Apocalyptica

Maar laat ik daar maar niet gelijk over beginnen, da's zo ongemakkelijk. Eerst wil ik wel eens weten hoe Eicca er op gekomen is om ooit cello te gaan spelen. Het is nou niet echt een instrument dat voor de hand ligt om te gaan spelen als (klein) kind en zeker niet om er een rockster mee te worden. Of wel?
Eicca: 'Zeker niet. Ik heb twee zusjes. De ene speelde viool en de andere speelde piano. Omdat ik zelf muziek maken ook leuk vond, wilde ik net als hen een instrument gaan spelen. Het was een ongelukje dat ik bij de cello uitkwam. Toen ik negen was speelde ik in eerste instantie drums. Op de een of andere manier kwamen daar als vanzelf cellolessen bij. Dat vond ik niet erg, want cello spelen vond ik al vanaf het eerste moment erg leuk. Zo leuk zelfs dat ik uiteindelijk op het conservatorium belandde. Daar gingen we met een paar leerlingen voor de lol metal songs spelen. De rest van het verhaal ken je.'

Inderdaad. En Mikko? Heb jij ook conservatorium gedaan? Dat een kind drummer wil worden kan ik me wel voorstellen. Lekker rammen op een drumstel en herrie maken, dat willen we allemaal wel, toch?
Mikko: 'Zeker! Maar ik zat ook niet in de metalhoek hoor. Ik heb de jazzkant van het conservatorium gedaan. Mijn eerste contact met metal was toen ik bij Apocalyptica begon te spelen. Dat heeft mijn leven nogal drastisch veranderd. Ik speelde altijd in pop/rockbands die hooguit in Finland een beetje bekend waren, dus dit was een hele nieuwe wereld voor mij. De grootste act waarmee ik speelde voordat ik bij Apocalyptica begon was DJ Darude. Elektronische muziek is altijd een van mijn interesses geweest, maar nu ik bij Apocalyptica zit is daar totaal geen tijd meer voor. Het is ook voor het eerst dat ik in maar één band zit. Dat is ook hectisch, maar op een heel andere manier dan toen ik freelancer was.'

Eicca 'Ik doe zelf geen freelance werk, daar heb ik naast Apocalyptica geen tijd voor. Afgelopen jaar heb ik wel een meer klassieke soundtrack opgenomen voor een film. Meer is bijna onmogelijk. Van augustus 2006 tot juni dit jaar zijn we bezig geweest met deze cd. Daarna de opname van die soundtrack, nu de promotour, beetje oefenen en dan gaan we voor bijna twee jaar op tournee. Daar zitten wel korte breaks in van een paar weken. Dan wil ik wel even rust als ik thuis ben. Relaxen en misschien nieuwe nummers schrijven. Of we doen alsof we nog zoiets hebben als een sociaal leven.'

Heb je er dan geen spijt van gehad dat je ooit koos voor een metal-loopbaan en niet het klassieke pad?
Eicca: 'Geen moment! Deze band heeft me echt gered uit de orkestbak! Spelen in een orkest vond ik oninteressant. Helemaal als je geen solist bent. Finland is als land te klein om je brood te verdienen als cellist, dus je moet er wel les bij gaan geven. En in lesgeven was ik niet in geïnteresseerd. Nou is het in de rockmuziek ook niet gemakkelijk om door te breken, maar met die cello's bleken we een sterke troef in handen te hebben. Ik ben er van overtuigd dat als je maar actief, innovatief en open voor nieuwe ideeën staat, er vanzelf interessante personen en projecten op je weg komen. Bovendien ontdekte ik het nummers schrijven en dat houdt het interessant voor mij.'

Voelt het niet raar om als klassiek getrainde muzikant die veel muziek gespeeld heeft van klassieke grootheden nu zelf muziek te gaan schrijven? Verlamt dat je niet? Je doet alsof je een van hen bent nu.
Eicca: 'Nu niet meer. Ik vergelijk me niet graag met andere componisten en zeker niet met klassieke. Ik heb het idee dat er nog veel muziek nodig is op andere territoria dan rock en klassiek. Bijvoorbeeld voor films en voor in het theater. Ik ken die territoria zo goed dat ik weet wat ze van me vragen en dat ik die vragen kan invullen. Wat mij aanmoedigt is dat filmregisseurs, documentairemakers en choreografen ons altijd positieve feedback geven en met onze muziek aan de slag willen. Ze willen zelfs meer muziek van me dan ik op dit moment kan geven. En dan nog. Als ze mijn muziek niet meer zouden willen, dan zou ik liever aan de slag gaan als manager of concertpromotor dan teruggaan naar een orkest. Het is ook gewoon zo dat ik per ongeluk de heavy metal ingerold ben, en nu ik de fruit of freedom geproefd heb is er geen weg meer terug. Dat wil niet zeggen dat ik geen klassieke muziek meer speel overigens. Als ik de rust heb dan doe ik het zelfs nog graag.'

Maar over die gastoptredens. Is het voor Mikko niet raar dat een band die een vaste drummer heeft een drummer van een andere band rekruteert om met ze op te nemen in de studio? Je hebt toch een goede drummer?
Mikko: 'Het maakt me niets uit. Dave Lombardo is zo legendarisch, het is een eer voor me. Drummers zijn sowieso heel anders dan andere muzikanten. We zijn gewoon een grote familie. Als een drummer goede drumpartijen speelt dan zijn we daar allemaal blij mee. Het was voor deze cd zelfs zo dat ik denk ik degene was die het meest aanmoedigde om Dave weer mee te laten spelen! We zijn naar hem toe geweest om op te gaan nemen. Hij bracht zoveel vreugde en enthousiasme in, een geweldige ervaring waar we als band ook veel van geleerd hebben.'
Eicca: 'Werken met verschillende mensen is juist leuk. Als Yo-Yo Ma cello zou willen komen spelen op een nummer voor een cd van ons, zou ik 'em met open armen ontvangen. Het zou juist een eer zijn als hij dat zou willen. Op eenzelfde manier is het een eer dat Dave Lombardo mee wilde spelen.'
Mikko: 'Het gaat maar om muziek hè, het wordt een win-win situatie zo. Ik probeer zijn partijen live alleen niet na te spelen, maar geef er mijn eigen draai aan.'

Hoe is het eigenlijk zover gekomen dat er een vaste plek voor een drummer in de band is gekomen?
Eicca: 'Het kwam vanuit de songs die ik schreef. Die hadden een echte drumpartij nodig om eruit te halen wat er in zat. We speelden al wel iets dat op drumpartijen leek op onze cello's, maar we hadden het gevoel dat het met drums beter zou klinken. Het is bijna als twee verschillende bands nu, die moeilijk te vergelijken zijn met elkaar. Dit nieuwe album vind ik echt het beste album dat we tot nu gemaakt hebben, maar als ik nu Cult in de cd-speler stop denk ik nog steeds: Wow! Het heeft zo'n koele attitude en zoveel energie. Maar het is een hele andere band.'

Goed, de drummers, daar kan ik nog wel wat mee, maar dan het toevoegen van zangers. Je wordt daardoor een soort van begeleidingsband, maar júllie zijn de band. Bijvoorbeeld bij de single "I'm Not Jesus", dan cijferen jullie je wat mij betreft teveel weg.
Mikko: 'Maar Corey Taylor is zo'n sterke persoonlijkheid. Daarnaast is het misschien inderdaad wat minder een kenmerkend old-school Apocalyptica-nummer. Op een bepaalde manier is het meer mainstream, maar het nummer vroeg gewoon om deze benadering. Het heeft ook niet echt de cello als basis gehad bij het schrijven. Het is zo'n liedje dat wanneer je het op de radio hoort je denkt: this kicks ass! Dat je dan niet hoort dat het Apocalyptica is, interesseert ons weinig.'
Eicca: 'Er is gewoon geen groter plan voor Apocalyptica bij het schrijven van liedjes, of het moet zijn dat we ons niet willen beperken door de cello in wat we schrijven. "I'm Not Jesus" was overigens al helemaal af voordat de andere nummers opgenomen waren. Daarom klinkt het ook afwijkend. Maar als we het nu opgenomen zouden hebben dan had het misschien wel anders geklonken.

Hoe gaat dat überhaupt met gastrollen?
Eicca: Het wisselt. Meestal blijft het contact wanneer we met een band op een festival gespeeld hebben of in het voorprogramma hebben gestaan. De zanger van Three Days Grace is ons aangedragen door ons label in Canada. Het frustrerende is vaak wel dat de wil er wel is om met elkaar te werken, maar dat het vaak verrekte lastig te timen is. Met Till waren we al twee jaar aan het zoeken naar een gaatje om samen op te nemen. Helaas hebben we altijd te maken met gevulde agenda's, management en platenmaatschappijen. Was het maar mogelijk dat als mensen muziek samen willen maken, het met een knip van de vinger geregeld is. Hemels zou dat zijn.'