Chaka Khan - Funk This

Ik zal er maar meteen eerlijk over zijn: ik dacht dat Chaka Khan muzikaal gezien al lang en breed dood was. Chaka Khan paste wat mij betreft in het rijtje van Jaki Graham, Living in A Box en Bad English: vergane glorie uit de jaren tachtig. Overigens was de eerste keer dat ik met Chaka in aanraking kwam ergens in 1996, toen Ain't Nobody werd gesampled door LL Cool J. Maar goed, ik was 12 of 13 in die tijd. Wist ik veel. Zodoende zou ik dus ook niet weten hoe Funk This zich verhoudt tot het eerdere werk van Chaka Khan. En dus ben ik er met open vizier naar gaan luisteren, alsof het om een debuutplaat ging. En tot de conclusie gekomen dat dit een heel redelijke en authentieke soulplaat is, waarvan je zou willen dat ze in deze arrenbie-tijden vaker gemaakt werden. Deels bestaand uit nieuw materiaal en deels uit covers, luistert Funk This lekker weg. En in tegenstelling tot Kim Wilde, die onlangs in Tivoli "Enjoy The Silence" van Depeche Mode om zeep hielp, zijn de covers van Chaka wel goed uitgevoerd. "Sign 'O The Times" van Prince is de beste, maar ook "Castles Made of Sand" van Jimi Hendrix en "Ladies Man" van Joni Mitchell mogen er zijn. Het eigen materiaal is niet spectaculair, maar de single "Disrespectful" (een duet met en geschreven door Mary J. Blige) staat model voor de vakkundige producties. Waar ik wel even aan moest wennen is de stem van Chaka Khan, die anno 2007 een stuk snerpender klinkt. Met name in de eerste paar songs klikt Chaka bij vlagen als een kat die wordt uitgewrongen nadat ze weer eens in de vijver is gedonderd. Maar goed, ik hoor dit nog altijd duizend keer liever dan een in haar paraplu stikkende Rihanna.

Zeg er het uwe van...