Kid Rock / The Urge

Als de pose achterop de cd, met bontkraag en met twee bevallige dames tegen zich aangevlijd, het nog niet duidelijk maakte, dan de titel Rock N' Roll Jesus en tekstuele pareltjes als 'I'm gonna fuck you like I'm never gonna see you again' wel: Kid Rock is bad en de schrik van alle ouders. Maar eigenlijk verraadt 'ie in het titelnummer zijn ware street credibility: 'Been alotta bling bling but it ain't real'. En zo is het maar net, want muzikaal zullen ouders hier meer mee hebben dan hun kinderen. Het hangt namelijk ergens tussen Joe Cocker en John Mellencamp, wat Kid Rock hier brengt. Rock, gospel, country, een vleugje soul en vooral het volume van de gitaren op radiovriendelijk niveau. De songs zijn hier en daar lekker swingend en hebben een kop en staart, maar het zijn niet eens platgetreden paden, er ligt al jaren een vierbaans snelweg. Nou ja, misschien is het daardoor juist wel zijn eerste nummer 1-album in de VS geworden, maar ik kan me niet voorstellen dat hij hiermee in Europa voet aan de grond krijgt. Ik ga toch voor Mellencamp en de vroege Cocker omdat daar meer passie in doorklinkt. Rock N' Roll Jesus blijft iets teveel op showworstelen lijken: veel poeha, maar tegelijkertijd nogal eh...niets.

Eerlijk is eerlijk, die passie hoor ik iets meer terug bij het Engelse The Urge. De zoon van John Miles, John Jr., is de gitarist in deze band. Ook pa had ooit een band onder deze naam. The Urge blijft ruim aan de radiovriendelijke kant van de streep, maar heeft iets meer lekkere boogie uit de Engelse stal. Allen zijn zeer ervaren muzikanten en dat hoor je aan de uitvoeringen. Ik heb de indruk dat er niet teveel takes per song zijn gebruikt, want het klinkt redelijk losjes en heeft een goeie livefeel. De belofte van 'the very best kind of straightforward rock with a hint of AC/DC, Led Zeppelin and The Rolling Stones' op de site is echter onzin. Ik geloof best dat ze het een en ander in de kast hebben staan van deze bands, en Brian Johnson schijnt zich ook met de band te bemoeien, maar The Urge maakt veel meer rock in de richting van FM en hier en daar een randje Thunder, mede door zanger Johnny Boyle. Harmonieuze, melodieuze rock met de voeten stevig in de zeventiger en tachtiger jaren. Uit hetzelfde tijdvak komt "Baby Now I", een lekkere cover van het danig onderschatte Dan Reed Network. De rest van de songs is eigen werk. Hoewel het voor een debuutalbum al redelijk belegen klinkt is er in elk geval meer muzikantenpret in te horen dan bij Kid Rock. Een fijne band als vulling op de festivals, dunkt mij.

Zeg er het uwe van...