AC/DC - Plug Me In

Dolenthousiast was ik, toen ik Plug Me In van AC/DC binnen kreeg. Vijf uur met live-opnames van diverse televisieoptredens overal op de wereld, leek me namelijk fantastisch. Vooral ook omdat ik eigenlijk nooit genoeg van AC/DC kan krijgen, al was het maar omdat de ouwe rotten keer op keer laten zien hoe het wél moet. En aangezien nieuw werk voorlopig nog niet te verwachten is, een vriend van mij die Angus aanschoot toen hij hem bijna in Aalten omver liep, vroeg naar de stand van zaken en kreeg tot zijn verbazing een uitgebreid, maar niet bemoedigend antwoord, moeten we het maar doen met dit soort werkjes. Maar na tweeënhalf uur, zeg maar bij het begin van DVD 2 werd het enthousiasme allengs minder. Het verschil tussen DVD 1 en DVD 2 is namelijk nogal opvallend. Even voor de duidelijkheid: de DVD-box bestaat uit twee DVD's met live-opnames en opnames van TV-optredens. Een deel ervan is bewerkt, maar er zijn fragment die de tand des tijds amper hebben doorstaan. Het is overigens heel gek om na twee uur ineens een Nederlandse aankondiging van Lex Harding te horen. De eerste DVD bestrijkt de Bon Scott-periode en de tweede de Brian Johnson-periode. En daar waar de soms beroerde kwaliteit van beeld en geluid, bij Bon Scott nog te harden is, gaat het bij Brian Johnson storen. Vooral ook omdat er wat overlap in de nummers zit en dan wordt het verschil tussen Johnson en Scott pijnlijk duidelijk. Niet dat Johnson slecht is, maar Scott was gewoon zoveel beter. De kwaliteit, van de beelden maakt dat deze box eigenlijk vooral voer voor fans is. En doet verzuchten dat het na de overdaad aan live-DVD's met Johnson het eigenlijk eens tijd wordt voor een goede live-DVD met Bon Scott. Maar gezien de kwaliteit van sommige opnames hier en het toch een beetje gezochte karakter van de box, heb ik weinig vertrouwen dat die opnames er zullen wezen...

In - alweer! - een nieuwe prijsvraag gaven we een handvol exemplaren weg van deze dvd-box. Daar ben je nu te laat voor dus.

Zeg er het uwe van...