Al Di Meola /Seree Lee

Mijn laatste (en enige) recensie hier van Al Di Meola was niet erg positief. Over zijn samenwerking met Leonid Agutin zei ik dat het een slap werkje was, en: 'De enige reden waarom dit werkje niet als "muzak" geclassificeerd kan worden is dat er bovengemiddeld wordt gemusiceerd.' Mazzeltje: op deze dvd is Agutin er niet bij. Speak A Volcano is de weerslag van Di Meola's optreden op de Leverkuser Jazztage in 2006. Hij hanteert naast de akoestische gitaar de electrische gitaar in wat dan vooral als een jazzrockband opereert. Ik heb deze dvd dan ook zonder problemen uitgezeten. Natuurlijk is het wel heel veel gitaarwerk voor jazzpuristen, met veel toonladdertjes en afwijkende maatsoorten, maar waar ik de vorige keer lift-, supermarkt- en barmuziek hoorde zie ik hier een band geconcentreerd - jolige jongens zijn het niet - en met plezier een concert geven. Naast songs van Di Meola zijn dat ook vijf songs van Astor Piazzolla. Daarvan is het furieuze werk in "Mi Longa Del Angel" het fraaist. Technisch vrijwel perfect, met veel lekker drumwerk en percussie. Het is allemaal ongelooflijk prachtig in beeld gebracht. Door de WDR, en die weten hoe het moet: geen snelle beeldwisselingen, vaak de camera op de handen van Di Meola en zijn bandleden, kortom een beeldvoering die op de muziek gericht is. Als je geen uitslag krijgt van jazz maar wel kippevel van vaardige jazzrock dan is dit een fijne dvd.

Iets heel anders is het album van de jongeling Seree Lee. Een solo-album van een gitarist op Lion Music met de titel Variation-A, dat kan bijna maar een ding betekenen: een instrumentale semi-shredder. En inderdaad, Seree Lee is een Thaise gitarist die technisch vaardig en snel is en dit album bevat elf instrumentale tracks. Bij het gros van deze albums is er sprake van drums en bas die alleen op hoog tempo meejakkeren met de gitaar of - nog veel erger - met drums uit een doosje. Bij het opningsnummer laat Seree Lee horen dat hij het over een andere boeg wil gooien. "Stumble" is namelijk een echte song waarin het tempo relatief laag ligt. Sterker nog, je zou er een zanglijn bij kunnen schrijven en een prima "gewone" song aan kunnen hebben. Jammer genoeg blijft de variatie die in het openingsnummer wordt beloofd verderop uit en vegrijpt hij zich vaak aan snelheidsovertredingen op het fretboard. Pas afsluiter "Best Smile" heeft weer de klasse van het openingsnummer. Toch zijn die twee songs genoeg om Seree Lee in de gaten te houden.

Zeg er het uwe van...