Coheed and Cambria - Good Apollo I'm Burning Star IV: No World For Tomorrow

Toegegeven: No World For Tomorrow lijkt wel erg op Through Fears To The Eyes Of Mad. Beide albums vormen dan ook samen Good Apollo I'm Burning Star IV. Lang zag het er naar uit dat dit tweede deel er niet zou komen. Onderlinge strubblingen, een drummer en bassist die de band verlaten, afijn u kent het. Gelukkig kwam alles goed, werd Chris Pennie van The Dillinger Escape Plan ingelijfd als nieuwe drummer en is No World For Tomorrow niets minder dan een juweeltje geworden. Toegegeven: het kost enige moeite om in de juiste mood te komen en de hoge stem van Claudio Sanchez is alijd weer even wennen. Toch duurt het niet lang en de luisteraar wordt overweldigd met uitgerekte gitaarpartijen, lome riffs en bombastische melodieën. De nummers hebben nog altijd iets met het stripverhaal van Sanchez te maken, maar dat zal mij eerlijk gezegd worst zijn. No World For Tomorrow is een verhaal op zich. Een af en toe onnavolgbaar verhaal, dat wel. Gelukkig vertaalt de band het in goede nummers, die ook op zich zelf fier overeind blijven. De vijf nummers die The End Complete vormen, zijn de kern van het doemscenario dat Sanchez en de zijnen schetsen. Pretentieus zegt u? Ja, maar wat had je dan van Coheed and Cambria verwacht? De band weet als geen ander een beklemmende sfeer neer te zetten en die te vertalen in een album dat toch geen moment geforceerd klinkt. Opnieuw erg goed gedaan.

Typo: Presentieus moet zijn pretentieus

Voor de rest ben ik het aardig eens met de recensie. Het is een steengoed album, hoeveel het op mij niet zo'n impact maakte als de vorige. Maar ja, dat kon ook moeilijk.

Overigens heeft op het album Taylor Hawkins de drumpartijen voor zich genomen: Chris Pennie was dankzij label-gezeik nog niet beschikbaar. Fijn is dat, als je gewoon muziek wilt maken.

Zeg er het uwe van...