Gentry Bronson - No War

Ik weet niet of het komt doordat ik meer 'hoor' dan voorheen, maar ik heb het gevoel dat er steeds meer gelukszoekers vanuit de Verenigde Staten de grote plas over steken om hier hun geluk te beproeven. Vaak treden ze tijdens hun eerste ronde van Nederland voor een appel en een ei op en hopen vanaf het podium zieltjes voor zich te winnen en van de verkochte merchandise een voldoende belegde boterham te kunnen betalen. De volgende keer gaan ze dan voor het diner en hopelijk wat extra zakgeld. Als ze tenminste genoeg succes behaald hebben tijdens hun eerste rondje. Gentry Bronson is volgens mij een goed voorbeeld van een artiest die het wel eens tot een tweede rondje zou kunnen schoppen. Binnen een kleine maand heeft deze singer/songwriter uit San Francisco bijna twintig optredens hier in Nederland. Dat doet geen enkele band van Dietschen bloed 'em na volgens mij. Als laatste wapenfeit bij zijn merchandisestand kun je No War vinden, laat je dan vooral niet afschrikken door de spuuglelijke hoes, daar heeft hij volgens mij patent op aangevraagd. Als je houdt van wellcrafted pianopop die ergens ligt tussen Ben Folds en Billy Joel, dan zou ik zeker even gaan buurten bij een van de onderstaande optredens. Al vind ik wel dat Bronson in zijn songs, die grotendeels met band zijn opgenomen, het raffinement van deze twee grootheden mist. Rauwer, wat ik dan wel weer een pré vind, maar het compenseert mijns inziens net niet genoeg. Toch denk ik ook dat als hij solo slechts gewapend met piano optreedt zijn publiek met speels gemak om zijn vinger zal winden.

Zeg er het uwe van...