Kent - Tillbaka Till Samtiden

De mannen van Kent hebben het nooit onder stoelen of banken gestoken grote bewonderaars te zijn van Depeche Mode. In het verleden was die invloed af en toe evident in een enkel nummer op hun - overigens kwalitatief behoorlijk consistente - albums. Voor de opvolger van het sterke Du & Jag Döden (2005) hebben onze Zweedse vrienden ervoor gekozen om in plaats van een Du & Jag Döden II te maken, die voorliefde eens wat verder uit te diepen. Om er dan maar meteen helemaal voor te gaan is geen onverstandige keuze, anders loopt men het gevaar een wisselvallig en identiteitsloos product af te leveren als de zwanenzang van The Cooper Temple Clause. Het album heeft de toepasselijke titel Tillbaka Till Samtiden meegekregen, wat zoiets betekent als "terug naar onze tijd". Hierbij ga ik er even vanuit dat er met "onze tijd" de jaren tachtig wordt bedoeld, want de aanwezige muziek is doordrenkt met een tamelijk volvette eighties-saus. Dat betekent dus dat de in basis nog steeds typische Kent-songs zijn opgeleukt met galmende synthlijntjes en allerhande andere elektronica. Het levert fraaie nummers op als "Colombus" waarin de synths van OMD's "Maid of Orleans" wordt geciteerd. Als halverwege de indrukwekkende opener "Elefanter" een onvervalste discobeat binnen komt denderen, wordt al snel duidelijk dat we hier tevens te maken hebben met Kent's meest dansbare plaat ooit. Zo zwaar aangezet en donker als Depeche Mode wordt het eigenlijk nergens, waarmee de band voorkomt te verworden tot een slap aftreksel en haar eigen identiteit weet te behouden.

Zeg er het uwe van...