Cloak/Dagger - We Are

In een tijd waarin het voor iedereen mogelijk is om met een beperkte investering een complete thuisstudio tot zijn beschikking te hebben (leve de usb-poort!) is het nog helemaal niet zo eenvoudig om je album te voorzien van een lekker ouderwets rammelgeluid. De effecten die je hiervoor in zou kunnen schakelen zijn allemaal veel te clean en zorgen dat het eindresultaat al snel veel te gemaakt en gekunsteld overkomt. De beste truc was en is nog steeds om alle opnames lekker - zoals ze dat zo mooi noemen - 'in het rood te laten lopen'. Met als gevolg veel overstuurde piepjes en tergende kraakjes. Dit hele proces lijkt vandaag de dag eerder een doodzonde, wanneer je de moderne superstrak geproduceerde punk en hardcore cd's beluistert. Cloak / Dagger grijpt echter weldegelijk terug op het typische jaren '80 garagegeluid, waarmee grootheden als Minor Threat en Black Flag hun legendarische status hebben opgebouwd. Dat is op zijn minst verfrissend, maar als op zichzelf staand feit niet voldoende. Het songmateriaal en vooral het stemgeluid van zanger Jason Mazzola is op We Are nogal chaotisch en veel te rommelig. Dit in combinatie met het gruizige geluid leidt tot een onduidelijke brij van geluid waar weinig tot geen structuur in te ontdekken valt. Deze attitude samen met de nostalgische productie zou in potentie iets moois moeten kunnen opleveren, maar dan is op zijn minst een handjevol lekkere liedjes vereist. Die kan de band helaas niet leveren en dus is het resultaat helaas de moeite van het beluisteren nauwelijks waard.

Zeg er het uwe van...