iLiKETRAiNS - Elegies To Lessons Learnt

Kijk, als je bij mij aankomt met zwaarmoedige pathos zonder greintje ironie ben je aan het goede adres. Humor hoort niet thuis in muziek, of je moet Zappa of Primus heten. Het mini-album van iLiKETRAiNS van vorig jaar, Progress / Reform, was zeven nummers lang, bloedserieuze melancholie, ergens tussen Mogwai en Joy Division. Intense pracht, dertig minuten lang, pijnlijk mooi. Om stil van te worden en op repeat te zetten. Krap een jaartje later is de eerste langspeler eindelijk uit, en potverdomme, dit is niet om te lachen: dit is om te huilen zo mooi. Echt. Met Mogwai, Godspeed etc. en Explosions in the Sky aan de ene kant, en Joy Division, Nick Cave en Tindersticks aan de andere kan het nauwelijks misgaan natuurlijk; en dat doet het ook niet. Elf nummers en vijftig minuten lang is het zwaar, donker, somber, melancholiek, dramatisch. Ingetogen zwelgend in eigen of andermans verdriet, heerlijk. 'This is a devil's game, and it turns me on' zingt droefsnoot Dave Martin in "The Deception", en je gelooft hem direct. Wat een zeggingskracht, wat een intensiteit, wat een zalige overdaad aan pathos en drama. Maar alles gebracht met Engelse hoffelijkheid en netheid. Dat is dan meteen een van mijn kritiekpunten. Nergens gaat het loos, overal is er nog beheersing en terughoudendheid. 'Let go, let go, let go, let go' zong Maynard in Tools "The Grudge", en dat is eigenlijk wat iLiKETRAiNS op minstens één van de liedjes had moeten doen. Zich even laten gaan, al dat verdriet even omzetten in verwoestende noise; zoals Mogwai (vroeger) en Mono dat ook plegen te doen. Een ander, wellicht nog belangrijker pijnpunt, is het feit dat elk nummer in een trage 6/8 is; een langzame wals die heerlijk blijft ronddraaien, maar tien nummers lang eigenlijk veel te eenvormig is (alleen de afsluiter "Death is the End" is in 4/4). Alsof de band maar één kunstje kan en dat dan tot in perfectie heeft uitgewerkt. Want perfect is het dus wel: individueel gezien is er helemaal niets - lees: HELEMAAL NIETS - aan te merken op de humorloze, prachtige, überserieuze post-rock-met-zang-liedjes. Verslavend mooi, met de kans op verdrinking in de draaikolk van tranen die uit elk liedje druipt. Is Elegies to Lessons Learnt dus helemaal geslaagd? Niet bepaald. Maar toch is het gebodene zo goed dat ik niet anders kan dan het in mijn jaarlijst op te nemen. Ik zei toch dat ze bij mij aan het goede adres waren.

Op de valreep i.d.d. een van de beste CD's van '07

Heb ze dus live gezien. Niet meer van genezen...

Zeg er het uwe van...