Devastations - Yes, U

Vroeger keken we voor de grap wel eens naar Miami Vice op ZDF. Hilariteit als Sonny een nagesynchroniseerd "He du, Crockett! Laß dein Kanon fallen!" om zijn oren kreeg. De schoudergevulde bad-guy [ziehier voor een geniaal exemplaar daarvan] verloor aldus het laatste greintje geloofwaardigheid, om er een onmetelijke cultstatus voor terug te krijgen. De in Berlijn residerende Devastations brengen terug naar die tijden. Met hun gladgekamde matjes en zweetsnorretjes blikken ze je vanaf de hoes in al hun serieusheid aan. In de zwoelduistere, door synthesizers en drumsamples opgetrokken atmosfeer van "Black Ice" waarmee Yes, U - hun derde album - opent, blijft de geloofwaardigheid echter alleszins behouden. Dit is muziek die juist uit de speakers klinkt als je in de stijlvolle classic cabrio die je nooit zult bezitten onder een van wolkbreuk zwangere hemel over Santa Monica Boulevard scheurt, op weg naar dat exclusieve feestje op Mulholland Drive waar je nooit voor zal worden uitgenodigd, alle zich naar huis reppende surfdudes en skategirls met stomheid geslagen achter je latend. Een ironische houding ten aanzien van op papier potsierlijke tearjerkerteksten als Oh me oh me oh my, marry me' is niet per se nodig; bassist Conrad Standish draagt ze met verve. Met zo'n verpletterend emotioneel soundspectrum in huis kun je met een epische ballade als "Rosa" al tot een zinderend hoogtepunt komen (dat teasend lang wordt uitgesteld, maar na een hartverscheurende break goddank losbarst in Tom Carlyons orgie van gitaarnoise) - en dan zijn we pas bij nummer 3. Nu al een aanrader.

Zeg er het uwe van...