De effecten die je hiervoor in zou kunnen schakelen zijn allemaal veel te clean en zorgen dat het eindresultaat al snel veel te gemaakt en gekunsteld overkomt. De beste truc was en is nog steeds om alle opnames lekker - zoals ze dat zo mooi noemen - 'in het rood te laten lopen'. Met als gevolg veel overstuurde piepjes en tergende kraakjes. Dit hele proces lijkt vandaag de dag eerder een doodzonde, wanneer je de moderne superstrak geproduceerde punk en hardcore cd's beluistert. Cloak / Dagger grijpt echter weldegelijk terug op het typische jaren '80 garagegeluid, waarmee grootheden als Minor Threat en Black Flag hun legendarische status hebben opgebouwd. Dat is op zijn minst verfrissend, maar als op zichzelf staand feit niet voldoende. Het songmateriaal en vooral het stemgeluid van zanger Jason Mazzola is op We Are nogal chaotisch en veel te rommelig. Dit in combinatie met het gruizige geluid leidt tot een onduidelijke brij van geluid waar weinig tot geen structuur in te ontdekken valt. Deze attitude samen met de nostalgische productie zou in potentie iets moois moeten kunnen opleveren, maar dan is op zijn minst een handjevol lekkere liedjes vereist. Die kan de band helaas niet leveren en dus is het resultaat helaas de moeite van het beluisteren nauwelijks waard.

De kaarten die wij weg mochten geven voor de showcase van Tom Pintens in Paradiso waren binnen een vloek en een zucht vergeven. Terecht ook, want zijn titelloze solo cd is een van de fijnste Nederlandstalige plaatjes van dit jaar. Daarom kun je nu in de herkansing gaan. Voor het concert dat Tom Prinsen vrijdag in de De Kelder in Amersfoort geeft gaven we wederom enkele setjes van tickets weg. Als bonus kreeg je in het voorprogramma ook nog eens NEONBELLE, het uiterst vermakelijke samenwerkingsverband tussen Pien Feith en Maarten Besseling. Maar dat is nu natuurlijk al lang voorbij

De meest bizarre reünie van dit jaar was toch wel die van Led Zeppelin. Eenmalig komen ze bij elkaar voor een optreden en dat optreden werd ook nog eens uitgesteld omdat Jimmy Page zijn hand blesseerde. Althans, men dacht dat het bij een eenmalig optreden zou blijven. Want toen praatte The Cult's Ian Astbury zijn mond voorbij en verklapte dat The Cult het voorprogramma zou doen tijdens een uitgebreidere tournee in 2008. Het zou mooi zijn als Led Zep dan ook Nederland aan zou doen. Voor het 'eenmalige' concert heb ik geen moeite gedaan, maar ik wil ze wel heel héél heeeel graag nog een keer live zien. Ik denk namelijk dat Page en Plant hun trucje nog lang niet verleerd zullen blijken te zijn. Natuurlijk wordt deze 'eenmalige' reünie vergezeld van een Best Of...-release. Beetje dom om te proberen dat op twee cd's te proppen, want dat kan niet. Ik kan het weten, want ik heb het al eens geprobeerd om voor iemand een selectie van mijn Led Zeppelin-boxen (een vier- en twee-cd respectievelijk, betaald van mijn krantenwijkcentjes) een adequate samenvatting te maken, maar het ging gewoon niet. Maar de poging die Warner gedaan heeft met deze vierentwintig tracks tellende compilatie is toch in ieder geval een redelijk verdienstelijke. Bovendien is het voor de kids een goede manier om te leren kennen wat er vroeger zo goed was aan deze geweldenaren: Led Zeppelin is typisch zo'n band die veel mensen onterecht alleen maar kennen van de top 100 aller tijden.

'You make me want to die, if looks could kill then you'd be a murderer'. Zomaar een zin, uit zomaar een nummer van Not An Angel. Een zin die symbool staat voor de sound van het Amerikaanse City Sleeps. Niet alleen de teksten staan bol van dit soort emopunk-clichés, ook muzikaal is er geen greintje originaliteit de bespeuren op dit debuutalbum. Nou hoeft dat allemaal niet zo erg te zijn, maar de nummers missen zonder uitzondering iets. Zelfs topproducer John Feldman lukt het niet om deze plaat een catchy randje te geven. Feldman werkte eerder met The Used en Good Charlotte. Nou kun je zeggen van die bands wat je wilt, maar veel hun nummers blijven wel in je hoofd zitten. Zo kon ik tot mijn eigen verbazing de helft van de nummers van The Used zo meezingen tijdens hun laatste optreden in Nederland. Daar hoef ik bij City Sleeps niet bang voor te zijn. De zanglijnen zijn ronduit saai, hoewel zanger Ely Dye wel een prettig overslaande stem heeft, en de melodieën komen voor geen meter uit de verf. Na zes nummers heb je gewoon genoeg van dit doorsnee emopoppunk-geluid. Dat komt ook omdat de minst slechte nummers op de eerste helft van Not An Angel staan. Single "Prototype" en het titelnummer zijn aardig, de rest gaat van middelmaat tot complete troep (zoals het vreselijke "Sleep With Me"). Terwijl City Sleeps er nog wat clichéteksten en -hooks uit poept ben ik al een tijdje afgehaakt. En dan durft de biografie ook nog van post-hardcore te spreken, lachwekkend.

Evil Bitch, Fuck Off, Piece Of Shit, Fucking Shit, Fuck This Shit, Fucked Up Shit, OK, Fuck It. Zomaar een greep uit de titels van de vijftien liedjes die het Amsterdamse trio Rene SG in een poep en een scheet voorbij laten flitsen op hun tweede album Rene SG2. Ik kan daar veel moeite voor doen om het ingewikkelder of intelligenter te laten overkomen, maar meer is het eigenlijk niet. En ja hoor, vraag me niet waarom, het slaat nog aan bij mij ook. Ik kan wel genieten van compromisloze garageherrie die is af gemixt door iemand die Berthus heet. Heel veel authentieker wordt het niet. Dan nog snel even de namen voor het referentiekader: Zeke, PPSR, Dwarves. De liefhebbers weten genoeg, de rest leest dit stukje nu toch al niet meer.

Mijn broer, die in Noorwegen woont, was vandaag bij mij en vaak als familie bij elkaar is, dan worden er wat inside jokes uit de kast getrokken, komt vroeger altijd wel een keer voorbij en vraag je aan elkaar of alles nog hetzelfde is gebleven. Voor het eerst kwam er daardoor een duidelijke definitie van het genre 'Jennekemuziek' dat mijn broer en mijn zusje hadden bedacht voor de liedjes die ik ze altijd liet horen. 'Nou,' zei mijn broer, 'het komt eigenlijk altijd neer op eenvoudige akkoordenschema's, snelle, vaak meerstemmige melodieën en een redelijke monotone baslijn.' Ik kon hem daar geen ongelijk in geven. Dat wil zeggen, ik begreep wat hij bedoelde, maar ik vind het genre - indiepop voor andere mensen - natuurlijk véél gevarieerder. Mocht ik vandaag This New Year Will Be For You And Me opgezet hebben, dan zou mijn broer meer dan gelijk hebben gekregen. Lacrosse maakt Jennekemuziek, zoals ik dit jaar nog geen andere plaat heb gehoord. Feel good indie, sunshine pop en inderdaad, de akkoordenschema's zíjn eenvoudig, de melodieën snel en meerstemmig en de bas is vrij standaard. Precies de juiste ingrediënten voor vrolijke pop, zoals ik die graag hoor. Lacrosse is eigenlijk het muzikale equivalent van The Wake Up Light van Philips, waar ze in Scandinavische landen heel veel reclame voor maken, zo hoorde ik van mijn broer. Ik had hem dit ceedeetje eigenlijk mee moeten geven.

Het had niet eens zo heel veel gescheeld of ik - of een variant op mij - had in Zuid-Afrika gewoond. Vlak voor de tweede wereldoorlog stonden mijn opa en oma in dubio of ze wel of niet zouden emigreren naar Zuid-Afrika. Een vriendin van mijn oma achterna. Ik ben blij dat ze het nooit gedaan hebben en het bij correspondentie gehouden hebben. Laatst kreeg ik bij mijn ouders op zolder die brieven onder ogen en verwonderde me over het taalgebruik van die vriendin dat steeds verder verafrikaniseerde. Ik vond het wel een mooi taaltje om te lezen en om uit te spreken. Chris Chameleon zingt ook in het Afrikaans. Dat deed hij al toen hij nog de springerige frontman was van de monkiepunkers van Boo! en dat doet hij nu hij solo als singer/songwriter aan de slag is nog steeds. Hij was altijd al een graag geziene gast hier in Nederland, maar Ek Vir Jou, zijn nieuwste solo-cd, verschijnt zelfs via het oer-Hollandse Excelsior Recordings. Die waardering voor Chameleon is ook wel op zijn plaats. Ik vond zelf Boo! niet altijd even geweldig, maar op Ek Vir Jou kan ik geen zwak liedje ontdekken. Deze kalere Chameleon is gegroeid tot een bekwame liedjessmid, met een fijn gevoel voor taal. 'Hij klinkt wel een beetje als Zuid-Afrikaanse André Manuel zonder zijn zwartgallige ondertoon en met een groter stembereik', aldus mevrouw Storm. Daar had ze een goed punt. Chameleon combineert op charmante wijze ontroerende liefdesliedjes als "Eerste Oogopslag" en "Ek Vir Jou" met springerige liedjes als "Klein Klein Jakkalsies" en "Soen". Geen moeilijke liedjes, maar door de heerlijke Afrikaanse taal en het aangename stembandengegoochel van Chris, wel een innemende plaat.

Legendarische cockrocker Robert Plant en bluegrass-engel Alison Krauss die samen een plaat opnemen: het zou niet gaan lukken. Maar oei, wat hebben de criticasters het mis. Raising Sand is een verrassend mooi en bijna country-noir getoonzet album. Natuurlijk, Robert Plant heeft zich al eens eerder langs de randen van de country en folk begeven en Alison Krauss klonk op haar eerste platen niet zo gelikt als de afgelopen jaren. Maar dat een samenwerking hun eigen grenzen zo mooi op zou rekken als op deze plaat, dat mag toch iets bijzonders heten. Producer T-Bone Burnett wist wat hij moest doen achter de knoppen en had bovendien een goede hand in het vinden van covers. Naast de geweldige single "Gone Gone Gone (Done Moved On)" van The Everly Brothers, vinden we onder meer covers van Gene Clark (het geweldige "Polly"), Tom Waits en Townes Van Zandt. Meestergitarist Marc Ribot (onder meer van Tom Waits-faam) is één van de meer dan uitstekende begeleiders, maar ook en vooral moet de naam van drummer Jay Bellerose genoemd worden. (Zijn donderende ritmes doen soms zowaar denken aan John Bonham). Hoogtepunt? Dan toch stiekem "Please Read the Letter", geschreven door Robert Plant en Jimmy Page.

Gadverdamme, dacht ik. Zit ik nu echt op een Noorse The Mission kloon te wachten? Ik bedoel, The Mission had ik een tijdje geleden al gewogen en gedateerd bevonden, dus klonen kan ik sowieso weghonen. Het is maar goed dat ik verder luister dan het eerste nummer. Want PostScriptum, uit Noorwegen dus, tapt gelukkig ook uit een ander vaatje. En dan lijken ze ineens op Kent, The Sisters of Mercy (maar daar borduurde The Mission ook op voort) en als het gas terug gaat op David Sylvian of Black (wat is er van hem geworden?) en menig donkere jaren tachtig act. Dat komt vooral voornamelijk door Petter Kjus Skippervold, de zanger van dienst. Petter Kjus, ik stel er een degelijke vijf kilometer schaatser bij voor, heeft een prachtige donkere stem die inderdaad het midden houdt tussen Wayne Hussy, Black en David Sylvian. En dat is ook het enige pluspunt van PostScriptum. Als Skippervold op de voorgrond staat, in de rustige nummers vooral, dan brengt hij zelfs de matige nummers naar een hoger peil. Gaat het tempo vervolgens weer omhoog, dan zakt het niveau onmiddellijk en zie ik Wayne Hussey weer in de rook staan. Dat maakt Prophet: Deny tot een tweeslachtige plaat en doet vooral afbreuk aan Petter Kjus Skippervold. Kortom, een goede songschrijver erin, minder leunen op de jaren tachtig en PostScriptum zal het naschrift voorbij zijn. Petter Kjus verdient het.

2007 is in de laatste helft van het jaar nog een heel aardig muziekjaar aan het worden, maar 2006 was - voor mij in elk geval - een stuk beter. Aan het eind van het jaar had ik het knap moeilijk om een top tien op te stellen, domweg omdat er zeker zo'n vijftien platen in die top tien thuishoorden. Een van de platen waarvan ik nog steeds twijfel of 'ie niet uiteindelijk toch in mijn lijstje hoorde, was Winger's comebackalbum IV. In de hoogtijdagen van Winger was ik nog steeds meer into NWOBH, maar IV staat dik een jaar na verschijning nog altijd op mijn iPod. Typisch Amerikaanse stadionrock, maar uiterst volwassen en ijzersterke songs. De benaming "hairband" is echt verleden tijd, zoals bleek uit songs als "Generica". Bovendien heeft gitarist Reb Beach zich serieuze faam verworven met zijn aandeel in Whitesnake. Dat Winger niets meer te bewijzen heeft blijkt op de dubbel-cd en enkele dvd Live - met overigens vrijwel dezelfde inhoud. In een verrassend klein zaaltje, met de camera's dicht op de band, wordt er geconcentreerd en zonder genante rockposes een uiterst strakke set neergezet. Geen enorme lichtshow, geen kostbare backdrop, geen strakke pakjes, gewoon vier puike muzikanten helder in beeld in een verder sobere registratie. Nou ja, visueel sober, want de sound is perfect. De muziek is bovendien een fraaie dwarsdoorsnede van de vier albums, waarbij wel te merken is dat het materiaal gaandeweg beter is geworden. Juist daardoor blijft het echter een prima mix van "simpeler" materiaal en volwassen songs. Natuurlijk mis ik songs van IV - ik had er bijvoorbeeld graag""M16" en "On A Day Like Today" bij gezien. Maar Winger bewijst andermaal dat de muziek voorop staat - en hoe! En zo wordt het muziekjaar 2007 toch weer een stukje mooier.

Ik had de cd's die ik dit weekend wilde bespreken op mijn iPod gezet omdat ik vrijdag en zaterdag niet thuis zou zijn. Op deze manier kon ik ze in de trein beluisteren en alvast wat aantekeningen maken voor de recensies. Ik ben uiteindelijk maar aan één cd toegekomen en dit was Rise Above van de Dirty Projectors . Normaal heb ik op internet al wat informatie over een band opgezocht voordat ik aan een recensie begin, maar in dit geval ging ik dus geheel onbevangen te werk. Ik had de cd thuis al eens een keer beluisterd en mijn eerste gedachte was dat het lastig zou zijn om een interessante recensie te schrijven over zo'n vreemd muzikaal werkstuk. Toen ik de cd echter voor de tweede keer beluisterde, begon hij me langzaamaan steeds meer te interesseren. De gitaar- en zangakkoorden en de ritmes doen regelmatig Afrikaans aan en reggae is ook niet helemaal onbekend voor de muzikanten van Dirty Projectors , maar dit album is behoorlijk experimenteel en met name over de zang lijkt heel veel nagedacht te zijn. Mijn slotconclusie was dat het zeker geen vervelend album is, maar dat je er heel erg aan moet wennen en ik vroeg me af of het deze kans wel zal krijgen. Veel luisteraars zullen volgens mij snel afhaken omdat de songs gewoon vreemd klinken. Toen ik eenmaal thuis was, ging ik op zoek naar achtergrondinformatie. Dirty Projectors blijkt een project van Dave Longstreth te zijn en deze New Yorkse muzikant/producer heeft met een wisselende groep muzikanten al zeven ep's en langspeel-cd's gemaakt. Hij schuwt het experiment niet en de oorsprong van Rise Above blijkt ook een nogal apart idee te zijn. Dave Longstreth heeft de meeste songs van "Damaged", het eerste album van Black Flag uit 1981 uit zijn hoofd nagespeeld. Daar was ik op mezelf zeker nooit achtergekomen, zeker omdat ik geen hoesje bij deze cd had. Ik ken maar een paar songs van Black Flag en zelfs al had ik dit hele album gekend, was het nog maar de vraag geweest of ik de nummers herkend had. Muzikaal is het héél anders, maar als je de teksten van Black Flag opzoekt, herken je de nummers een stuk beter. Mijn eerdere conclusie blijft met deze nieuwe informatie toch gewoon dezelfde.

In een Arriva-bus mag je officieel geen muziek luisteren. Nou mag er wel meer niet in de bus, maar dit is een regel die ik tot voor kort vaak heb overtreden. Er is echter iets veranderd. Waarschijnlijk omdat alle buschauffeurs fijn weer een weekje op cursus zijn geweest om scherp te blijven op dit soort overtredingen. En dat leidt tot rare situaties. Ben je net op weg naar huis, blijft de bus opeens minutenlang stilstaan. In de verte wordt iets omgeroepen dat je niet verstaat en geïrriteerd doe je je koptelefoon af om te ontdekken wat er aan de hand is. Blijkt de chauffeur te hebben medegedeeld dat er mensen in de bus zitten die te hard muziek luisteren! En dat hij pas verder gaat als dit is opgelost! Het moet niet gekker worden! Alsof er niet gepraat wordt in de bus. Of gebeld. Of al die walmende oksels, meurende koffie-asems en wat al nog meer. Fascisten zijn het! En ik had nog wel een gegronde reden. Embrace The Fall van Hurtlocker leent zich er namelijk gewoon niet voor om op fluistertoon te luisteren. De agressieve mix van thrash en hardcore op hun tweede album dien je op een door het GGD verboden volume te beluisteren. Pas dan komen de vuige riffs, de blastbeats, de jankende solo's en de schreeuwende vocalen het best tot hun recht. Misschien niet alles even origineel, maar nummers als "I Am Napalm", "Disgust" en 'Destroying Bliss' zijn zeker de moeite waard. In het geheel niet een onaardige release. Dat kan ik van de chauffeur niet zeggen.