Friska Viljor - Bravo!

Als liefhebber van thrillerseries is het elke zaterdagavond weer moeilijk kiezen. Op de Belg is er de Engelse serie "Touch Of Frost" en op Nederland is er de Zweedse tegenhanger "Wallander". Waar Frost voornamelijk in de grote stad de moorden moet oplossen heeft Wallander veel meer (landschappelijke) ruimte tot zijn beschikking. Frost is eigenwijs, maar vol humor. Wallander is serieuzer en bevat meer diepgang. Gelukkig zijn er apparaten om één van beide op te nemen. Vaak kies ik er voor om de humor van Frost op de avond zelf te bekijken en is er Wallander voor later in de week. Toch kan ik me bij Wallander ook ontspannen. Het Zweedse landschap straalt rust uit en stadjes passen erin alsof het altijd zo geweest is. Met series als C.S.I. heb ik niets: veel teveel technisch geneuzel, terwijl ik het oplossende brein interessanter vind. Het Zweedse Friska Viljor komt ontspannen wat folky over, alsof Wallander door het Zweedse landschap wandelt en ze er altijd geweest zijn met hun liedjes. Als je echter goed luistert dan zijn er meerdere "intellectuele" lagen op Bravo! te beluisteren. Er is het liedje, maar de instrumenten zijn vakkundig ingezet zodat je niet meteen uitgeluisterd bent na een paar keer draaien. Soms klinkt het wat meer opgefokt, alsof de grote stad van Frost is opgezocht. De keuze en inzet van instrumenten is echter ook een vorm van humor. Ik moet er althans om glimlachen, ook al zijn de teksten hier niet mee in overeenstemming. De lalala-stukken zijn geen toeval, maar lokken een welbewust meezingen uit. Bravo! is dan ook een fijne plaat waar liefhebbers van de folk- (Sufjan Stevens), gitaar- (R.E.M.), lofi- (Flaming Lips), hoempapa- (Kaizers Orchestra), orgeltjes- (The Doors) en postpunkpop (Franz Ferdinand) vast hun eigen voorkeuren hebben. Als je smaak breder is dan heb je geluk: Friska Viljor is namelijk van alle markten thuis: je hoeft niet te kiezen en het is één groot feest zonder zwakke momenten.

Zeg er het uwe van...