Jill Cunniff - City Beach

Maarliefst anderhalve pagina heeft Jill Cunniff nodig om haar plaat uit te leggen. Lettertype: Arial Narrow, 10 pts, of zelfs nog kleiner. Ik vind dat geen goed teken. Ik hang niet per se de gedachte aan dat de muziek altijd helemaal voor zichzelf moet spreken, soms is zo'n bijgevoegde bio namelijk best handig (eerdere bands, andere albums en leuke weetjes), maar anderhalve pagina is me echt te gortig. Dat Jill Cunniff leadzangeres was van Luscious Jackson staat al in de eerste regel en dat lijkt me het belangrijkste om te weten. Nu weet ik weinig tot niets van Luscious Jackson en dat is wel jammer, want ik weet niet of deze soloplaat ergens lijkt op wat Jill eerder heeft gedaan. Wat me vooral opvalt is de extreem gladde en commerciële productie van twaalf liedjes en twee bonustracks, die vooral beïnvloed lijken te zijn door lome jazz, zomerse lounge, slome slaapliedjes en, in tegenstelling tot wat de kleine lettertjes zeggen, níet door 'Brazilian mixtapes, Bebel, Astrud en Jao Gilberto and Prince Paul among many others', waar Jill thuis naar luistert. Het enige uptempo liedje, "Future Call" maakt ook al weinig goed: ineens probeert Jill een soort Gwen Stefani. Uit het niks. Nee, voor mij brengt dit album niet de zomer en het strand dat de cover - die heeft ze zelf geschilderd - en natuurlijk die ellenlange bio, beloven. Ik kan niet zeggen dat City Beach een slechte plaat is. Ik heb het werkelijk geprobeerd, maar helaas vind ik City Beach misschien wel de saaiste en gezapigste plaat van het jaar.

Ik heb Luscious Jackson's "Natural Ingredients". Afgaande op wat ik hierboven lees zijn het twee volstrekt verschillende platen, want Luscious Jackson maakte vrolijke spring-in-het-veld-damespoprock en was ab-so-luut niet gezapig.

Luscious Jackson was geweldig! Ik lees ook alleen maar negatieve kritieken over deze plaat dus dat zal inderdaad wel niet veel soeps zijn. Goed, ik trek Fever In, Fever Out maar weer eens uit de kast.

Zeg er het uwe van...